Ο δρόμος για την προδοσία, έγινε λεωφόρος

Γράφει ο Κώστας Καββαθάς

Με 7% ύφεση, 1,2 εκατομμύρια ανέργους και την υποχρέωση να περικόψει τα επόμενα δύο χρόνια 10, 11 ή 11,5 δις (τα ποσά έχουν απολέσει το πραγματικό τους μέγεθος), προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των δανειστών ή χώρα βαδίζει πλησίστια προς την πλήρη απαξίωση ή, στη καλύτερη περίπτωση, σε κάποιας μορφής restart -με την επιστροφή στη δραχμή.

Για τον γράφοντα που, πέρασε την επαγγελματική του ζωή με τη «ρετσινιά» του απαισιόδοξου, του γκρινιάρη και του δημοσιογράφου-εκδότη ειδικών περιοδικών που δεν έβλεπε/βλέπει το μεγαλείο της «ισχυρής Ελλάδας», η εξέλιξη είναι άδικη και καταστροφική. Άδικη γιατί, όσο κι’ αν ακούγεται τρελό, η χώρα είχε όλες τις δυνατότητες, και διέθετε το ανθρώπινο δυναμικό και την τεχνογνωσία για να κατακτήσει μία από τις πρώτες 10 θέσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία. Καταστροφική γιατί, η τυχών επιστροφή στη δραχμή θα την γυρίσει ότι θα έχει απομείνει απ’ αυτή, στη δεκαετία του ’50 με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται για το επίπεδο διαβίωσης αλλά, και την ίδια τη συνέχεια της σαν ανεξάρτητου(;) κράτους.

Η εξέλιξη δεν είναι τυχαία αλλά, αποτέλεσμα των πολιτικών που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις απ’ το 1974 και μετά γιατί, αν επιχειρήσουμε να πάμε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσουμε ότι, το κράτος που γεννήθηκε με την (ή από) την Επανάσταση του 1821, ζούσε πάντα με δανεικά. Απλά, το 1974 και οτιδήποτε σήμαινε η πτώση της 7χρονης δικτατορίας (των cartoon), θα μπορούσε να αποτελέσει την αφετηρία για το πέρασμα της χώρας στον 21ο αιώνα.
Αντ’ αυτού επέστρεψε σε ένα μεταμοντέρνο …1897. Με τα οικονομικά και μορφωτικά σύνορα να φθάνουν μέχρι τη «Λαμία» λίγες, εκτυφλωτικές στο μεγαλείο τους περιπτώσεις, αποδείκνυαν πως, κάτω απ’ τη γλίτσα των «λαμπερών» μαγαζιών της παραλίας και το βλαχομπαρόκ lifestyle του χρήματος των Ευρωπαϊκών Πακέτων Στήριξης) και του ParasiteBeach κρυβόταν η χιλιόχρονη ιστορία των πολιτισμών της Μεσογείου.

Η κατρακύλα δεν ήταν τυχαία. Όλα, ή σχεδόν, προέκυψαν από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της κομματικής εξουσίας με την κομπραδόρικη ελληνική επιχειρηματικότητα. Οι επιχειρηματίες του Μεσοπολέμου, που έστησαν μεγάλα εργοστάσια χαλυβουργίας, επεξεργασίας χάρτου, κατασκευής μηχανών εσωτερικής καύσης για τη ναυτιλία, τους σιδηροδρόμους και, βέβαια, την ίδια την βαριά βιομηχανία είδαν τα εργοστάσια να μεταβάλλονται σε κουφάρια από ένα δηλητηριώδες μείγμα έλλειψης κεντρικού σχεδιασμού, τυφλής υποταγής στα ξένα συμφέροντα μια και, συνέφερε (χοντρά) να εισάγεις, ας πούμε, ποδήλατα, τρίκυκλα και αυτοκίνητα και να εξάγεις τα κέρδη σου στο Λιχτενστάιν, από το να τα σχεδιάζεις και κατασκευάζεις στην Ελλάδα.

Το έχω ξαναπεί και δεν διστάζω να το γράψω άλλες 1000 φορές μια και ξέρω πως, εγώ έχω δίκιο και, τα λαμέ κουστούμια της Ν.Δ, τα λουμπουτέν του metaΠΑΣΟΚ και οι κόθορνοι του Κόμματος του Γυμναστηρίου έχουν άδικο: κάθε δημιουργική προσπάθεια από την ΧΡΩΠΕΙ μέχρι τον Λαδόπουλο και από τα Pony, Farma, Amico, ΜΕΒΕΑ, μέχρι τα ναυπηγεία και την πολεμική και αμυντική βιομηχανία πουλήθηκαν από δοσίλογους και κουίσλινγκ στη Διοίκηση και, μετά το 74 από τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που συναρμολογούσαν φτηνά κινέζικα ή ταϊβανέζικα κυκλώματα και συσκευές, και τις πουλούσαν για ελληνικές.
Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Από τα αρχιλαμόγια, που έχτιζαν «βίλες» στη Μύκονο και, μεζονέτες κατά συρροή στην Αράχωβα μέχρι τους “αρμόδιους” στα υπουργεία που έκαναν τ’ όνειρο τους πραγματικότητα στα «δερμάτινα» καθίσματα μιας Mercedes, BMW ή Porsche Cayenne, για να μην αναφερθώ στις Ζ3, 4 και 5 και στα Audi A3, 4, 5, 6, 7 και το λουρί της Μέρκελ.

Όπως έγραψα την περασμένη Κυριακή τον ίδιο δρόμο (της προδοσίας) ακολούθησαν και οι επενδύσεις στην αιολική και ηλιακή ενέργεια. Αντί η χώρα να συναγωνίζεται την Ισπανία στη παραγωγή ηλεκτρισμού απ’ τις ΑΠΕ έπεται (σχεδόν) της… Γερμανίας!
Γιατί; Απλώς επειδή, καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να επιβάλει ένα Εθνικό Σχέδιο για τις επενδύσεις στις ΑΠΕ (πώς να το κάνει χωρίς Κτηματολόγιο), άφησε και εδώ τα μεγάλα και μικρά ψάρια να καταπίνουν σαν πιράνχας μαύρο χρήμα, δασικές εκτάσεις και κοινοτικές επιχορηγήσεις.

Ένας συνδυασμός χαρακτήρων -που θύμιζε πίνακα του Ιερώνυμου Μπος- gay προβάτων, στείρων κατσικιών, λαβωμένων (απ’ τους ηλιακούς συλλέκτες) πουλιών και «οικολόγων-πράσινων» που, (sniff) η αισθητική τους θίγονταν απ’ την παρουσία των Α/Γ αλλά, και «αρχόντων» της Τ.Α που «ανησυχούσαν» για την πολιτιστική κληρονομιά” (των «μερσεντέ» τους;) οδήγησε και στον θάνατο της κατασκευαστικής δραστηριότητας (ανεμογεννήτριες, πτέρυγες, συντήρηση μηχανών, έρευνα στα Φ/Β κλπ).
Θα ήθελα πολύ να παρουσιάσω από την Δημόσια τηλεόραση τα έργα των Ελλήνων που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους (οι περισσότεροι πέθαναν από καρδιά ανήμποροι να τα βγάλουν πέρα με το κράτος-άρπαγα και τις «κινητοποιήσεις» κομπλεξικών, δήθεν αριστερών συντεχνιών) αλλά, για όνομα! Ποιος είμαι εγώ και τι έχω κάνει για την πατρίδα μου για να δικαιούμαι, ας πούμε, μία εκπομπή όπως η Κα Καθηγήτρια ή ο Καθηγητής Παπαρολογίας του Αμέρικαν Κόλετζ οφ Γιουνανιστάν; Ούτε μία θεατρική παράσταση δεν είμαι ικανός να στήσω ο άχρηστος…

Με αυτά και με άλλα φτάσαμε στη χρονιά που, το ημερολόγιο των Μάγια προβλέπει το τέλος όχι του κόσμου αλλά, ενός κύκλου της ανθρώπινης ιστορίας. Να σας πω τη κρυφή μου αλήθεια μέσα μου πιστεύω ότι, η Ελλάδα θα τα καταφέρει κι’ αυτό το λέω φέρνοντας στο νου την εικόνα του Gollum de Bidet να κρατάει στο χέρι (με τον PuppetDaimos), χαρτονομίσματα του ευρώ και την Ισχυρή Ελλάδα των Ολυμπιακών.

Μετά είχαμε εκείνη της Επανίδρυσης του Κράτους, του 4ου Δρόμου προς τον Σοσιαλισμό, της κυβέρνησης Εδικών Αναγκών και, τώρα, της κυβέρνησης Εθνικής Ευθύνης των τριών καμπαλέρο.

Βέβαια, όπως έχω γράψει σε βαθμό υπερβολής, καλό θα ήταν αν αύριο Δευτέρα, την Πρωθυπουργία της χώρας αναλάμβανε η Ιησούς Χριστός, με υπουργικό συμβούλιο τους 12 Απόστολους και με 700.000 Χερουβείμ και Σεραφείμ στις δημόσιες υπηρεσίες.
Επειδή όμως θεωρώ μάλλον απίθανο ο υιός του θεού να αναλάβει το τιτάνιο έργο προτείνω την ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης στον κ. Πετσάλνικο –αλλά, πάλι, σκέπτομαι τι θα πάθει η Κα Ρόπα και δεν το τολμώ._

Υ.Γ. Μία δήλωση που δε λέει να ξεκολλήσει απ’ το μυαλό μου είναι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει «πρωτοβουλίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών με διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου και του αμοιβαίου σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας και του απαραβίαστου των συνόρων». Κάθε φορά που την διαβάζω σκάπτομαι πως, η Νέα Ζηλανδία ίσως είναι ένας καλός τόπος να πεθάνω

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “1ο ΘΕΜΑ” 
πηγη

Το "βιολί" της η Ρεπούση...Μετά τους "συνωστισμούς" τώρα προωθεί πρόταση για κατάργηση του εκκλησιασμού των μαθητών!!!

Ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός δεν έχει καμία θέση στο σύγχρονο ελληνικό- ευρωπαϊκό σχολείο, έλεγε σε συνεργάτες της στη Βουλή η υπεύθυνη για θέματα Παιδείας της ΔΗΜΑΡ κυρία Μαρία Ρεπούση, η οποία προωθεί, όπως αποκάλυψε, πρόταση, για την κατάργησή του. Με δεδομένο ότι η ΔΗΜΑΡ συγκυβερνά, η πρόταση της κυρίας Ρεπούση φαίνεται ότι συζητήθηκε και εγκρίθηκε και μόλις διατυπωθεί πλήρως, πρόκειται, εάν δεν φέρει αντίρρηση η ΝΔ ή το ΠαΣοΚ, και να κατατεθεί στη Βουλή...

Το θέμα είναι ποιες άλλες προτάσεις έχει ετοιμάσει η κυρία Ρεπούση για τα θέματα Παιδείας και ποιες απ΄ αυτές έχουν την έγκριση και της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ, αλλά και του αρμόδιου υπουργού κ. Κ. Αρβανιτόπουλου. Ε, λοιπόν εκείνο που πρωτίστως ενδιαφέρει την κυρία Ρεπούση (πέραν της κατάργησης του υποχρεωτικού εκκλησιασμού των μαθητών) είναι η αναμόρφωσή του νόμου - πλαίσιου περί Παιδείας (τον νόμο που έφερε στη Βουλή η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου), ώστε, όπως λέει, «με κάποιες αλλαγές να μπορεί να εφαρμοστεί», αφού έως σήμερα παραμένει απλώς νόμος.

Μία άλλη πρόταση που ετοιμάζει η υπεύθυνη Παιδείας της ΔΗΜΑΡ είναι να μην υπάρχει πλέον μόνον ένα βιβλίο για κάθε τάξη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι με έγκριση του υπουργείου Παιδείας θα μπορούν οι μαθητές να διαβάζουν και άλλα βιβλία σχετικά με το μάθημά τους και όχι μόνον αυτά που τους δίνουν στο σχολείο. Το θέμα της Ιστορίας, με το οποίο η κυρία Ρεπούση είχε γίνει γνωστή ανά το πανελλήνιον το άφησα τελευταίο, αφού όπως η ίδια λέει με νόημα «είναι μία καυτή πατάτα και ουδείς έως τώρα την αγγίζει».

