|
||
Σελίδες
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ
Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012
Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012
Από την αντεπίθεση του Ελληνισμού στη στρατηγική της ΑΟΖ
Ν. Λυγερός
Ο Ελληνισμός ξέρει να αντέχει και το έχει αποδείξει και στο παρελθόν.
Με όλες τις πιέσεις που δεχόμαστε δεν μπορούμε να παραμείνουμε σε μία φάση αναμονής και απλώς να περιμένουμε άλλο ένα χτύπημα ή πρόβλημα.
Πρέπει λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε την τέχνη της στρατηγικής που επινοήσαμε για να κάνουμε την καλύτερη επίθεση, δηλαδή την αντεπίθεση. Μέσω της πλάγιας σκέψης, η ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη παρουσιάζεται ως ένα στρατηγικό άνοιγμα ικανό ν’ αλλάξει τα δεδομένα που μας ταλανίζουν.
Η ελληνική ΑΟΖ δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο για τη στρατηγική διαχείριση της κρίσης.
Γι’ αυτό το λόγο, η οποιαδήποτε επιπλέον καθυστέρηση της θέσπισης αποτελεί όντως ένα έγκλημα ειρήνης.
Ο λαός μας υποφέρει και δεν έχει άλλες προοπτικές.
Η ΑΟΖ του επιτρέπει να βρει το μονοπάτι της εξόδου από την κρίση και να δημιουργήσει το πεδίο της ανάκαμψης και το πεδίο δράσης της ανάπτυξης.
Λειτουργεί επίσης ως ένα ενωτικό στοιχείο, αφού πρόκειται ξεκάθαρα για μία υπερκομματική οντότητα, η οποία δεν ασχολείται καθόλου με τα πολιτικάντικα σχέδια και την μικροπολιτική.
Αντιθέτως πρόκειται για μακροπολιτική που παίζει πάνω στη γεωστρατηγική και τη γεωοικονομία, για να βρει λύσεις και ισορροπίες του τύπου Nash και Pareto.
Η ΑΟΖ δίνει οφέλη από την αρχή με τις σεισμικές έρευνες, μετά με τους γύρους παραχώρησης, με τις γεωτρήσεις στη συνέχεια και βέβαια με την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων σε μία από τις πιο πλούσιες περιοχές του κόσμου για τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων.
Δεν πρέπει να ξεχάσουμε όμως ότι επιτρέπει και την αξιοποίηση της αλιείας, την ανάπτυξη ιχθυοτροφιών, τη δημιουργία τεχνητών νησιών.
Κι όλο αυτό το πλαίσιο δίνει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να έχει ένα ρόλο γεωπολιτικό σημαντικό που αναγκάζει τους εχθρούς μας να μας βλέπουν με περισσότερο σεβασμό και όσοι δεν μπορούν να το αντιληφθούν, αξίζει να εξετάσουν το παράδειγμα της Κύπρου.
Ο δρόμος που άνοιξε ο Τάσσος Παπαδόπουλος με την θέσπιση της κυπριακής ΑΟΖ, αφού απέρριψε το σχέδιο Ανάν και εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη, με την υπογραφή οριοθέτησης με το Λίβανο και την προετοιμασία της συμφωνίας με το Ισραήλ είναι όντως ξεκάθαρη και αποτελεί ένα παράδειγμα προς μίμηση για την Ελλάδα, όσον αφορά στην ορθολογική σκέψη που εφαρμόζεται σ’ ένα μικρό κράτος, επειδή έχει συνείδηση της ύπαρξης μιας υψηλής στρατηγικής απαραίτητης, για να ξεπεράσει τις κρίσεις.
Καταλήγουμε κατά συνέπεια στο θέμα της θέσπισης ως πρώτο βήμα όλης αυτής της διαδικασίας της δημιουργίας της ΑΟΖ και στο απαραίτητο νομοσχέδιο.
Τώρα είναι έτοιμο και όντως όλοι οι αρμόδιοι το έχουν πια εξετάσει.
Το μόνο που λείπει τώρα είναι η λήψη της τελικής απόφασης για την υποβολή του στη Βουλή των Ελλήνων.