πηγή: Το ΒΗΜΑ

από το εγκληματικότητα 

ΟΗΕ: "Η Ελλάδα κάθεται πάνω σε μια μοναδική πλάκα "χρυσού", και όμως δεν ασχολούνται!"

ΟΗΕ: "Η Ελλάδα κάθεται πάνω σε μια μοναδική πλάκα "χρυσού", και όμως δεν ασχολούνται!"

Τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο και κανείς δεν πρέπει να απορεί γιατί προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποκτήσουν τον έλεγχο της χώρας οι ξένοι δανειστές με βοήθεια εκ των έσω.
Σε έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε πρόσφατα...
στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro η Ελλάδα εκτός από τους υδρογονάνθρακες φαίνεται ότι αποτελεί γενικά "Ελ Ντοράντο" σπάνιων στρατηγικών ορυκτών και αυτό ίσως είναι και μία από τις αιτίες της κακοδαιμονίας της:

Έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αποκαλύπτει ότι "βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στην βαριά βιομηχανία, αεροναυπηγική κλπ. τα οποία τα διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες".

Στην έκθεση αποκαλύπτεται η ύπαρξη χουντίτη (μοναδική παγκοσμίως η ύπαρξη του εν λόγω υλικού που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση πυρκαγιών και ως αντιπυρικό υλικό στις οικοδομές), πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, νικελίου, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου στην Ευρώπη και παράλληλα δεύτερη στην Ευρώπη και πέμπτη σε όλο τον κόσμο στην παραγωγή λιγνίτη.

"Αυτός είναι μόνο ένας από τους άσσους που κρύβει η Ελλάδα στο… μανίκι της και που μπορεί να είναι η λύση εξόδου από την οικονομική κρίση", σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα που σοχλιάζει την έκθεση του ΟΗΕ. Ωστόσο επισημαίνει ότι ακριβώς αυτή η αφθονία σπάνιων ορικτών εχει δημιουργήσει μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό για τον έλεγχο των κοιτασμάτων αυτών από ξένους διεθνείς παράγοντες.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση του ΟΗΕ, ο τομέας των εξορύξεων στην Ελλάδα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας καθώς αντιπροσωπεύει το 3% – 5% του ΑΕΠ, ενώ απασχολεί επισήμως 20.000 άτομα και ανεπισήμως 60.000 εργαζομένους. Ειδικότερα, ο λιγνίτης προμηθεύει 21 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ελλάδα.

Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ότι το 2009 η συνολική παραγωγή του ορυκτού πλούτου ήταν περίπου 63 εκατομμύρια τόνοι, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι συνολικά οι πωλήσεις σε ορυκτά και μέταλλα ανέρχονται ετησίως στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Βέβαια, η παραγωγή το 2009 σημείωσε σημαντική πτώση, που αποδίδεται στην ύφεση. Τη στιγμή που η παραγωγή βωξίτη, για παράδειγμα, το 2008 ανήλθε στους 2,1 εκατομμύρια τόνους, το 2009 έπεσε στους 1,9.

Από την έκθεση του ΟΗΕ προκύπτει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σημαντικά αποθέματα σε ορυκτά, τα οποία η χώρα έχει πάψει να εκμεταλλεύεται ή δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με αυτά. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον πηλό, τον ασβεστόλιθο, το σχιστόλιθο, την καολίνη και το γύψο.

Στη «Figaro» αναφέρεται ότι οι προοπτικές στον τομέα των ορυκτών και των μετάλλων διαφαίνονται καλές. Επικαλούμενη Αμερικανούς αναλυτές, αναφέρει ότι η μεταλλευτική βιομηχανία θα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμή της κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2013, ενώ σύμφωνα με άλλη εκτίμηση η ελληνική βιομηχανία έχει ήδη αρχίσει να «ανεβαίνει» εξαιτίας της μεγάλης διεθνούς ζήτησης των ελληνικών μετάλλων και ορυκτών και εν όψει των αποκρατικοποιήσεων που επίκειτναι.

Αναφέρονται οι περιπτώσεις της ΛΑΡΚΟ που παρά το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νικελίου στην Ευρώπη, η εταιρεία οδεύει προς κλείσιμο ενώ η απαίτηση των αεροναυπηγικών βιομηχανιών για το υλικό είναι τεράστια, όπως επίσης και η περίπτωση της ΔΕΗ που εκμεταλλεύεται τεράστια ορυχεία λιγνίτη και παρ'όλα αυτά είναι ζημιογόνος!
πηγη

Λύσεις υπάρχουν και τις γνωρίζουν όλοι, άνθρωποι που θα τις εφαρμόσουν όμως…;

Συνέντευξη Ιωάννη Κοραντή:

Να σταματήσει η τουρκοφοβία και να γίνουν δημοψηφίσματα για τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν την χώρα
Αν δεν χτυπήσουμε γροθιά στο «μαχαίρι», να μην περιμένουμε να το κάνει κάποιος άλλος για εμάς
Έρχεται κοινωνική έκρηξη, που δεν θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει αυτή η κυβέρνηση

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας στερείται πλέον των υπηρεσιών ενός λαμπρού διπλωμάτη, ο οποίος σήμερα βρίσκεται (με προσωπική του απόφαση) εκτός του Κοινοβουλίου και είναι άριστος γνώστης των εθνικών θεμάτων της χώρας μας, αφού διετέλεσε και εκπρόσωπος του ΛΑ.Ο.Σ. στην αρμόδια επί εθνικών θεμάτων επιτροπή της Βουλής.

Ο κ. Ιωάννης Κοραντής, ένας από τους επαρκέστατους στην γνώση επί των Ελληνοτουρκικών θεμάτων, μας παρεχώρησε μία διαδικτυακή συνέντευξη, στην οποία δεν διστάζει να μιλήσει για εκείνα που άλλοι σιωπούν ή και αποφεύγουν. Αξιοσημείωτο, μάλιστα, είναι το γεγονός πως απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του θέσαμε, ενώ κατέθεσε και την πικρία του για το ότι ο Έλληνας πολίτης δεν κατόρθωσε να βρει μέχρι σήμερα τον καλό του εαυτό, εκείνον που απαιτεί η παρούΣΑ χρονική συγκυρία.

Κυβέρνηση Σαμαρά. Τι περιμένετε από το νέο πρωθυπουργό; Τι θα τον συμβουλεύατε και τι θα του ευχόσασταν τη στιγμή που η χώρα δείχνει να είναι απροετοίμαστη για το χειρότερο. Πολλοί μιλάνε ακόμη και για πείνα. Πιστεύετε πως μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο; Έχετε διαπιστώσει κρατική αμεριμνησία για την προετοιμασία του κράτους απέναντι στο χειρότερο σενάριο;

Η νέα Κυβέρνηση οφείλει, κατά πρώτο λόγο, να ξεκαθαρίσει την ατμόσφαιρα. Πρέπει να εξηγήσει –και να πείσει επ’ αυτού- στον ελληνικό λαό ότι τα σημερινά δεινά και αδιέξοδα οφείλονται στις τραγικές πολιτικές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και σειρά κοντόφθαλμων, ρηχών και αλλοπρόσαλλων αποφάσεων και μέτρων. Οφείλει, με άλλα λόγια, να κάνει την αυτοκριτική για όσα έγιναν μέχρι τον Ιούνιο. Τέτοια πραγματική αυτοκριτική δεν άκουσα.

Κατά δεύτερο λόγο, αναμένω η νέα Κυβέρνηση να βάλει επί τέλους βαθειά το μαχαίρι στη πληγή που αποτελούν οι συντεχνίες και τα συνδικάτα που θεωρούν ότι μπορούν να παραβιάζουν ασύστολα το Νόμο, με την κάλυψη των κομματικών τους ταγών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Διερωτώμαι πως περιμένουμε να έλθουν επενδύσεις σ’ αυτόν τον τόπο όταν μερικές δεκάδες μαγκουροφόροι κομματικοί εγκάθετοι έχουν αποκλείσει εδώ και μήνες τη πρόσβαση στη Χαλυβουργική, στέλνοντας στην ανεργία εκατοντάδες εργαζομένους, οδηγώντας την επιχείρηση σε κλείσιμο και γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις σχετικές δικαστικές αποφάσεις, ενώ το Κράτος παρακολουθεί αδιάφορο και απαθές.

Τέλος, η νέα Κυβέρνηση οφείλει να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό, όσο σκληρή και αν είναι αυτή. Μισόλογα, ένα βήμα μπρός-δύο βήματα πίσω, υπεκφυγές και αοριστίες εξαερώνουν την όποια εμπιστοσύνη έχει ακόμη ο λαός μας για τη Διοίκηση του και προδιαγράφουν αρνητικά το μέλλον.

Ανατολική Μεσόγειος. Καζάνι που βράζει. Ποια πρέπει να είναι η θέση της Ελλάδας;

Έχουμε δει κατ’ επανάληψη στόλους να συγκεντρώνονται στην Ανατολική Μεσόγειο κάθε φορά που εκδηλώνεται μία κρίση. Αυτή την φορά όμως, ως φαίνεται, με αφορμή την κρίση στη Συρία η συγκέντρωση είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ.
Η ουσία είναι ότι μεταβάλλονται οι συσχετισμοί δυνάμεων στη περιοχή και αλληλοσυγκρούονται τα συμφέροντα –γεωστρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά- πολλών χωρών. Αμερικανοί, Ρώσοι, Γάλλοι, Βρεταννοί, Τούρκοι, Ισραηλινοί, αναπτύσσουν ναυτικές δυνάμεις και πραγματοποιούν ασκήσεις σε μια «επίδειξη σημαίας» και όχι μόνο. Είναι πρόδηλο π.χ. ότι για τη Ρωσία ενδεχόμενη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ και μη εξασφάλιση φιλικής προς τη Μόσχα διαδόχου κατάστασης θα οδηγήσει σε απώλεια της ναυτικής βάσης στην Ταρσό και θα στερήσει από τη Ρωσία ένα στρατηγικό στήριγμα στη Μεσόγειο.
Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις. Ως μέλος του ΝΑΤΟ, πιθανώς θα κληθεί να διαθέσει, όπως έκανε και στο παρελθόν, τη βάση της Σούδας –μεταξύ άλλων- για «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις», ουσιαστικά παρέχοντας στήριξη στη πολιτική και τους στόχους των ΗΠΑ στη περιοχή. Παράλληλα όμως είναι υποχρεωμένη να λάβει σοβαρά υπόψη τα ρωσικά συμφέροντα –που παραμένουν αναλλοίωτα- για έξοδο και παρουσία στη «θερμή θάλασσα», συμφέροντα που σε πολλά σημεία ταυτίζονται με τα δικά μας.
Δεύτερο ζήτημα που απαιτεί την ελληνική εγρήγορση είναι η ΑΟΖ και η μελλοντική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων ειδικότερα στο Νότιο Αιγαίο. Σε κάθε περίπτωση, κοινός παρονομαστής παραμένει η τουρκική απειλή. Η ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να επιδείξει ευστροφία, ευελιξία αλλά και σταθερότητα για να προασπίσει τα εθνικά μας συμφέροντα, φροντίζοντας πάντοτε να σκέπτεται ποιό θα είναι το δεύτερο βήμα πριν κάνει το πρώτο προς οιανδήποτε κατεύθυνση.

ΑΟΖ. Ακούσαμε από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να αναφέρεται σε αυτήν στις κυβερνητικές του εξαγγελίες. Τι περιμένετε να γίνει;

Πολλές εξαγγελίες περί ΑΟΖ έχουμε ακούσει, τον τελευταίο καιρό, κατά κανόνα όμως συνοδευόμενες από τη ρήτρα υλοποίησης «στον κατάλληλο χρόνο». Πολιτικά, το μήνυμα που μεταδίδεται έτσι είναι πως ό,τι παίρνουμε με το ένα χέρι το δίνουμε με το άλλο. Χάσαμε, δεκαετίες τώρα, πολύτιμο χρόνο.
Μέσα από μια απαράδεκτη τουρκοφοβία, καταστήσαμε το ζήτημα της ΑΟΖ μας –και αυτό- έρμαιο της πορείας και της προοπτικής των ελληνο-τουρκικών σχέσεων. Δεν θα αναλύσω εδώ την ανάγκη και σκοπιμότητα ανακήρυξης ΑΟΖ το συντομότερο δυνατό και την επακόλουθη οριοθέτηση με κράτη όπου υπάρχει θέμα επικάλυψης. Παράλληλα όμως, χωρίς να αμφισβητώ το μέγεθος των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που φιλοδοξούμε να αξιοποιήσουμε, θεωρώ άκαιρο και επικίνδυνο να αφήνεται να δημιουργηθεί, ακόμη δε χειρότερα να καλλιεργείται, η προσδοκία ότι σε βραχύ χρονικό διάστημα θα εισρεύσουν στα κρατικά ταμεία δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων που θα λύσουν δια παντός το οικονομικό μας πρόβλημα.
Θα περάσουν χρόνια για να δούμε φώς από τη πλευρά αυτή.

ΕΟΖ. Ποια είναι η γνώμη σας; Τι έχετε να πείτε για την περίπτωση της ΕΟΖ στην Θράκη;

Η ΕΟΖ στη Θράκη είναι μία λύση, μία κάποια λύση, αλλά όχι η πανάκεια. Ας μη λησμονούμε ότι, ακόμη και εάν εξασφαλισθεί η σύμφωνη γνώμη της ΕΕ, η ΕΟΖ θα έχει εξ ορισμού περιορισμένο βίο. Ως εκ τούτου, οι μελλοντικοί επενδυτές εύλογα θα επιδιώξουν την απόσβεση της επένδυσης τους και την μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βραχύ, κατ’ ανάγκη, διάστημα, προβάλλοντας ενδεχομένως απαιτήσεις, και δη εκβιαστικά, που θα είναι δύσκολο τότε να αποκρουσθούν.
Από την άλλη πλευρά η εκ προοιμίου απόκρουση της ΕΟΖ θα έστελνε αρνητικά μηνύματα προς πολλές κατευθύνσεις και πάντως δεν θα βοηθούσε στην ανάπτυξη της περιοχής.
Επιβάλλεται συνεπώς, και στον τομέα αυτό, η Πολιτεία να προχωρήσει με σύνεση αλλά και αποφασιστικότητα, ειδικά προκειμένου περί του εθνικά ευαίσθητου χώρου της Θράκης.

Η προκλητικότητα των Σκοπίων συνεχίζεται δια στόματος του προέδρου τους κ. Ιβάνοφ. Τι θα προτείνατε -ως διπλωμάτης- να γίνει από την Ελληνική πλευρά;

Δεν είμαι αισιόδοξος. Δια των πράξεων ή παραλείψεων τους, οι Κυβερνήσεις μας των τελευταίων ετών άφησαν το Σκοπιανό να περιέλθει σε στασιμότητα. Μια στασιμότητα που –ας μην βαυκαλιζόμαστε- εξυπηρετεί τους Σκοπιανούς και όχι την Ελλάδα. Και ναι μεν η εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα θέλει να μας πείσει ότι «όλα πάνε καλά, κανένας δεν μας ασκεί πιέσεις, οι Σκοπιανοί είναι αυτοί που είναι στριμωγμένοι» κ.λ.π. κ.λ.π., πλην όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Αλλά ως εδώ, ας μην ξύνω πληγές (πχ απόφαση ΔΔ Χάγης).
Τι προτείνω; Απλά, να ξυπνήσει η Πολιτεία από τον βαθύ ύπνο της, να καταγγείλει την Ενδιάμεση Συμφωνία και να επανέλθει στη συμφωνία του Συμβουλίου Αρχηγών του 1992 που απέκλειε τη χρήση του όρου «Μακεδονία» ή παρελκόμενου για το όνομα της γείτονος.
Σε κάθε δε περίπτωση να δεσμευθεί ότι οιαδήποτε συμφωνία ως προς το όνομα της πΓΔΜ, εάν και όταν καταλήξουμε σε συμφωνία, θα τεθεί υπό τη κρίση του ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος ώστε ο καθένας από εμάς να αναλάβει τις ευθύνες του.

Τσάμηδες. Τους είδαμε να «παρελαύνουν» κοντά στα Ελληνικά σύνορα, να απαιτούν επιστροφή των περιουσιών τους και να απειλούν την Ελλάδα. Είναι ένα απλό φαινόμενο ή κάτι στο οποίο θα πρέπει να σταθούμε και να το αντιμετωπίσουμε. Γιατί, κατά την γνώμη σας δεν έχει γίνει τίποτε μέχρι σήμερα από τις Ελληνικές κυβερνήσεις;

Δεν είναι ασφαλώς ένα απλό φαινόμενο. Και εδώ, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, η Ελλάδα παρέμεινε στην ουσία απαθής, περιοριζόμενη σε κάποια διπλωματικά διαβήματα προς τα Τίρανα χωρίς να θελήσει να εξηγήσει στην εκάστοτε Αλβανική κυβέρνηση –διότι τραβάει χρόνια αυτή η ιστορία- ότι εάν τα ίδια τα Τίρανα, παραμερίζοντας τους όποιους μικροπολιτικούς υπολογισμούς και μικροσυμφέροντα τους, δεν φροντίσουν να εξαλείψουν το φαινόμενο «Τσάμηδες», οι συνέπειες θα είναι βαρύτατες για την ευρωατλαντική πορεία της χώρας τους, και όχι μόνο.
Η Αλβανία μπήκε στο ΝΑΤΟ και η Ελλάδα όχι απλώς δεν αντέδρασε αλλά υποστήριξε ενθουσιωδώς. Η Αλβανία τώρα χτυπάει την πόρτα της ΕΕ ενώ οι Τσάμηδες οργιάζουν. Η Ελλάδα τι θα κάνει;

Λαθρομετανάστευση. Τεράστιο κεφάλαιο. Αρκεί η μείωση του αριθμού εισαχθέντων ή πρέπει να δούμε και τι θα γίνει με τους ήδη υπάρχοντες στην χώρα; Πολλοί καταλήγουν στο έγκλημα, ενώ άλλοι εμπλέκονται με «περίεργες» ομάδες, με ΜΚΟ ή με τόπους συναντήσεων –που είναι εκτός ελέγχου- όπου πληροφορίες αναφέρουν την συνεργασία τους με μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών. Εσείς τι θα προτείνατε, πως θα αντιμετωπίζατε το σύνθετο αλλά και απειλητικό για την εσωτερική ειρήνη και την ασφάλεια των πολιτών «φαινόμενο»;

Λαθρομετανάστευση. Πράγματι ένα τεράστιο ζήτημα για το οποίο τα πάντα - ή σχεδόν τα πάντα- έχουν λεχθεί και γραφεί. Περιορίζομαι συνεπώς στις προτάσεις μου:

• Πληρωμένες καταχωρήσεις, σε τακτικά διαστήματα, στα ΜΜΕ των κυριοτέρων χωρών προέλευσης των λαθρομεταναστών, σχετικά με τις βαριές συνέπειες για όσους επιχειρήσουν να εισέλθουν λαθραία στην Ελλάδα.
• Δραστηριοποίηση μας στα πλαίσια της ΕΕ προς την κατεύθυνση αύξησης της αναπτυξιακής βοήθειας για τις χώρες εκείνες που λαμβάνουν δραστικά μέτρα για την απαγόρευση παράνομης εξόδου των υπηκόων τους από το έδαφος τους. Εντελώς αντίστροφη πορεία, δηλαδή παρεμπόδιση ή και μπλοκάρισμα –όπου τούτο είναι εφικτό- της αναπτυξιακής και γενικότερα οικονομικής βοήθειας προς τους δυστροπούντες.
• Σκλήρυνση της στάσης της ΕΕ έναντι της Τουρκίας όσον αφορά τη συμφωνία επανεισδοχής.
• Περαιτέρω αυστηροποίηση της νομοθεσίας για τις επιβαλλόμενες ποινές στους διακινητές λαθρομεταναστών.
• Αυξημένες προσπάθειες, σε κάθε επίπεδο, για τη κατάργηση του διαβόητου κανονισμού «Δουβλίνο 2». Επιδίωξη επίτευξης συμφωνίας με τους εταίρους μας για ένα δίκαιο επιμερισμό βαρών.
• Αυξημένη φρούρηση στα σύνορα μας με τη Τουρκία με αλλαγή των κανόνων εμπλοκής των ΕΔ. Πρέπει να καταστεί σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μία πραγματική εισβολή που χρειάζεται μια δυναμική, και όχι στατική, αντιμετώπιση. Η εικόνα που προβλήθηκε προς ημερών στα τηλεοπτικά κανάλια δεκάδων λαθρομεταναστών που είχαν εισέλθει παράνομα και περίμεναν υπομονετικά, μερικές εκατοντάδες μέτρα εντός ελληνικού εδάφους, να τους περιμαζέψει κάποια περίπολος, είναι ντροπιαστική.
• Συστηματική, επί καθημερινής βάσης, απέλαση λαθρομεταναστών με πλήρη απορρόφηση των διατιθεμένων για το σκοπό αυτό κοινοτικών κονδυλίων.

Ελληνοτουρκικά και προκλήσεις της Άγκυρας σε Θράκη και Δωδεκάνησα. Γνωρίζουμε ότι έχετε ασχοληθεί και στην κοινοβουλευτική σας θητεία, με ερωτήσεις που ποτέ δεν απαντήθηκαν. Παρατηρείτε κάποια βελτίωση στην αντιμετώπιση από την Ελληνική πλευρά;

Όχι, δεν βλέπω ουσιαστική βελτίωση. Σε τούτο συντελούν δυστυχώς και τα ΜΜΕ, που σφιγμένα μέσα στη μέγγενη της οικονομικής καθημερινότητας, ελάχιστα ασχολούνται με την προκλητική στάση της γείτονος. Όταν π.χ. ο κ. Μπαγίς λέγει ξεκάθαρα ότι η Τουρκία δεν εγκρίνει τη Διεθνή Σύμβαση Δικαίου Θαλάσσης του 1982 «διότι έχει προβλήματα με την Ελλάδα στο Αιγαίο» χρειάζονται άλλα σχόλια;

Σήμερα η δράση δείχνει αυξάνεται ποσοτικά και ποιοτικά, αφού ο νέος τούρκος πρόξενος στην Θράκη έχει αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά και έτοιμο έδαφος από τον προηγούμενο στην θέση του προξένου στο Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής. Η Θράκη είναι «αχίλλειος πτέρνα» και πως οφείλει η Ελληνική Πολιτεία να σταθεί στην τουρκική δραστηριότητα στην ακριτική αυτή περιοχή;

Η εξέλιξη των πρόσφατων εκλογών πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά διότι απέδειξε την πλήρη χειραγώγηση της ψήφου των Ελλήνων μουσουλμάνων από το Τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτηνής.
Οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι ήσαν υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε τουρκικές εθνικιστικές εκδηλώσεις, να συνεργάζονται στενά με το Προξενείο και με τους δύο ψευτομουφτήδες –αλήθεια, τι περιμένει η Κυβέρνηση για να τους στείλει στη Δικαιοσύνη με την κατηγορία αντιποίησης Αρχής;- και να συναντώνται με διακεκριμένα στελέχη του τουρκικού βαθέως κράτους. Κατά τα λοιπά, οι τοπικοί αιρετοί άρχοντες υπακούουν πειθήνια στα κελεύσματα του Γεν. Προξενείου προσδοκώντας μικροκομματικά οφέλη. Τι θα έπρεπε να γίνει;
Πρωτίστως να καταστήσει σαφές η ελληνική κυβέρνηση στην τουρκική ότι η έκνομη δραστηριότητα του Γενικού Προξένου Κομοτηνής και των συν αυτώ θα αντιμετωπισθεί όπως προβλέπουν οι Διεθνείς Συμβάσεις, αντί να αποστρέφει το βλέμμα ή να αρκείται στην ξύλινη γλώσσα των κοινοβουλευτικών απαντήσεων.
Δεύτερον, να φροντίσουν όλα τα κόμματα –διότι το θέμα δεν αφορά μόνο τη Κυβέρνηση- να βάλουν τη Πατρίδα και το Έθνος πάνω από τα μικροκομματικά τους συμφέροντα.