Είμαστε σε αυτή τη φάση, όπου το όραμα γίνεται πραγματικότητα, για να περάσει ο Ελληνισμός στο επόμενο στάδιο μετά την αντίσταση του λαού.
Γιατί και αυτός ο λαός έχει δικαίωμα να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Υπογραφές υπέρ της θέσπισης της Ελληνικής ΑΟΖ
http://www.ipetitions.com/petition/elliniki_aoz/
www.lygeros.org
Οι Εφιάλτες..
Δεν με τρομάζει η πείνα. Πάντα η νηστεία ήταν ωφέλιμη.
Δεν με τρομάζουν οι κατακτητές.
Με κάνουν να βλέπω με άλλο μάτι τον αδερφό μου, μας ενώνει βλέπεις η σκλαβιά. Μας μαθαίνει να εκτιμάμε την ελευθερία.
Φοβάμαι όμως τους προδότες. Τρέμω τους Εφιάλτες. Δεν ξέρω πώς να ξεριζώσω αυτή τη σιχαμερή σαπίλα, που κατασπάραζε από αιώνες την πατρίδα μου. Δεν έχουν τελειωμό.. Είναι αμέτρητοι.
Ποτέ, ποτέ στην ιστορία, δεν υπήρξαν τόσο πολλοί ταυτόχρονα προδότες και Εφιάλτες, όσο τα τελευταία 200 χρόνια.
Δύο αιώνες πνιγμένοι στο βόρβορο της προδοσίας. Στη λάσπη της ψευτιάς, στα χέρια απάτριδων και πουλημένων. Που πουλούσαν τα πάντα, για χρήμα και εξουσία.
ΈΛΛΗΝΑ ! Σε έκαναν να αισθάνεσαι ένοχος για κάτι που δεν έκανες.
Για πράγματα που δεν έφταιξες. Είχες το ακαταλόγιστο των πράξεών σου, ναι, γιατί δεν γνώριζες. Σε είχαν πάντα στο σκοτάδι, την αμάθεια και την ημιμάθεια. Όλοι τους.. Για να γνωρίζουν μόνον αυτοί. Εσύ όχι. Τα πρόβατα επί σφαγήν, δεν πρέπει να γνωρίζουν τι τα περιμένει.
Απόγονοι προδοτών και εγκληματιών όλοι τους. Σφετεριστές και λαοπλάνοι. Οικογένειες, με σκοτεινό παρελθόν, λαμόγια και λοιπά μιάσματα της κοινωνίας.
Σου πουλούσαν ανέκαθεν παραμύθια και ιστορίες τρόμου.
Κι εσύ αγόραζες.. Γιατί φοβόσουν. Κι αυτοί εκμεταλλεύονταν ασταμάτητα τον φόβο σου. Έναν φόβο, που πήγαζε από την άγνοια και την αθωότητά σου. Άφηνες και βίαζαν την ψυχή σου, ρουφώντας σου το αίμα.
Γιατί.. δεν ήξερες..
ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΞΕΡΕΙΣ !
Ξέρεις όμως και τι πρέπει να κάνεις;
Στο χέρι σου είναι. Στην καρδιά σου εναπόκεινται πλέον τα πάντα..
Και η σωτηρία σου, και η σωτηρία της πατρίδας. Ναι, στην καρδιά σου.
Αν έχεις, ΣΗΚΩ..
ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!
Έναν Ελληνικό, καινούριο κόσμο Μέγα.
Στις συμπληγάδες του χρεοκοπημένου υλισμού και της καλπάζουσας θηριωδίας, δεν χρειάζονται προφητικές καταστροφολογίες, αλλά Ελλάδα.
Η εσχατολογία, η δαιμονοποίηση και η διασπορά τρόμου υπήρξαν τα εργαλεία των αποτυχημένων εξουσιαστικών δομών που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Η δημιουργία του φανταστικού “έσχατου κακού”, της συμφοράς, ως αντίδοτο στην απάνθρωπη πραγματικότητα ώστε οι μάζες να παραμένουν φοβικές, υποτακτικές.
Ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” είχε ως σατανά τον καπιταλισμό, ο καπιταλισμός τον “ανθρωποφάγο κομμουνισμό”, οι επερχόμενοι σκοταδιστές της Ανατολής και τους δύο. Οι νόμοι δομούνται και καταστρατηγούνται από πολιτικές που εξασφαλίζουν την συνεχή επιβίωση των ισχυρών, εις βάρος των αδύναμων και της Μητέρας Γης.
Το αυτονόητο και απόλυτο καθήκον κάθε εξουσίας που θα έπρεπε να είναι η προστασία της μεγάλης τροφού μας και ο ανθρωπισμός, έχει εκφυλιστεί σε επετεία. “Φιλανθρωπία” και “Οικολογία”. Αναμενόμενο συμπλήρωμα στα κακουργηματικά αναμασήματα παροχυμένων συστημάτων που περιγράφονται σε “κοράνια”, “κεφάλαια”, απαρχαιωμένα “Σμιθολόγια”.
Όσο η γάγγραινα εξαπλώνεται, τόσο ξεκάθαρος γίνεται ο απόλυτη δικαίωση του Ελληνισμού που κάθε σόφρων άνθρωπος στον πλανήτη οφείλει να την κάνει και θρίαμβο. Η Ελλάδα είναι η μόνη λύση για την ανθρωπότητα γι’ αυτό και πολεμήθηκε από όλα τα συστήματα. Ιδεολογικά και φυσικά. Το λίκνο της πολιτικής σκέψης κατέστη οστεοφυλάκιον αυτής. Μέσα από απαξιωμένα πανεπιστήμια, σε κομματικά φυτώρια, σε δομές που πρέσβευαν αναμασήματα και αποτυχημένες συνταγές. Οι μόνες “καινοτομίες” που γέννησε η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, είναι η μεθοδολογία να συνδυάζεις όλα τα αποτυχημένα συστήματα διοίκησης σε μία κοινωνία:
Την ασυδοσία της ελεύθερης οικονομίας, τον φασισμό του κρατισμού και την κοινωνική θηριωδία με ανεξέλεγκτη εισροή μουτζαχεντίν. Τιμολογούμε καπιταλιστικά, φορολογούμε σταλινικά, τρομοκρατούμε ισλαμικά.
Ήλθε η ώρα να δώσουμε ένα τέλος, γκρεμίζοντας αυτή την παγκόσμια κόλαση που εξαπολύεται με φυτώριο τα Άγια Ελληνικά εδάφη. Να αντιστρέψουμε τους όρους ενεργοποιώντας το ατέρμονο οπλοστάσιο του Ελληνισμού. Όχι επειδή “είμαστε Έλληνες”… Ακόμα και αν αποστασιοποιηθούμε από την καταγωγή μας, ως ψυχροί παρατηρητές, θα διαπιστώσουμε ότι όπου ο Ελληνισμός υποχωρεί, έρχεται το χάος.
Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε σε ακραία παραδείγματα όπως το Αφγανιστάν. Ακόμα και στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Τον βιασμό του Ελληνικού πολιτισμού από την Γερμανία, για να αποκτήσει μία υπόσταση. Την απαξίωση της Ελληνικής Παιδείας στην Γαλλία. Την κακοποίηση της Δημοκρατίας στην Αμερική. Ακόμα και ο πιό δύσπιστος θα διαπιστώσει ότι ο δρόμος για δικαιοσύνη, ισονομία, Ελευθερία είναι ο Ελληνικός.
Ο Ελληνικός δρόμος του Πλάτωνος όπου η πολιτική γεννήθηκε όχι σαν δόρυ του ισχυρού αλλά ως ασπίδα για τον αδύναμο.
Ο Ελληνικός δρόμος του Πυθαγόρα που αποκρυπτογράφησε την ανθρώπινη ύπαρξη και την σχέση του με το Θείο.
Ο Ελληνικός δρόμος του Αριστοτέλη που φανέρωσε την έννοια του καθήκοντος που όφειλε να τελέσει κάθε Γηγενής.
Ο Ελληνικός δρόμος της Ορθοδοξίας, που εγγυάται την κοινωνική αρμονία, την αγάπη στον συνάνθρωπο και την αλληλεγγύη.