Ελληνική κοινωνία. Βάλλεται από παντού και οδηγείται στην εξαθλίωση. Είστε μέρος και μέλος αυτής της κοινωνίας. Τι βλέπετε πως μπορεί να γίνει; Υπάρχει περίπτωση μιάς έκρηξης και αν ναι, ποιοι λόγοι (πέρα από τους οικονομικούς) μπορούν να δημιουργήσουν την έκρηξη αυτή;

Πολύ φοβάμαι ότι οδηγούμεθα μαθηματικά προς μια κοινωνική έκρηξη, εάν η κατάσταση δεν μεταβληθεί ριζικά. Το κύμα αυτοκτονιών που εκδηλώνεται τον τελευταίο καιρό φέρνει κακά μαντάτα. Η αυτοκτονία είναι μια εκδήλωση απόγνωσης από κάποιον που έχει χάσει τα πάντα. Εάν όμως δεκάδες, εκατοντάδες «κάποιοι» που και αυτοί δεν έχουν τίποτε να χάσουν, αποφασίσουν αντί να αφαιρέσουν τη ζωή τους να δώσουν αλλού διέξοδο στην οργή τους, τι θα κάνει το Κράτος;

Ελληνικός στρατός και Σώματα Ασφαλείας. Μετά τις μειώσεις του υλικού, έρχονται και οι μειώσεις των μισθών στους υπηρετούντες το στράτευμα. Ποια η γνώμη σας; Τι θα περιμένατε να γίνει ώστε να σταματήσει αυτός ο ψυχολογικός πόλεμος;

Γίνεται το χειρότερο που θα μπορούσε να γίνει. Και θα συνεχίσει να γίνεται έως ότου τεθεί σε ευρύτατη συζήτηση, στη Βουλή αλλά κυρίως στη κοινωνία μας, το ερώτημα τι είδους Εθνική Άμυνα και Ασφάλεια θέλουμε;
Μέχρι ποίου σημείου είμαστε διατεθειμένοι, ως Έλληνες, να υποβληθούμε σε στερήσεις χάριν της διαφύλαξης της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας ως και της έννομης τάξης;
Μέχρι τότε πολύ φοβάμαι ότι θα δίνεται μια συνεχής μάχη οπισθοφυλακής αλλά με απώλειες κάθε φορά.

Κύπρος. Μία θλιβερή επέτειος που λειτούργησε ως καταλύτης για όσα συνέβησαν. Μία συνεχής ανοιχτή πληγή. Μπορείτε να μας πείτε ως πολίτης πως νιώθετε, ως διπλωμάτης τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε, αλλά και ως Έλληνας τι περιμένετε πλέον να συμβεί στην Κύπρο που απειλείται από το μνημόνιο, από την Άγκυρα και από μία Μέση Ανατολή που βράζει;

Ο περιορισμένος χώρος αυτής της συνέντευξης δεν προσφέρεται για μια ανάλυση του τι έγινε και δεν έγινε στη Κύπρο. Αυτή τη στιγμή η Κύπρος, που υπέστη τον αντίκτυπο της ελληνικής οικονομικής κρίσης, έχει ζητήσει –αλλά δεν έχει λάβει ακόμη απάντηση- δάνειο από τη Μόσχα, ενώ παράλληλα εισήλθε στη τροχιά του μνημονίου. Παράλληλα, ως λέγεται, η Ρωσία αναζητά διευκολύνσεις και στήριγμα στη Μεγαλόνησο για τη ναυτική και στρατιωτική παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικότερα υπό το φώς των εξελίξεων στη Συρία. Τυχόν ικανοποίηση των αιτημάτων της θα προκαλέσει όμως την αντίδραση των Ευρωπαίων –και όχι μόνο- που είναι και οι δανειστές της Κύπρου. Η Λευκωσία θα κληθεί να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις. Σε κάθε περίπτωση η Αθήνα θα πρέπει να είναι στο πλευρό της.

Κλείνοντας, θα είχατε να πείτε κάτι προς τους Έλληνες πολίτες;

Ναι. Θα ήθελα να τους θυμίσω πως η πατρίδα μας, η Ελλάδα, ήταν πάντα μόνη στα μεγάλα και δύσκολα που συνάντησε στην ιστορία της. Όμως, είχε και έχει έναν λαό που μπορεί να ανατρέψει τους πάντες και τα πάντα. Ευελπιστώ πως οι δύσκολες εξελίξεις θα λειτουργήσουν ως καταλύτης για την ανάκαμψη των Ελλήνων και την επάνοδο του Ελληνισμού και της Ελλάδας στην θέση που αρμόζει σε αυτή τη μικρή και ταυτόχρονα τόσο μεγάλη χώρα.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η Ρωσία και η επιβίωση των Ελλήνων και της Ελλάδος

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο γεωγραφικός χώρος που κατέχει ο Ελληνισμός, η Ελλάδα και η Κύπρος, είναι ευλογία και κατάρα. Για την ευλογία δεν θα μιλήσουμε, γιατί μιλούν από μόνα τους τα μνημεία του πολιτισμού που αναπτύχθηκε διαχρονικά σ’ αυτόν τον τόπο...


Θα μιλήσουμε όμως για την κατάρα, η οποία σημάδεψε -ελπίζουμε όχι ανεξίτηλα- με μια σπαθιά στη μέση το σώμα της Κύπρου.

Κατάρα είναι η γεωγραφική και γεωπολιτική θέση της περιοχής αυτής, όπου διασταυρώνονται γεωπολιτικά συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων σε κάθε περίοδο της Ιστορίας.

Και όταν διασταυρώνονται τα συμφέροντα των μεγάλων, συνήθως –αν όχι πάντα- την πληρώνουν οι μικροί. Είναι αυτό που λέμε στα ποντιακά «Τ’ άλογα ταλασεύνε και τα γαϊδούρια τρών’ τα λάχτας»*.

Εξ αιτίας της σύγκρουσης συμφερόντων μεγάλων δυνάμεων στον ελληνικό χώρο, η Ελλάδα βίωσε τον Εθνικό Διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον ξενοκίνητο εσωτερικό πόλεμο 1944-1949, το διχασμό της ελληνικής κοινωνίας. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης αυτής και του “ειδικού” ενδιαφέροντος μεγάλων δυνάμεων για τα τεκταινόμενα στην πατρίδα μας, είναι η ποιότητα του ελληνικού κράτους και του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που έχουν τις σοβαρότερες ευθύνες για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας.

Επίσης, ένα από τα αποτελέσματα του γεωπολιτικού ανταγωνισμού που γίνεται στο ελληνικό “γήπεδο”, είναι η δαιμονοποίηση των ελληνορωσικών σχέσεων, ακόμα και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Δεν θα αναφερθούμε σε θέματα στρατηγικής φύσεως, όπως για παράδειγμα η απόπειρα συμφωνίας Καραμανλή-Πούτιν σε ζητήματα ενεργειακής συνεργασίας. Θα αναφερθούμε σε ζητήματα χαμηλότερης πολιτικής, όπως για παράδειγμα η ανάπτυξη του εμπορίου και των οικονομικών σχέσεων και ο τουρισμός.

Έναυσμα για το σημερινό μας άρθρο αποτελεί ο οργασμός που παρατηρείται στους οπωρώνες της Ημαθίας και της Πέλλας τις τελευταίες εβδομάδες, όπου εταιρείες ρωσικών συμφερόντων μαζεύουν κυριολεκτικά μέσα απ’ τα χωράφια τη σοδειά των Ελλήνων γεωργών, οι οποίοι από τη μια πλευρά έχασαν το τραίνο των διεθνών αγορών κυρίως λόγω του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και της κομματικοποίησης των συνεταιρισμών, και από την άλλη αποκοιμήθηκαν επί δεκαετίες από τις επιδοτήσεις και το εύκολο χρήμα της Ε.Ε.

Επίσης έναυσμα αποτελεί η αυξημένη είσοδος τουριστών από τη Ρωσία και την Ουκρανία, σε μια περίοδο που η ελληνική τουριστική αγορά στενάζει, λόγω του κακού κλίματος που δημιουργήθηκε στο εξωτερικό για την Ελλάδα με τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.

Στην περίπτωση της αναμενόμενης αύξησης των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων προς τη ρωσική αγορά, ρόλο έπαιξαν ορισμένοι πραγματικοί Έλληνες πατριώτες της Ρωσίας, αυτούς που υποτιμητικά χαρακτηρίζουν ως “ρωσοπόντιους” διάφοροι κύκλοι στην Ελλάδα καισυμπεριφέρονται με ανοίκειο τρόπο ορισμένοι υπάλληλοι των εκεί ελληνικών διπλωματικών αρχών. Αυτοί οι Τραντέλλενες άνοιξαν την πόρτα της ρωσικής αγοράς, που είναι δύσκολη και χρειάζεται πολιτική βούληση για να ανοίξει.

Όσο για τον τουριστικό τομέα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έγιναν κάποια βήματα από την ελληνική πολιτεία, η οποία εδέησε να απαντήσει στις κραυγές αγωνίας αυτών των Τραντέλλενων, που επί χρόνια ζητούσαν ανθρώπινη και αξιοπρεπή συμπεριφορά στους Ρώσους μεγιστάνες, οι οποίοι, για να έλθουν στην Ελλάδα και να ξοδέψουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, έπρεπε να πληρώσουν “γρηγορόσημο” για να μην περιμένουν εβδομάδες για να πάρουν τη θεώρηση εισόδου, αν την έπαιρναν ποτέ.

Τα παραδείγματα που αναφέραμε είναι ενδεικτικά και δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας σε θέματα χαμηλής πολιτικής και χωρίς απαραίτητα να θιγούν ζητήματα στρατηγικού χαρακτήρα. Η Ρωσία, η Λευκορωσία και η Ουκρανία ξεπερνούν σε πληθυσμό τα 200 εκατομμύρια και τουλάχιστον το ένα τέταρτο από αυτά έχει αξιόλογη αγοραστική δύναμη σε προϊόντα ελληνικού ενδιαφέροντος και ταυτόχρονα μπορεί και επιθυμεί να ταξιδέψει στη χώρα μας.

Αυτό που μένει είναι σωστός πολιτικός σχεδιασμός και πολιτική βούληση.

Ελπίζουμε να υπάρξουν και τα δυο, γιατί κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν στην Ε.Ε. και σε άλλους στρατηγικούς μας εταίρους, ίσως μόνο η ρωσική αγορά να μπορεί να δώσει ανάσα ζωής στην ελληνική οικονομία.

Αρκεί αν ξεπεράσουμε τις φοβίες και τις προκαταλήψεις του παρελθόντος.

*Τα άλογα μαλώνουν και τα γαϊδούρια τρων τις κλωτσιές

 
filologos10

Προασπίζουμε τη γλώσσα των πατέρων και προγόνων μας!

Είναι αναμφισβήτητο πλέον γεγονός ότι μετά το γλωσσικό πραξικόπημα της 11ης Ιανουαρίου του 1982, παρουσία τριάντα περίπου μόνο βουλευτών, όπου εισήχθη προς επείγουσα ψήφιση μετά τα μεσάνυκτα, υπό μορφή τροπολογίας, σε άσχετο νόμο τον 1228 «περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια της γενικής και Τεχνικής-Επαγγελματικής εκπαιδεύσεως» το άρθρο εκείνο περί επιβολής και καθιέρωσης του μονοτονικού συστήματος γραφής, η γλώσσα μας και πιο φτωχή έγινε αλλά και το σύνολο του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος γνώρισε από τότε, και συνεχίζει να γνωρίζει, μοναδικές στιγμές παρακμής, διάλυσης και αποσύνθεσης. 

Ήδη όμως από τον Οκτώβριο του 1979 στο «Δελτίο Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων» ανακοινωνόταν από τους «ειδικούς» ότι, « το μονοτονικό είναι ένα βήμα προς την ταύτιση της γραπτής με την προφορική λαλιά», δηλαδή την κατάργηση των πολλών ι ,των δύο ε και ο, « και σε αυτή την επίπονη διεργασία πρωτοστατούν οι δημοσιογράφοι, οι προκηρυξιογράφοι, οι μπροσουροποιοί, μανιφεστογράφοι, που θα λυτρώσουν την χώρα μας από την σκουριά αιώνων.»

Από την σκουριά αιώνων… Και σήμερα μετά από 30 χρόνια είδαμε που οδήγησε ο τόσος «προοδευτισμός» γενιές και γενιές μαθητών. Παιδιά, αλλά και ενήλικες, απίστευτα ανορθόγραφοι, με λεξιλόγιο των 500 λέξεων, με εμφανή αδυναμία επικοινωνίας, αναλυτικής και συνθετικής σκέψεως, με μια τρομακτική σε ποσοστά δυσλεξία, ακόλουθο της γλωσσικής σύγχυσης, να καλπάζει σε ρυθμούς ανεξέλεγκτους και άλλα πολλά δεινά που συσσωρεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια μετά το γλωσσικό πραξικόπημα του 1982.

Και σαν να μην έφτανε αυτή τους η εθνικά επικίνδυνη πράξη, μέσα από συνεχείς «απλοποιήσεις» όλα αυτά τα χρόνια, έτσι βάφτισαν την κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας και γραφής, φτάσαμε στο απίστευτο βιβλίο της Ε και Στ δημοτικού με τίτλο Γραμματική, όπου οι προθέσεις τους έγιναν ακόμα πιο έκδηλες μετατρέποντας πλέον επιδεικτικά, και για άλλη μια φορά πραξικοπηματικά, την κλασσική γραμματική ,σε φωνητική γραμματική, απαρχή όπως όλα δείχνουν της καθιέρωσης και της φωνητικής γραφής και εν συνεχεία βεβαίως του λατινικού αλφαβήτου, με φυσικό επακόλουθο βέβαια την πλήρη πλέον γλωσσική σύγχυση και διχασμό, την διάσταση της ζωντανής νέας Ελληνικής γλώσσας από την μητέρα της Αρχαία Ελληνική, την διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής ως ξένης γλώσσας, την πλήρη εξάρθρωση μιας αδιάσπαστης γλωσσικής κληρονομιάς χιλιετηρίδων.

Εγκέφαλοι αυτήν την φορά του νέου πραξικοπήματος το περίφημο Κέντρο Ελληνικής γλώσσας, συντονιστικό και επιτελικό όργανο του Υπουργείου Παιδείας, και ειδικότερα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, που συγκροτήθηκε με σχετική απόφαση της Υπουργού Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κας Αννας Διαμαντοπούλου, με ΠΕΝΤΑΕΤΗ ΘΗΤΕΙΑ:

1. Ιωάννης Καζάζης, Καθηγητής του Τμ. Φιλολογίας του Πανεπιστημίου ΑΠΘ [ως Πρόεδρος], με αναπληρωτή τον Δημήτριο Κουτσογιάννη, Επίκουρο Καθηγητή Τμήματος Φιλολογίας ΑΠΘ.

2. Αντώνιος Ρεγκάκος, Καθηγητής του Τμ. Φιλολογίας του ΑΠΘ με αναπληρωτή τον Ιωάννη Τζιφόπουλο, Αναπλ. Καθηγητή Τμ. Φιλολογίας ΑΠΘ.

3. Πέτρος Παναγιωτόπουλος, Γενικός Δ/ντής ΓΓΑΕ, εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, με αναπληρώτρια την Βασιλική Ζώτου , Αναπληρ. Δ/ντρια ΓΓΑΕ.

4. Ζωή Καζαζάκη, Γενική Δ/ντρια Σύγχρονου Πολιτισμού, εκπρόσωπος του ΥΠΠΟΤ, με αναπληρωτή τον Αθανάσιο Μαράντο, Προϊστάμενο Δ/νσης Γραμμάτων.

5. Ελένη Μπούντα, ΠΕ70 εκπρόσωπος του Υ.Π.Δ.Β.Μ.Θ., με αναπληρώτρια την Ψυχογιού Ευαγγελία, ΠΕ02, Σχολική Σύμβουλο, Προϊσταμένη Επιστημονικής και Παιδαγωγικής Καθοδήγησης Β/θμιας.

Ο πρόεδρος δε του συμβουλίου κος Καζάζης είναι αυτός που σε σχετική του απάντηση σχετικά με τον θόρυβο που ξέσπασε μετά το σκάνδαλο, και στην επίσημη ανακοίνωση του, έγραψε και πάλι με λατινικούς χαρακτήρες και θεωρεί φωνήεντα της Ελληνικής τα a,e,I,o,u.

Κατόπιν όλων αυτών και με βαθύτατη συναίσθηση της έννοιας του Καθήκοντος και της Υποχρέωσης απέναντι στους προγόνους μας και τα παιδιά μας , απέναντι στην τεράστια γλωσσική κληρονομιά μας και το αστείρευτο βάθος και σημασία της, και μπροστά στο νέο μεγάλο έγκλημα κατά του Πολιτισμού μας εντέλει, που εισέρχεται όπως όλα δείχνουν στο τελευταίο του στάδιο, αυτές τις τόσο κρίσιμες στιγμές για το Έθνος και τις τύχες του, μαζί με όλα τα δεινά και ταπεινώσεις που ήδη υφίσταται η εθνική, μας αξιοπρέπεια και ιστορία στο σύνολο της, εμείς ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ, μακριά από κάθε είδους κομματικά παιχνίδια και αγκυλώσεις, στήνουμε προμαχώνα αντίστασης και αγώνα απέναντι στα όποια σχέδια αποβλέπουν στον ευτελισμό, διασυρμό, κακοποίηση ,συκοφάντηση ,απλοποίηση και εν τέλει υποβάθμιση και οριστική εξαφάνιση των Ελληνικών αξιών, παράδοσης και πολιτισμού μας, ξεκινώντας από τον θεμελιακό πυλώνα του Ελληνικού Έθνους, την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ.

1. Την απόσυρση του εν λόγω βιβλίου «ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ Ε ΚΑΙ ΣΤ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ» οριστικά και αμετάκλητα από την διδακτέα ύλη της νέας σχολικής περιόδου .

2. Την άντικατάσταση των μελών του νέου Διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, που συγκροτήθηκε με σχετική απόφαση της Υπουργού Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κας Αννας Διαμαντοπούλου, και την απομάκρυνση τους με νέα υπουργική απόφαση από τον εν λόγω φορέα.

3. Την προσωρινή ισχύ του προηγουμένου βιβλίου Γραμματικής, ως διδακτέα ύλη για τους μαθητές των τάξεων της Ε και Στ τάξης των δημοτικών σχολείων στην Ελληνική επικράτεια, έως ότου συγκροτηθεί ειδική επιτροπή για την συγγραφή νέου βιβλίου μακριά από τις ιδεοληψίες περί φωνητικής γραφής, των προηγουμένων συγγραφέων.

4. Την σοβαρή και υπεύθυνη από το Υπουργείο Παιδείας, διενέργεια επιστημονικών συνεδρίων και μελετών, υπό την αιγίδα και επίβλεψη της Ακαδημίας Αθηνών, για το παρόν και το μέλλον της Ελληνικής γλώσσας, και την επανεξέταση του γλωσσικού ζητήματος και εκπαίδευσης από ειδικές επιτροπές επιστημόνων σε όλες τις βαθμίδες, με βάση τα δεδομένα και πάλι σε όλα τα επίπεδα, μετά 30 χρόνια ενός κατά γενική ομολογία αποτυχημένου εκπαιδευτικού συντονισμού και αποτελέσματος.
 
Ευάγγελος Γ. Μπεξής
Αρχαιολόγος-Ιστορικός, δημοσιογράφος και εκδότης του περιοδικού «ΙΧΩΡ».

Το παρόν θα κυκλοφορήσει και σε ηλεκτρονική μορφή (petition) στα Ελληνικά αλλά και σε άλλες γλώσσες , για την συλλογή υπογραφών και σε διαδικτυακό επίπεδο παγκοσμίως.

[Αναδημοσίευση από mystikaperasmata.gr]

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΦΕΚ η Τουρκική Γλώσσα, είναι υποχρεωτική για τους Ελληνες

Όταν το διάβασα κάπου είπα: υπερβολές, αποκλείεται προφανώς αναφέρεται μόνον στην Θράκη, και θα πρέπει να διορθώσουν τα σχόλιά τους…
Και για να είμαι 100% σίγουρος, παρήγγειλα το πρωτότυπο από το Εθνικό Τυπογραφείο (Μπορείτε να το λάβετε κι εσείς, τηλεφωνικά, ή Fax κ.τ.λ. για να διαπιστώσετε κι εσείς του λόγου το αληθές. Θα σας έλθει το πλήρες φύλλο, 20 σελίδες, περίπου 7 Ευρώ, με αντικαταβολή.) Αρ. Φύλλου 867, 10 Ιουλίου 2006
Το διάβασα πολύ προσεκτικά. Πουθενά δεν αναφέρεται η εφαρμογή της αποφάσεως αυτής σε κάποια περιοχή ή νομό. Είναι Πανελλαδική, και ισχύει από τον προηγούμενο χρόνο (!!!) Από της δημοσιεύσεως στην Εφημερίδα. της Κυβερνήσεως.
Ούτε αναφέρεται ότι η εκμάθηση της Τουρκικής θα είναι προαιρετική. (Παρακαλώ πάρτε και διαβάστε το πλήρες ΦΕΚ)
Τα ΜΜΕ σιωπούν. (άαντε!)
Όλα τα κόμματα της παρούσας Βουλής το αποσιωπούν. (γιατί άραγε;)
Όλοι οι δημοσιογράφοι αποφεύγουν κάθε αναφορά… ΓΙΑΤΙ; (έλα ντε!!)
Σας φαίνεται ασήμαντο το ότι σε 15-20 χρόνια όλα τα Ελληνόπουλα δεν θα μπορούν να περάσουν στο λύκειο αν δεν γνωρίζουν καλά την Τουρκική;
Στην Δικονομία μας η σιωπή θεωρείται συναίνεση… Νομίζετε ότι με την σιωπή μας, δικαιούμεθα να δώσουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας τέτοιο μέλλον;   
Κάθε λαός έχει τους αρχηγούς που του αξίζουν…  Δεν θα γράψω άλλα σχόλια διότι θα είναι προσωπικά και καθόλου ευγενικά. Τα συμπεράσματα είναι δικά σας και αν δεν συμφωνείτε με αυτήν την απόφαση του υπουργείου εθνικής παιδείας (και του παιδαγωγικού ινστιτούτου) προωθήστε αυτό το μήνυμα. Αν πάλι σας είναι αδιάφορο, απλά αγνοήστε το και αρχίστε να μαθαίνετε Τούρκικα, θα σας χρειαστούν σύντομα.
Μόνο μία τελευταία πατήρηση: Αν πείτε κι εσείς (όπως κι εγώ) Μπα, αποκλείεται… υπερβολές… Ένα απλό τηλεφώνημα στο Εθνικό τυπογραφείο, το επίσημο όργανο του κράτους, θα σας ξαφνιάσει!

Μνημονιακές Δεσμεύσεις: Τίποτα δεν χρειάζεται να καταγγελθεί, όλα μπορούν να καταργηθούν

Του καθηγητή Δημοσίου Δικαίου (ΔΠΘ), Γιώργου Κατρούγκαλου

"Οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας μπορεί να καταργηθούν χωρίς σημαντικά νομικά προβλήματα. (Εξυπακούεται ότι υφίστανται, προφανώς, πολύπλοκες πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις του θέματος, για τις οποίες μερικές σκέψεις αναπτύσσονται στο τέλος του άρθρου.) Η επιχειρηματολογία που ακολουθεί συνοψίζεται στις εξής δύο κεντρικές θέσεις:
α) Τα μνημόνια καθ' εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις, συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε οι σχετικοί νόμοι που τα εφαρμόζουν έχουν τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο.
β) Δεδομένου ότι οι δανειακές συμβάσεις, που αποτελούν διεθνή συνθήκη, δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με τη συνταγματική διαδικασία, οι σχετικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές δεν έχουν υπερνομοθετική ισχύ, ως κανόνες διεθνούς δικαίου.
Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με μεταγενέστερο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία οποιασδήποτε σύμβασης.

1. Τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνείς κανόνες δικαίου
Στο ερώτημα για τη νομική φύση του μνημονίου η απάντηση που δόθηκε από το...
Συμβούλιο της Επικρατείας στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας 668/2012 είναι ορθή και συνοψίζεται στο ότι τα μνημόνια αποτελούν πολιτικό πρόγραμμα και όχι διεθνή σύμβαση.
(Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου, είναι εσφαλμένη η κρίση του Δικαστηρίου περί συνταγματικότητας των ρυθμίσεων του μνημονίου που παραβιάζουν βασικά θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα).
Και τούτο γιατί τα ελάχιστα αναγκαία εννοιολογικά στοιχεία της διεθνούς συνθήκης, κατά το Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο είναι
α) να περιέχει αυτή κανόνες δικαίου και όχι απλώς προγραμματικές διατάξεις και
β) τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου τα οποία συμβάλλονται να στοχεύουν να προσδώσουν διεθνή νομική δεσμευτικότητα στους εν λόγω κανόνες.