Αυτό το ανέσπερο Ελληνικό Φως δεν επιτρέπεται να σβήσει στο φυσικό του περιβάλλον. Είναι το Μέγα όπλο, ο οδηγός μας όχι μόνον για την έξοδο από την δική μας “κρίση” αλλά για την αναστροφή της νομοτελειακής κατάρρευσης. Από την καθημερινότητα μας εως τον μακρόπνοο σχεδιασμό, από την πλήρωση των υλικών αναγκών εως την ψυχική ανάταση η Ελλάδα έχει όλες τις απαντήσεις.
Οι πρόγονοι μας επιβίωσαν, εκπολίτισαν, μεγαλούργησαν παραλαμβάνοντας έναν κόσμο εκ του μηδενός. Με ένα βαρκάκι, ένα κιούπι μέλι και ένα κιούπι λάδι έφτιαξαν μία αυτοκρατορία. Παρέα με το ξίφος και τον λόγο.
Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία να βάλουμε τις βάσεις για έναν Ελληνικό, καινούριο κόσμο Μέγα. Τώρα που μέσα από το οικονομικό χτύπημα κατέρρευσαν οι γραμμές του διχασμού που τεχνηέντως είχαν καλλιεργηθεί, διατηρώντας ένα ιδιότυπο εμφύλιο με ψευδεπίγραφους ταξικούς διαχωρισμούς. Συνδικαλιστικά σημαιάκια, αντικρουόμενες ιδεοληπτικές παρόλες, οτιδήποτε για να διασπάσουν τον πυρήνα δημιουργίας, την ενότητα, το “ΕΜΕΙΣ”.
Σήμερα είμαστε όλοι προλετάριοι. Οφείλουμε άμεσα να γίνουμε και Έλληνες. Όχι στην ιθαγένεια αλλά στην ουσία. Το πλήρωμα του χρόνου ήλθε για να υπάρξει ένας και μόνο διαχωρισμός. Έλληνας ή απατεώνας. Το “αδαής” ή “παραπλανημένος” πέθανε. Απάτριδοι που πούλησαν την πατρίδα μαζί με Πατριδοκάπηλους. Νεοσημίτηδες που έρχονται ως σωτήρες σαν την κυριούλα του ΣΥΡΙΖΑ με τα Σκόπια. “Πατριώτες” που συγκυβερνούν με τις ρεπούσηδες.
Δεν πείθουν, δεν πρέπει να πείσουν. Δεν ακούμε κανέναν που δεν μιλά για Ελλάδα. Δεν πληρώνουμε τίποτε, αν δεν είναι Ελλάδα. Δεν αγωνιζόμαστε για τίποτε παρά μόνο για την Ελλάδα. Έτσι απλά, μπορούμε να χρεοκοπήσουμε αυτούς που μας χρεοκόπησαν. Ηθικά, οικονομικά, κοινωνικά.
Έτοιμοι για αγώνα λοιπόν. Ας είναι αυτό το Λιοστάσι, αυτά τα Χριστούγεννα το εφαλτήριο. Ας γίνει η καταστροφολογία τους, η αναγέννηση μας. Καλή χρονιά αδέλφια, είναι πανέμορφο να αγωνίζεσαι για το δικαιότερο, το τιμιώτερο, το σεμνότερο, το αγιώτερο και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσιν.
Για να ξαναγίνει η Γη, Ελλάδα.
Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012
Οι εγκληματίες με τα Armani και τα Rolex.
Οι συνεργάτες των τοκογλύφων.
Οι μόνοι εργαζόμενοι, που χαιρόμαστε να τους βλέπουμε να πέφτουν στην άβυσσο της ανεργίας.

Στεναχωρηθήκαμε πραγματικά, όταν βλέπαμε τους απολυμένους της Λέμαν Μπράδερς να εγκαταλείπουν τα γραφεία τους.
Στεναχωρηθήκαμε, επειδή έφευγαν από τις πόρτες, ενώ έπρεπε να φεύγουν με κλωτσιές και μπουνιές από τα παράθυρα.
Τα ζώα, που επινόησαν τα "τοξικά".
Οι συνεργάτες των τοκογλύφων.
Οι μόνοι εργαζόμενοι, που χαιρόμαστε να τους βλέπουμε να πέφτουν στην άβυσσο της ανεργίας.

Στεναχωρηθήκαμε πραγματικά, όταν βλέπαμε τους απολυμένους της Λέμαν Μπράδερς να εγκαταλείπουν τα γραφεία τους.