Και τα δύο αυτά στοιχεία ελλείπουν από τα μνημόνια.
Αυτά χαρακτηρίζονται από τον ίδιο το νόμο ως «σχέδιο προγράμματος», ενώ τα ίδια προσδιορίζουν τις προβλέψεις τους ως «σχέδιο δράσης».

Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, μένει να απαντηθεί το ερώτημα εάν τα μνημόνια αποτελούν απλώς πολιτικό πρόγραμμα ή συνιστούν παράλληλα διεθνή υποχρέωση της χώρας, που απορρέει από άλλο κανόνα δικαίου.

Δεδομένου ότι οι πολιτικές υποχρεώσεις ανελήφθησαν έναντι του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ερώτημα θα πρέπει να απαντηθεί ξεχωριστά ως προς τον καθένα από τους διεθνείς αυτούς οργανισμούς.

2. Μνημόνια και ΔΝΤ
Για τη χρηματοδότηση από το ΔΝΤ δεν συνάφθηκε σύμβαση, ούτε απαιτείται, σύμφωνα με τις σχετικές συνθήκες ένταξης της χώρας μας σε αυτό. Το ΔΝΤ διαμορφώνει τα «Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής» κατόπιν σχετικής «επιστολής πρόσκλησης» του ενδιαφερόμενου κράτους (letter of intent) που εγκρίνεται στη συνέχεια με απόφαση του Εκτελεστικού του Συμβουλίου.
Με αυτόν τον τρόπο το ΔΝΤ εμφανίζεται να μην αναμιγνύεται στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών, δεδομένου ότι απλώς ανταποκρίνεται στην πρόσκληση της «επιστολής προθέσεων».
(Η οποία, βεβαίως, είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλες τις περιπτώσεις, εφόσον ουσιαστικά υπαγορεύεται από το ίδιο, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης συνταγής της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον».
Συνεπώς, τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο «letter of intent» συνιστούν απλώς προτεινόμενες πολιτικές ενός κυβερνητικού προγράμματος, η εγκατάλειψη των οποίων δεν συνιστά αθέτηση διεθνούς συμβατικής υποχρέωσης, αν και έχει -προφανώς- ως συνέπεια την διακοπή της περαιτέρω χρηματοδότησης από το ΔΝΤ.

3. Μνημόνιο και Δανειακές συμβάσεις
Και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος, δεδομένου ότι δεν αποτελούν απλή σύμβαση κρατικού δανείου από αυτές που, κατά πάγια πρακτική, δεν κυρώνονται με τυπικό νόμο.
Και τούτο διότι αφορούν σε φορολογία, οικονομική συνεργασία και επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, εφόσον ρητά παραπέμπουν στους όρους του μνημονίου, ως προϋπόθεση εκτέλεσής τους.

Επομένως, εάν είχαν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων.

Ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για την κύρωση τους, καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα. Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση, αλλά μετά το σχετικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε, η δεύτερη ψηφίστηκε δύο φορές ως σχέδιο[1], δεν ήρθε όμως ποτέ για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της, όπως θα έπρεπε.

4. Μνημόνια και Ευρωπαϊκό Δίκαιο
Υποστηρίζεται η υποχρέωση του Ελληνικού Κράτους να υλοποιήσει τα μνημονικά μέτρα απορρέει από την Απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία προσδιορίσθηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το ελληνικό κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα.

Ούτε όμως από την Απόφαση αυτή απορρέουν διεθνείς δεσμεύσεις για τη χώρα μας, διότι περιέχει ρυθμίσεις σε τομείς που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ούτε καν συντρέχουσα αρμοδιότητα, όπως η φορολογία, οι συντάξεις και οι μισθοί.

Ως γνωστό, η Ένωση ασκεί μόνον δοτές και περιορισμένες αρμοδιότητες, εκείνες δηλαδή που της έχουν παραχωρήσει τα κράτη με τις Συνθήκες.

Συνεπώς, δεν υπάρχουν νομικά προβλήματα για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα ήθελε να τερματίσει την καταστροφική εξάρτηση της χώρας από τις άδικες και αντιαναπτυξιακές δεσμεύσεις που της επιβλήθηκαν. Όλοι οι νόμοι του μνημονίου μπορεί να καταργηθούν με απλή πλειοψηφία.

Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι δανειστές μας μπορεί να καταγγείλουν από την δική τους μεριά την δανειακή σύμβαση, επικαλούμενοι ως λόγο καταγγελίας την κατάργηση των μνημονιακών νόμων.
Τούτο δεν θα σημαίνει την έξοδο της χώρας από το Ευρώ, που είναι νομικά αδύνατη, δεδομένου ότι δεν υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη στις Συνθήκες.

Θα συνεπάγεται, όμως, την διακοπή της χρηματοδότησης, πράγμα που δεν θα είναι χωρίς συνέπειες για τη χώρα, ενόψει του πρωτογενούς ελλείμματος που ακόμη αντιμετωπίζει.
Καθόλου δεν είναι βέβαιο, όμως, ότι οι δανειστές μας θα επιλέξουν τη ρήξη. Και αυτό γιατί τότε θα είναι ελεύθερος ο δρόμος για την ενεργοποίηση του βασικού όπλου που έχει η χώρα μας βάσει του διεθνούς δικαίου:
Να επικαλεστεί «κατάσταση ανάγκης» για να διακόψει την πληρωμή του χρέους.

Σύμφωνα με το σχέδιο σύμβασης για την Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις, που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου.

Με άλλα λόγια, εάν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει ταυτόχρονα τις βασικές κοινωνικές του λειτουργίες και τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών του, οφείλει να δώσει προτεραιότητα στις πρώτες.

Μάλιστα, ακόμη και το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes -ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου δηλαδή οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Αργεντινής δέχθηκε την ύπαρξη παρόμοιου εθιμικού κανόνα του διεθνούς δικαίου.
Την αρχή αυτή επιβεβαίωσε πρόσφατα σε σχέση με το χρέος της Ρωσίας και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από τη σύμβαση σκοπό δημοσίου συμφέροντος η ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών.

Καταλήγοντας: Αντίθετα με το κλίμα φόβου που προσπαθούν να καλλιεργήσουν τα φερέφωνα του κόμματος του μνημονίου, η υποταγή σε αυτό δεν αποτελεί μονόδρομο. Αντιθέτως, υπάρχουν πάντα διέξοδοι ελπίδας για μία άλλη πολιτική, εξόδου από την κρίση και την εξάρτηση.

[1] Αρχικά κατατέθηκε και ψηφίστηκε ως παράρτημα 13 του νόμου 4046/2012, με τη μορφή «Σχεδίου Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.). της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος».

Στη συνέχεια, την 14/3/2012, μία άλλη εκδοχή της, στην οποία έχει προστεθεί ως εγγυητής και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (που έχει ως σκοπό την χρηματοδότηση της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών) πήρε τη μορφή Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου ενώ την ίδια μέρα κατατέθηκε στη Βουλή και ο κυρωτικός της νόμος. "
πηγη 

Έτσι εκτουρκίζεται η Θράκη, ενώ η ένοχη Αθήνα σιωπά

“Αποκάλυψη ψυχής” για τον πλήρη εκτουρκισμό των Πομάκων της Θράκης από την πομακική εφημερίδα Ζαγάλισα. Δείτε πως εκτουρκίζουν με το έτσι θέλω τα μικρά πομακόπουλα,και πως με απειλές και βρισιές προσπαθούν να τα κάνουν να "ξεχάσουν" την πομακική τους καταγωγή.

Η λέξη "Πομάκος" εικάζεται ότι προέρχεται από το ελληνικό Πομάξ (πότης) εξαιτίας της παλιάς συνήθειας των Θρακών να πίνουν πολύ, ή από το "ιππομάχοι" (οι Αρχαίοι Θράκες ήταν δεινοί ιππείς πολεμιστές).

Η μαζική στροφή στο ισλάμ έγινε κατά τον 16ο και 17ο αιώνα. Σύμφωνα με τους Κώδικες της Μητροπόλεως Φιλιππουπόλεως και τον Τσέχο ιστορικό και σλαβολόγο Κωνσταντίν Γιόζεφ Γίρετσεκ (Konstantin Josef Jireček), στα μέσα του 17ου αιώνα, οι προύχοντες των Πομάκων συμφώνησαν να εξισλαμιστούν ομαδικά, προκειμένου να επιβιώσουν.

Οι Πομάκοι φαίνεται ότι εξισλαμίστηκαν πλήρως στα τέλη του 18ου αιώνα. Έως τότε ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι[15]. Οι Πομάκοι άρχισαν να εξισλαμίζονται σταδιακά, από την Οθωμανική κατοχή (αρχές του 15ου αιώνα) επί Σουλτάνου Σελήμ Α΄, έως το τέλος του 18ου αιώνα. Ο μοναχός Παχώμιος Ρουσάνος (1508-1553), που επισκέφτηκε την ορεινή Ξάνθη, έγραψε το 1550 ότι μόνο 6 ή 9 χωριά είχαν στραφεί στο Ισλάμ.

Κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877-1878), οι Πομάκοι επαναστάτησαν κατά των βλέψεων της Βουλγαρίας και ίδρυσαν την αυτόνομη πολιτεία με την ονομασία "Δημοκρατία του Ταμράς", σε εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα οποία θα περιλαμβάνονταν στην υπό αυτονόμηση Ανατολική Ρωμυλία. Το 1886 η Οθωμανική κυβέρνηση αποδέχτηκε την προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βουλγαρία, και έτσι ήρθε το τέλος για την αυτόνομη πολιτεία των Πομάκων.

Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, πολλοί Πομάκοι συμμετείχαν στην πλευρά των Ελλήνων, έναντι των Βουλγάρων και των Τούρκων. Αξιοσημείωτη είναι η μορφή του Αλή Ζεΐρ Χαβούζ, από τη Δράμα, ο οποίος πήρε μέρος σε πολλές μάχες. Μετά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, οι Πομάκοι ξεσηκώθηκαν κατά της Βουλγαρικής κατοχής (στην οποία είχε περιέλθει όλη η Δυτική Θράκη).

Στις 16 Αυγούστου του 1913, ξέσπασε το επαναστατικό κίνημα στις περιοχές Κοσούκαβακ (σημερινό Κρούμοφγκραντ Βουλγαρίας), Μαστανλί (σημερινό Μόμτσιλγκραντ Βουλγαρίας) και Κάρντζαλι. Οι επαναστάτες κατέλαβαν επίσης την Κομοτηνή, την Ξάνθη και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης (Δεδέαγατς). Την 1η Σεπτεμβρίου 1913 ιδρύθηκε στην Κομοτηνή η "Προσωρινή Διοίκηση Δυτικής Θράκης" (Garbi Trakya Hukumet i Muvakkatesi). Η Οθωμανική διοίκηση δεν υποστήριξε τους επαναστάτες και έτσι, με την ανοχή Ελληνικής και Οθωμανικής κυβέρνησης, η περιοχή παραδόθηκε στο Βουλγαρικό στρατό στις 30 Οκτωβρίου 1913. Οι επαναστάτες (αν και μουσουλμάνοι) αναζήτησαν στήριξη, κυρίως από την Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη) διορίστηκε Έλληνας δήμαρχος. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, 8 Πομάκοι βουλευτές της Βουλγαρικής βουλής, απευθυνόμενοι στις κυβερνήσεις της Ελλάδος και Γαλλίας, ζήτησαν να προστατευτεί η εθνική και θρησκευτική τους ιδιαιτερότητα από τη Βουλγαρική διοίκηση.

Για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, οι Πομάκοι υπέστησαν κατά περιόδους πιέσεις ώστε να αλλάξουν τα τουρκικά/μουσουλμανικά ονόματά τους σε βουλγαρικά (1912, 1942, 1962 και 1971-4), όπως επίσης τους δόθηκε αργότερα το δικαίωμα να ανακτήσουν τα ονόματά τους (1913, 1945, 1964 και 1990).