Στεναχωρηθήκαμε, επειδή έφευγαν από τις πόρτες, ενώ έπρεπε να φεύγουν με κλωτσιές και μπουνιές από τα παράθυρα.
Τα ζώα, που επινόησαν τα "τοξικά".
Οι εγκληματίες, που πανηγύριζαν, όταν έβρισκαν τα "κορόιδα" να τα αγοράζουν.
Αυτοί, που έκαναν πανάκριβα πάρτι, υποθηκεύοντας το μέλλον ολόκληρων λαών.
Αυτοί, που άνοιγαν σαμπάνιες, εξανεμίζοντας τις συντάξεις μιας ολόκληρης παγκόσμιας γενιάς εργαζομένων.
Οι εγκληματίες με τα Armani και τα Rolex.
Οι συνεργάτες των τοκογλύφων.
Οι μόνοι εργαζόμενοι, που χαιρόμαστε να τους βλέπουμε να πέφτουν στην άβυσσο της ανεργίας.
Οι μόνοι εργαζόμενοι που θέλουμε να τους δούμε να τρώνε από τα σκουπίδια.
Βλέποντας τη θλιβερή εικόνα τους, "είδαμε" το μέλλον ολόκληρης της συνομοταξίας αυτής. Κάπως έτσι θα φύγει η αστική τάξη από τη διαχείριση του συστήματος. Θα πάρει το "κουτάκι" της με τα προσωπικά της αντικείμενα και θα βρεθεί στους πέντε δρόμους.
Γεύση του μέλλοντος πήραμε, βλέποντας πανίσχυρους παράγοντες πίσω από τα πανάκριβα γραφεία τους να μετατρέπονται μέσα σε μια στιγμή σε κοινούς κακομοίρηδες μακριά από αυτά.
Οι περισσότεροι από αυτούς την επόμενη στιγμή της απόλυσής τους έψαχναν καινούρια φτηνά σπίτια να νοικιάσουν και ενεχυροδανειστήρια, για να παραδώσουν τα ρολόγια τους και τα αυτοκίνητά τους.
Στην εποχή της παντοκρατορίας τους και με τα χρήματά των θυμάτων τους νοίκιαζαν Penthouse στον Μανχάταν.
Τώρα, περιοριζόμενοι αυστηρά στο δικό τους κεφάλαιο, αναρωτιούνται ποια γέφυρα της Νέας Υόρκης είναι η πιο προστατευμένη από τους ανέμους.
Οι "ασυναγώνιστοι" θα δημιουργήσουν ανταγωνισμό στην κοινωνία των homeless. Μέσα στον στεγανοποιημένο "σοβιετικό" κόσμο τους έμαθαν την κόκα και τώρα μπαίνουν στον πραγματικό κόσμο και δεν είναι βέβαιον ότι θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν την κόκα-κόλα.
Η πολυεθνική δύναμη των κακομοίρηδων.
Τους είδαμε τους φουκαράδες με το πραγματικό κεφάλαιό τους.
Ένα "τεράστιο" κεφάλαιο, που χωρούσε μέσα σ' ένα κουτάκι.
Τι μπορεί να περιείχε το κουτί, που κρατούσαν στα χέρια τους;
Το πτυχίο του Χάρβαρντ, μια φωτογραφία της αποφοίτησής τους, μια πένα —δώρο του μπαμπά, για να υπογράφει τις μεγάλες συμφωνίες—, το σάντουιτς της ημέρας, ένα ζευγάρι ελαφριά παπούτσια και πιθανόν κανένα σώβρακο.
Αυτά ήταν τα μέσα τους, που κατέκτησαν τον κόσμο.
Αυτό ήταν το κεφάλαιό τους.
Ακόμα και από τα σπίτια τους με ένα κουτάκι θα φύγουν, γιατί και τα πανάκριβα έπιπλά τους με πιστωτικές κάρτες τα έχουν αγορασμένα.
Βλέποντας τα πρώην μεγαλοστελέχη της αυτοκρατορίας της Νέας Τάξης να φεύγουν με τα κουτάκια τους στα χέρια, συνειρμικά μας ήρθε στο μυαλό η κινηματογραφική ταινία του Μπερτολούτσι με τον τίτλο "Ο τελευταίος αυτοκράτορας". Θυμηθήκαμε την εικόνα των ευνούχων Μανδαρίνων της κινεζικής αυτοκρατορίας.
Όμοιοι παρασιτικοί ευνούχοι είναι και τα σημερινά Golden boys. Όλους αυτούς τους όμοιους η πτώση των αυτοκρατοριών τους τούς βρήκε αδύναμους και με το κεφάλαιό τους να το κρατούν ατόφιο στα χέρια τους.
Το μοναδικό ιδιόκτητο κεφάλαιο που είχαν στην κατοχή τους και με το οποίο θα έπρεπε ν' αντιμετωπίσουν το μέλλον τους μακριά από τις ακριβοπληρωμένες "καρέκλες" τους.
Κάπου όμως δεν μας κολλούσε η εικόνα τους. Κάπου διέφεραν μεταξύ τους και έπρεπε να το εντοπίσουμε.
Τελικά το βρήκαμε.
Ενώ είναι όμοιοι λειτουργούν αντίστροφα.
Οι Μανδαρίνοι κόβουν τους όρχεις τους και τους κουβαλάνε σε ένα κουτάκι και κατόπιν κυβερνάνε.
Οι νεοταξίτες ευνούχοι του Χάρβαρντ πρώτα κυβερνάνε και κατόπιν παίρνουν τους όρχεις τους σε ένα κουτάκι. ........... ......
http:// eamb-ydrohoos.blogspot.gr/ 2010/03/golden-boys.html
Αυτοί, που έκαναν πανάκριβα πάρτι, υποθηκεύοντας το μέλλον ολόκληρων λαών.
Αυτοί, που άνοιγαν σαμπάνιες, εξανεμίζοντας τις συντάξεις μιας ολόκληρης παγκόσμιας γενιάς εργαζομένων.
Οι εγκληματίες με τα Armani και τα Rolex.
Οι συνεργάτες των τοκογλύφων.
Οι μόνοι εργαζόμενοι, που χαιρόμαστε να τους βλέπουμε να πέφτουν στην άβυσσο της ανεργίας.
Οι μόνοι εργαζόμενοι που θέλουμε να τους δούμε να τρώνε από τα σκουπίδια.
Βλέποντας τη θλιβερή εικόνα τους, "είδαμε" το μέλλον ολόκληρης της συνομοταξίας αυτής. Κάπως έτσι θα φύγει η αστική τάξη από τη διαχείριση του συστήματος. Θα πάρει το "κουτάκι" της με τα προσωπικά της αντικείμενα και θα βρεθεί στους πέντε δρόμους.
Γεύση του μέλλοντος πήραμε, βλέποντας πανίσχυρους παράγοντες πίσω από τα πανάκριβα γραφεία τους να μετατρέπονται μέσα σε μια στιγμή σε κοινούς κακομοίρηδες μακριά από αυτά.
Οι περισσότεροι από αυτούς την επόμενη στιγμή της απόλυσής τους έψαχναν καινούρια φτηνά σπίτια να νοικιάσουν και ενεχυροδανειστήρια, για να παραδώσουν τα ρολόγια τους και τα αυτοκίνητά τους.
Στην εποχή της παντοκρατορίας τους και με τα χρήματά των θυμάτων τους νοίκιαζαν Penthouse στον Μανχάταν.
Τώρα, περιοριζόμενοι αυστηρά στο δικό τους κεφάλαιο, αναρωτιούνται ποια γέφυρα της Νέας Υόρκης είναι η πιο προστατευμένη από τους ανέμους.
Οι "ασυναγώνιστοι" θα δημιουργήσουν ανταγωνισμό στην κοινωνία των homeless. Μέσα στον στεγανοποιημένο "σοβιετικό" κόσμο τους έμαθαν την κόκα και τώρα μπαίνουν στον πραγματικό κόσμο και δεν είναι βέβαιον ότι θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν την κόκα-κόλα.
Η πολυεθνική δύναμη των κακομοίρηδων.
Τους είδαμε τους φουκαράδες με το πραγματικό κεφάλαιό τους.
Ένα "τεράστιο" κεφάλαιο, που χωρούσε μέσα σ' ένα κουτάκι.