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με αντιπροσώπους τους στη Διάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι το 1946, οι Πομάκοι της Βουλγαρίας επανέφεραν το αίτημα για ένωση με την Ελλάδα. Ο διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού της Ουάσινγκτον Άλμπερτ Βέρνερ, παρουσίασε το θέμα ως εξής: "Ένα ακόμη πρόβλημα μειονότητας παρουσιάστηκε σήμερα στην Ουάσινγκτον στο πρόσωπο των Πομάκων, οι οποίοι είναι αρχαία ελληνική φυλή, ιστορούμενη από την προ του Μεγάλου Αλεξάνδρου εποχή [...] Οι Πομάκοι ποιούνται νυν έκκληση προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και προς το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών και ζητούν την διενέργεια δημοψηφίσματος, για να ελευθερωθούν από τη Βουλγαρία και να απολαύσουν την ελευθερία την οποία απολαμβάνουν οι Πομάκοι της Ελλάδας [...]". Ο τύπος επίσης έγραφε: "Το παρελθόν Σάββατον εις το ξενοδοχείο Πενσυλβάνια έλαβε χώρα συνέντευξις προς τους αντιπροσώπους του Αμερικανικού και Ελληνικού τύπου εκ μέρους των κ.κ. Χαμδή Χουσεΐν, πρώην βουλευτού Ροδόπης και Χακή Σουλεϊμάν, αποτελούντων από την αντιπροσωπεία των Πομάκων Θράκης. Οι Πομάκοι εξέθεσαν προς τον τύπο τας απόψεις των και τα δίκαιά των, ζητούντες την ένωσιν των με την Ελλάδα". Η προσπάθεια των Πομάκων δεν τελεσφόρησε διότι είχε προηγηθεί η διανομή της Ευρώπης μεταξύ των τριών μεγάλων δυνάμεων στη Γιάλτα, τον Φεβρουάριο του 1944.

Σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Γεώργιο Παπανδρέου και την υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων Άννα Διαμαντοπούλου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ξάνθης, στις 17 Μαρτίου 2010, ζήτησε την ίδρυση δημόσιων, μη μειονοτικών σχολείων στα πομακοχώρια, ώστε να μην αναγκάζονται οι μαθητές να μαθαίνουν την τουρκική, μια γλώσσα ξένη προς αυτούς. Την επιστολή υπογράφουν ο πρόεδρος του συλλόγου, Ταχήρ Κόντε, η γραμματέας Αλιέ Εφέντη και ο ταμίας Χαμδή Εφέντη.

Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει που θέλουν να πρόσκεινται "εθνικά" οι Πομάκοι μετά την ιστορική αυτή αναδρομή;
Ας δούμε τώρα τη μαρτυρία ενός Πομάκου δασκάλου όπως την δημοσίευσε η Ζαγάλισα.

"Γεννήθηκα σε Πομακοχώρι του νομού Ροδόπης ή σε «χωριό του ορεινού όγκου», όπως το αποκαλούν οι «Τούρκοι» και οι ελληνόγλωσσοι πολιτικοί.

Οι συνθήκες ζωής στο χωριό ήταν δύσκολες. Δεν είχαμε δρόμους. Το πιο σημαντικό πρόβλημα ήταν η ανεργία.

Έτσι, ο πατέρας μου αποφάσισε ότι δύο δρόμοι υπάρχουν: ή να μπω στην Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης για να γίνω δάσκαλος ή να πάω στην Τουρκία και να γίνω ιμάμης.

Στο χωριό μου εκείνη την εποχή είχε γίνει μόδα να γίνεσαι δάσκαλος στην ΕΠΑΘ ή ιμάμης. Ήταν ένας τρόπος να έχεις μια καλή δουλειά και να ανέβεις κοινωνικά.

Εγώ, δεν ήθελα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Στην Τουρκία δεν ήθελα να πάω.

Από το σχολείο είχα κακή εμπειρία μια και ο μουσουλμάνος δάσκαλος που είχαμε μας χτυπούσε κάθε φορά που μιλούσαμε πομακικά μέσα στην τάξη. Έτσι, μίσησα τον δάσκαλο.

Τελικά, προτίμησα τη σχολή, αφού σκέφθηκα ότι εγώ είμαι διαφορετικός. Έγινα δάσκαλος και διορίστηκα αμέσως.

Όχι όμως σε κάποιο Πομακοχώρι, όπως θα ήθελα, αλλά σε πεδινό χωριό του κάμπου, του νομού Ροδόπης.

Οι κάτοικοι του χωριού με δέχθηκαν εχθρικά. «Τι θέλει ο κω..πομάκος στο χωριό μας;», έλεγαν.

Στον κάμπο είναι βρισιά η λέξη Πομάκος. «Pomak salak», δηλαδή «Πομάκος βλάκας», έτσι το έχουν οι τουρκοφανείς του κάμπου.

Άραγε, ποιος θυμάται ότι τα πρώτα χρόνια που έγινε η ΕΠΑΘ, οι Πομάκοι δάσκαλοι όταν πήγαιναν να διδάξουν στα χωριά διώχνονταν με πέτρες (!) από τους φανατισμένους χωρικούς και από τους πράκτορες του προξενείου;

Στο πεδινό χωριό, λοιπόν, έπρεπε να αποδείξω στους χωρικούς ότι είμαι καλός Τούρκος.

Έπρεπε να απαρνηθώ την πομακική καταγωγή μου.

Βέβαια, οι μακαρίτες οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου μιλούσαν πομακικά. Και αν «σηκωθούν από τον τάφο», πάλι πομακικά θα μιλάνε.

Εγώ, όμως, έπρεπε να τα απαρνηθώ όλα και να γίνω καλός Τούρκος, για να με αποδεχθούν οι φανατισμένοι χωρικοί.

Έκανα ό,τι μπορούσα για να «πετύχω». Έπρεπε να αποδείξω διπλά τον «τουρκισμό» μου.

Καταρχήν, έπιασα να κάνω τα θρησκευτικά φροντιστήρια (Κουράν κουρσού) με μεγάλο πάθος.

Δίδασκα τα θρησκευτικά με πάθος και πήγαινα στο τζαμί κάθε Παρασκευή για να με βλέπει το χωριό.

Έπειτα, προσπαθούσα να βελτιώσω τα τουρκικά μου, που δεν τα ήξερα καλά. Μιλούσα σε όλους μόνο τουρκικά. Έγινα και εγώ γενίτσαρος.

Ούτε μια λέξη ελληνικά δεν είπα σε έναν μουσουλμάνο του χωριού.
Ούτε μια λέξη πομάκικη δεν είπα στα Πομακόπουλα, που είχαν κατέβει από τα χωριά τους στον κάμπο και είχαν εγκατασταθεί στο χωριό μας.

Αντίθετα, τα αγρίεψα από την πρώτη ημέρα: μην τολμήσετε να μιλήσετε πομακικά, αλλιώς θα φάτε ξύλο.

Έτσι, με είχε συμβουλέψει να κάνω παλιός συνάδελφος, πομακικής καταγωγής και αυτός, που όπως έμαθα, έπαιρνε διπλό μισθό: έναν από την Ελλάδα και έναν από την Τουρκία για να εκτουρκίζει τους Πομάκους.

Είμαι φυσικά και στο σύλλογο Επαθιτών.

Εκεί υπάρχει άλλη τραγική κατάσταση: από τη μία η Τουρκία θέλει να κλείσει η ΕΠΑΘ και να έρθουν Τούρκοι δάσκαλοι στην ελληνική Θράκη. Αυτό σημαίνει ότι θα χάσουμε τη δουλειά μας.

Αντί όμως να αντιταχθούμε όλοι στο προξενείο ως Επαθίτες, έχουμε γίνει υπηρέτες του.

Κάποιοι συνάδελφοί μου παίρνουν «μισθό» από την Τουρκία για να εκτουρκίσουν τη φυλή τους, τους Πομάκους, για αυτό και δεν μιλάνε.

Μερικοί μάλιστα στο facebook γίνονται «φίλοι» με όλους τους εχθρούς της φυλής μας: με ψευτομουφτήδες, με βουλευτές κ.α. για να δείξουν στον κόσμο πόσο καλοί «Τούρκοι» είναι.

Τέλος, κατάφερα σε κάποια στιγμή να διδάξω σε πομακικό χωριό.

Εκεί εκτούρκιζα του Πομάκους διδάσκοντάς τους τα τουρκικά.

Είχα και ένα μικρό παιδάκι που για πρώτη φορά στη ζωή του άκουσε τουρκικά και έβαλε τα κλάματα.
Ένιωσα ντροπή για όλους μας.
Και για εμένα που διδάσκω τουρκικά με το ζόρι στα Πομακόπουλα και για τους ανθρώπους της φυλής μου που τους ανάγκασαν Τουρκία και Ελλάδα με το ζόρι να γίνονται Τούρκοι.

Αναρωτιέμαι: αυτούς τους αγράμματους χωρικούς που ζούνε με το φόβο του να μην δηλώσουν Πομάκοι τελικά ποιος θα τους σώσει;"

Πηγή

Γιατί έρχεται ο Μπιλ Κλίντον στην Ελλάδα; Μήπως "μύρισε" πετρέλαιο;

Η είδηση «τρέχει» σε όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. «Ο Μπιλ Κλίντον έρχεται στην Ελλάδα και θα συναντηθεί με τον Αντώνη Σαμαρά». Μάλιστα, η έλευση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ στην χώρα μας, πλαισιώνεται από την πρόσκληση που του έγινε από την διεθνούς ΜΚΟ «Ελληνική Πρωτοβουλία» (Hellenic Initiative), η οποία αποτελεί οργάνωση που συνέστησαν επιφανείς Ελληνοαμερικανοί της διασποράς (όλοι μας, φυσικά, γνωρίζουμε πως οι ΜΚΟ έχουν «έργο» το οποίο δεν συνάδει απαραίτητα με αγαθές προθέσεις).

Και συνεχίζεται η εκ των ΜΜΕ σχετική προπαγάνδα: «Η Πρωτοβουλία έχει σκοπό τόσο να συμβάλει στην αντιστροφή του αρνητικού κλίματος που επικρατεί στο διεθνές στερέωμα για την Ελλάδα, όσο και να συγκεντρώσει ποσό ύψους 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα χρήματα πρόκειται να διατεθούν, μέσω συνεργασίας με ελληνικές ΜΚΟ, προς ανακούφιση (ιατροφαρμακευτική, κοινωνικοπρονοιακή κ.ά) των πλέον δοκιμαζόμενων από την οικονομική κρίση στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας».

Αγαθές, λοιπόν οι προθέσεις του ερχομού ενός πρώην προέδρου των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Ή, έτσι τουλάχιστον θέλουν να μας πείσουν πως είναι.

Επειδή, όμως, κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές (εκτός και εάν το νόμισμα είναι κάλπικο), εμείς τολμάμε να κοιτάξουμε και στην αθέατη πλευρά του νομίσματος, δηλαδή σε όλα εκείνα που δεν «θυμούνται» να μας πούνε τα περί πολλών άλλων τυρβάζοντα ΜΜΕ.

Ποιος είναι ο κ. Κλίντον σήμερα; Μήπως είναι ο μεγαλομέτοχος της Noble Energy, ενός πετρελαϊκού κολοσσού; Κι επειδή δεν μπορούμε να λησμονούμε την αρχαία Ελληνική ρήση «φοβού τους Δαναούς δώρα φέροντες…» αναρωτιόμαστε, μήπως έρχεται στην Ελλάδα όχι για να προσφέρει, αλλά για εξασφαλίσει (μέσω της συνάντησης με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά) ότι θα πάρει κάτι (μάλλον μεγάλο) από τα ενεργειακά οικόπεδα της χώρας μας;

Κάποιοι ίσως σκεφτούν πως ήδη γίνονται έρευνες στο Ιόνιο για φυσικό αέριο και πετρέλαιο, άρα δεν υπάρχει κάτι για να πάρει από την Ελλάδα ο μεγαλομέτοχος της Noble Energy… Ίσως να ήταν κι έτσι, αλλά εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω την Ζουράφα (ανατολικά της Σαμοθράκης), ούτε τον Μπάμπουρα (νοτιο-ανατολικά της Θάσου), ούτε φυσικά την ευρύτερη περιοχή των Αρκιών (Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι), αλλά ούτε και το τεράστιο κοίτασμα νοτίως της Κρήτης… Μέσα σε όλα αυτά δεν μπορώ να λησμονήσω ούτε το… Καστελλόριζο, το νησί από όπου μάθαμε πως μπαίνουμε στο μνημόνιο και αρχίζουμε το ταξίδι για την Ιθάκη…

Και θα παραμείνω στο Καστελλόριζο, το οποίο έχει ιδιαίτερη ενεργειακή σημασία. Τόση μεγάλη είναι –μάλιστα- η σπουδαιότητά του, που ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, αναγκάστηκε να γελοιοποιηθεί λέγοντας πως το νησί είναι Ελληνικό, αλλά «επιπλέει» επί της ΑΟΖ, η οποία είναι τουρκική!