Τι μπορεί να περιείχε το κουτί, που κρατούσαν στα χέρια τους;
Το πτυχίο του Χάρβαρντ, μια φωτογραφία της αποφοίτησής τους, μια πένα —δώρο του μπαμπά, για να υπογράφει τις μεγάλες συμφωνίες—, το σάντουιτς της ημέρας, ένα ζευγάρι ελαφριά παπούτσια και πιθανόν κανένα σώβρακο.
Αυτά ήταν τα μέσα τους, που κατέκτησαν τον κόσμο.
Αυτό ήταν το κεφάλαιό τους.
Ακόμα και από τα σπίτια τους με ένα κουτάκι θα φύγουν, γιατί και τα πανάκριβα έπιπλά τους με πιστωτικές κάρτες τα έχουν αγορασμένα.
Βλέποντας τα πρώην μεγαλοστελέχη της αυτοκρατορίας της Νέας Τάξης να φεύγουν με τα κουτάκια τους στα χέρια, συνειρμικά μας ήρθε στο μυαλό η κινηματογραφική ταινία του Μπερτολούτσι με τον τίτλο "Ο τελευταίος αυτοκράτορας". Θυμηθήκαμε την εικόνα των ευνούχων Μανδαρίνων της κινεζικής αυτοκρατορίας.
Όμοιοι παρασιτικοί ευνούχοι είναι και τα σημερινά Golden boys. Όλους αυτούς τους όμοιους η πτώση των αυτοκρατοριών τους τούς βρήκε αδύναμους και με το κεφάλαιό τους να το κρατούν ατόφιο στα χέρια τους.
Το μοναδικό ιδιόκτητο κεφάλαιο που είχαν στην κατοχή τους και με το οποίο θα έπρεπε ν' αντιμετωπίσουν το μέλλον τους μακριά από τις ακριβοπληρωμένες "καρέκλες" τους.
Κάπου όμως δεν μας κολλούσε η εικόνα τους. Κάπου διέφεραν μεταξύ τους και έπρεπε να το εντοπίσουμε.
Τελικά το βρήκαμε.
Ενώ είναι όμοιοι λειτουργούν αντίστροφα.
Οι Μανδαρίνοι κόβουν τους όρχεις τους και τους κουβαλάνε σε ένα κουτάκι και κατόπιν κυβερνάνε.
Οι νεοταξίτες ευνούχοι του Χάρβαρντ πρώτα κυβερνάνε και κατόπιν παίρνουν τους όρχεις τους σε ένα κουτάκι. ........... ......
http://
Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2012
Αν γίνουμε ένα…
Όχι αδερφέ, δεν έχουμε κάνει τίποτε στη ζωή μας. Κοίτα ολόγυρά σου και θα το δεις. Η ζωή μας θέλει να αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε. Κι εμείς...;
Πώς θα μπορέσουμε, άραγε, να κερδίσουμε, αν δεν αγωνιστούμε γι αυτό;
Πώς θα μπορέσουμε να έχουμε κάτι αν δεν το διεκδικήσουμε;
Ακόμη και αν χάσουμε, η ζωή μας δίνει την εμπειρία της πάλης και του αγώνα που δώσαμε.
Σήμερα, όμως, δυστυχώς για εμάς και για εκείνους που έρχονται μετά από εμάς, γευόμαστε τα αποτελέσματα της μη διεκδίκησής μας στα αυτονόητα. Χάνουμε την ελευθερία μας, η οποία υφίσταται υποτυπωδώς –ακόμη- προκειμένου το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα να διατηρεί το προσωπείο της «δημοκρατίας». Στερούμαστε βασικών ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων και σωπαίνουμε, αναμένοντας το «μεγάλο θαύμα» ή τον από μηχανής θεό, δηλαδή εκείνον που θα πάρει στους ώμους του τα βάρη όλων μας και θα σταθεί ολομόναχος απέναντι στα θηρία που μας απειλούν. Και αν, μόνο αν κατορθώσει να σταθεί όρθιος στην πρώτη του μάχη, τότε θα τρέξουμε να σταθούμε δίπλα του…
Έτσι, χωρίς προσωπικό ρίσκο, χωρίς ατομική προσπάθεια, θέλουμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας, να σηκωθούμε από την λάσπη στην οποία μας έχουνε ρίξει εκείνοι που καμώνονται πως τάχατες θέλουνε να μας σώσουν… Κι ενώ γνωρίζουμε την αλήθεια, εμείς χάσκουμε ακίνητοι στα όσα τρομερά μας συμβαίνουν κι επιμένουμε να γίνει το θαύμα, να βρεθεί ο τρόπος και να γίνουν όλα όπως πριν…
Και σε ξαναρωτώ: Πώς θα κερδίσεις αν δεν αγωνιστείς; Έχεις να μου δώσεις απάντηση;
Βαρέθηκα, κουράστηκα να μιλάμε για τα κοινά μας συμπεράσματα. Δεν αντέχω τα αναμασήματα και τις μεγάλες κουβέντες.