Και την σπουδαιότητα του Καστελλόριζου δεν την γνωρίζει μόνο ο κ. Νταβούτογλου, αλλά και άλλες πολύ πιο σπουδαίες προσωπικότητες από αυτόν.

Ήταν Σεπτέμβριος του 2011, όταν σε ένα ταξίδι αστραπή η Χίλαρι Κλίντον είχε επισκεφθεί την Αθήνα κι έμεινε για μία βραδιά στον Αστέρα της Βουλιαγμένης. Μόνο που την ημέρα της παραμονής της και μετά από μερικές τυπικές συναντήσεις με κάποιους ελληνόφωνους πολιτικούς, έκανε και ένα γρήγορο ταξίδι με ελικόπτερο. Και σε αυτό το fast track ταξίδι της, επισκέφθηκε το Καστελλόριζο. Και θα θεωρούσαμε –πραγματικά- πως ήθελε να δει τις ομορφιές του Αιγαίου, εάν δεν συνοδευόταν από τέσσερις αμερικανούς ειδικούς εμπειρογνώμονες στα ενεργειακά. Μάλιστα, κατά την εναέρια «επίσκεψή» της στο Καστελλόριζο, η κυρία Κλίντον καλυπτόταν από πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού(φρεγάτες), τα οποία ανέλαβαν την ασφάλειά της στην περιοχή της πτήσης.

Και τι ήθελε η κυρία Κλίντον στο Καστελλόριζο; Σύμφωνα με πληροφορίες μας, οι ειδικοί εμπειρογνώμονες συζητούσαν για ένα ενεργειακό ορυκτό, μεγάλης σπουδαιότητας, το οποίο θα παίξει πρωτεύοντα ρόλο στην μελλοντική παραγωγή ενέργειας και το οποίο βρίσκεται στην ευρύτερη υποθαλάσσια περιοχή του Καστελλόριζου.

Έτσι, η κυρία Κλίντον ήλθε και απήλθε, μετά από μία μικρή επίσκεψη (που έγιναν τεράστιες προσπάθειες να κρατηθεί μυστική) στο Καστελλόριζο. Και τώρα, μαθαίνουμε πως θα έρθει και ο Μπιλ Κλίντον (μεγαλομέτοχος της Noble Energy) στην Ελλάδα, για να βρεθούν χρήματα που θα δοθούν σε ΜΚΟ προκειμένου να βοηθηθούν οι Έλληνες πολίτες που έχουν ανάγκη. Αλλά, σε αυτή του επίσκεψη θα βρεθεί με τον Αντώνη Σαμαρά…, με τον οποίο θα ανταλλάξουν απόψεις για να βρεθούν λύσεις(;) για την Ελλάδα!

Κανένας μέχρι σήμερα δεν βρήκε λύση για την χώρα μας και θα την βρει τώρα ο Σαμαράς με τον Κλίντον! Το πιστεύει κανείς; Μάλλον όχι. Προφανώς ήρθε η στιγμή να αρχίσει το μοίρασμα των καλών ενεργειακών οικοπέδων. Και φυσικά, δεν μπορεί να ξεκινήσει ένα μοίρασμα χωρίς να διαλέξει πρώτα ο αμερικανός το δικό του κομμάτι…

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Παρακαλούμε το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, στο οποίο υπηρετούν Έλληνες και όχι Ελληνόφωνοι, να δημοσιεύσει τα σχετικά αρχεία τα οποία αποδεικνύουν την επιχείρηση κάλυψης της βόλτας που έκανε η κυρία Κλίντον στο Καστελλόριζο. Αποτελεί μείζονος σημασίας θέμα, το οποίο αποδεικνύει το πόσο καλά σχεδιασμένη είναι η υφαρπαγή του Ελληνικού ορυκτού πλούτου (υποθαλάσσιου και μη). Αποτελεί χρέος των Αξιωματικών του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, να γνωστοποιήσουν τα συγκεκριμένα (αλλά και όποια άλλα) στοιχεία διαθέτουν, τα οποία αποδεικνύουν πως η χώρα μας έχει γίνει θύμα μιάς διεθνούς συμμορίας, τραπεζιτών, πετρελαιάδων και πολιτικών, που έχουν σχεδιάσει την πρωτοφανή κλοπή μίας ολόκληρης χώρας.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Συνάντηση Αβραμόπουλου με στελέχη του εβραϊκού λόμπι

Οι επισκέψεις τους στην Αθήνα, είναι πλέον πολύ συχνές. Τα θέματα της συζήτησής τους με την ελληνική ηγεσία δεν δημοσιοποιούνται ή βγαίνουν δελτία Τύπου με γενικόλογες αναφορές. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, «αύριο, Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012 και ώρα 10:00 στο Υπουργείο Εξωτερικών, ο Υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Αβραμόπουλος θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Οργάνωσης American Jewish Committee, David Harris (φωτογραφία). Θα ακολουθήσει πρόγευμα προς τιμήν του κ. Harris». Το ΥΠΕΞ οφείλει να ενημερώσει τους Έλληνες πολίτες, τι διαμείφθηκε στην συνάντηση.
krikeli

Δεν είναι ανίκανοι, είναι επικίνδυνοι

Ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός των ελίτ

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι κοινός τόπος πια ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σ’ ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Η ουσιαστική χρεοκοπία δεν ανέδειξε μόνο τις εγκληματικές ευθύνες του πολιτικού συστήματος. Ανέδειξε και το σύνδρομο εξάρτησης συνολικά της άρχουσας τάξης. Εντυπωσιάζει η ευκολία με την οποία οι κυρίως υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας κατέφυγαν στην αγκαλιά των ξένων κηδεμόνων κι από εκεί παραδίδουν μαθήματα μονοδιάστατης λιτότητας στην κοινωνία.

Πίσω από τη σημαία του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού κρύβεται συνήθως το δίδυμο του ιδεολογικού μεταπρατισμού και του μετέωρου κοσμοπολιτισμού. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη μία από τις δύο εκδοχές του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού. Η άλλη είναι η δαιμονοποίηση της Ευρώπης και ευρύτερα της Δύσης. Σε αντίθεση με την πρώτη εκδοχή, που ανθεί στους κόλπους των ιθυνουσών ελίτ, η δεύτερη εκδοχή ανθεί σε ακραία ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα και σε μάλλον κατώτερα εισοδηματικά στρώματα.

Τα δύο αυτά ιδεολογικά ρεύματα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αφού ο πολιτικοψυχολογικός μηχανισμός είναι ο ίδιος. Με τη μία ή την άλλη του εκδοχή, ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός αντανακλά εθνικά πλέγματα και τάσεις στρουθοκαμηλισμού που εμποδίζουν την ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Κάθε χώρα-μέλος της Ε.Ε. που σέβεται τον εαυτό της συμμετέχει στο ενοποιητικό εγχείρημα, προσκομίζοντας και όχι απαλλοτριώνοντας την εθνική της ιδιαιτερότητα και τις πολιτισμικές της αποσκευές.

Το σύνδρομο του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού έχει πρόσθετες αρνητικές επιπτώσεις, επειδή η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα εθνικής ασφάλειας. Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. συνιστά ένα πλεονέκτημα, αλλά -προς το παρόν τουλάχιστον- δεν εγγυάται την εθνική ασφάλεια. Με την ένταξή της, η Ελλάδα δεν μετακόμισε ως διά μαγείας στον Ατλαντικό! Συνεχίζει με το ένα πόδι να χορεύει στους ρυθμούς της -προβληματικής πια- ευρωπαϊκής ενοποίησης και με το άλλο στον ρυθμό των παραδοσιακών εθνικών προκαταλήψεων της Βαλκανικής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Η αντίφαση αυτή δεν εξορκίζεται με κοινοτικά πιστοποιητικά. Και οι δύο όψεις του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού έχουν την τάση να παρακάμπτουν -από διαφορετικούς δρόμους- αυτή την αντίφαση, ενώ το κρίσιμο ζητούμενο είναι ο πολιτικός χειρισμός της.

Σαν να μην έφθαναν αυτά, η τωρινή κρίση κατέδειξε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την οικονομική επιβίωση των μελών της. Δεν είναι τυχαίο ότι οι χώρες της Ευρωζώνης ετοιμάζουν σχέδια για την περίπτωση που χρειασθεί να επιστρέψουν στο εθνικό τους νόμισμα. Η μόνη που δεν προετοιμάζεται είναι η Ελλάδα, η οποία και απειλείται ευθέως με έξωση!

Ο επαρχιωτισμός των ελληνικών ελίτ τις ωθεί να υιοθετούν τις πολιτικές που έχουν ευρωπαϊκό περιτύλιγμα, ακόμα κι αν αυτές θίγουν την εθνική οικονομία ή ακόμα και την εθνική ασφάλεια. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες στο ενοποιητικό εγχείρημα. Κι αυτό, επειδή διευκολύνουν την τάση της Γερμανίας να χρησιμοποιεί την Ε.Ε. σαν όχημα για να προωθήσει τα συμφέροντά της, αδιαφορώντας εάν κατ’ αυτό τον τρόπο πνίγει τους αδύναμους κρίκους.
πηγη 

Χρυσαυγίτες βγάζουν από σπίτια στα Χανιά παράνομους μετανάστες

Η Χρυσή Αυγή "ανέλαβε δράση" στα Χανιά με "εκκαθαριστικές επιχειρήσεις" κατά τις οποίες απομακρύνει παράνομους μετανάστες από σπίτια, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει το...
τοπικό όργανο του λαϊκού συνδέσμου σε σχετική ανάρτηση blog του.

Το κείμενο που αναρτήθηκε με υπότιτλο "Δεκάδες περιπτώσεις καθημερινά σε όλη την Κρήτη όπου ζητείται η βοήθεια της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ" αναφέρεται:

"Χθες η ιδιοκτήτρια ημιτελούς οικίας στον Οδό Ξέπαππα, ήρθε σε επικοινωνία με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στα Χανιά, διότι είχε αφήσει το κλειδί πάνω στην πόρτα του διαμερίσματος της ώστε να μπει το πρωί ο ηλεκτρολόγος να τελειώσει τις εργασίες.

Ωστόσο περίπου 15 λαθρομετανάστες έκαναν κατάληψη στο οίκημα απειλώντας την ιδιοκτήτρια ότι θα την σφάξουν και ότι πλέον θα μένουν εκείνοι εκεί!

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ βοήθησε την άτυχη γυναίκα και λίγη ώρα μετά είχε την...
'κυριότητα' του σπιτιού της ξανά! Είναι γεγονός ότι η αποθράσυνση των λαθρομεταναστών οφείλεται στους αριστερούς αντιρατσιστές, οι οποίοι τους προτρέπουν να μπαίνουν σε όποιο σπίτι βρίσκουν ακατοίκητο!

Με την μαρξιστική λογική της 'συνιδιοκτησίας' και της... ανακατανομής του 'πλούτου' (όπου πλούτος το σπιτάκι του καταχρεωμένου στις τράπεζες Έλληνα φορολογούμενου). Ωστόσο δεν είδαμε κανέναν από τους επαγγελματίες αντιρατσιστές να ανοίγει το σπίτι του να βάζει λαθρομετανάστες".

Από την παραπάνω περιγραφή αξίζει να σημειωθεί ότι απουσιάζει το πώς ακριβώς απομακρύνθηκαν οι μετανάστες και με ποιά μέσα.

Από τη σελίδα της Χρυσής Αυγής

πηγη