Μπορούμε εσύ κι εγώ να βρούμε ένα κοινό τόπο να σταθούμε, προτάσσοντας το συμφέρον της πατρίδας, το συμφέρον όλων μας δηλαδή και να ξεκινήσουμε ενωμένοι για να βρεθούμε απέναντι στους μισθοφόρους που μας απειλούν;
Μπορούμε να σκύψουμε και να δούμε την καρδιά μας, να νιώσουμε το ρίγος της ψυχής μας, να ακούσουμε τη φωνή της λογικής μας και να χαράξουμε την δική μας Ελληνική καταγάλανη γραμμή;
Μπορούμε να γίνουμε ένα -όχι χίλια κομμάτια όπως σήμερα μας έχουνε κάνει- και να βάλουμε μπροστά, να κάνουμε το θαρρετό και αντρίκιο βήμα κόντρα στα όσα οι δήμιοί μας επιθυμούν;
Αν έχεις καταλάβει τι σου ετοιμάζουν, αν έχεις κατανοήσει το πραγματικό σου χρέος, αν θέλεις να λυτρωθείς από όσα σήμερα σου έχουνε φορτώσει οι επιτήδειοι δυνάστες σου, τότε γνωρίζεις την απάντηση στην ερώτηση που σου τρυπάει το μυαλό.
Μπορείς! Από πάντα μπορούσες και τους τρόμαζε η σκέψη πως κάποια στιγμή θα το πιστέψεις κι εσύ, πως μπορείς να πάρεις η ζωή σου στα χέρια σου και να μην την αφήνεις υποθήκη σε εκείνους που σε θέλουνε σκυμμένο υπηρέτη και λακέ τους…
Μπορείς! Η ράτσα σου είναι φτιαγμένη για να μπορείς να στέκεσαι όρθιος απέναντι σε εκείνα που όλοι οι άλλοι λυγίζουν. Ακόμη και τώρα, που φρόντισαν να σε απομακρύνουν ακόμη κι απ’ τον Θεό σου, εσύ μπορείς να τα γυρίσεις όλα ανάποδα και να κάνεις τα θηρία να θυμηθούν όλα εκείνα που η ιστορία έχει ανεξίτηλα χαράξει.
Μπορείς! Μπορούμε! Γιατί είναι τέτοια η γη που σε γέννησε, που δεν μπορείς να κάνεις πίσω. Μικρή είναι ετούτη η γη, πληρωμένη ακριβά και μια χούφτα από το χώμα της αξίζει περισσότερο από τα πλούτη όλου του κόσμου. Είναι η γη που καταλήστεψαν οι «φίλοι» της, είναι η γη που από πάντα ζήλευαν και ήθελαν οι εχθροί της. Είναι η γη που ορίζει μια πατρίδα, την δική σου και την δική μου. Και άλλη πατρίδα δεν μπορούμε να έχουμε, εκτός κι αν η καρδιά μας αρχίσει να μετρά με το χρήμα…, όπως του Εφιάλτη, εκτός κι αν η ψυχή μας αντέχει να μας βλέπει άπραγους την ώρα που κομματιάζουν και μοιράζουνε οι ληστές το βιός μας.
Κι αν αποκαμωμένος στέκεις, από όλα όσα σου συμβαίνουν, ένα να ξέρεις αδερφέ:
Σαν κάμεις την αρχή, σαν πέσουν όλοι οι δαίμονες να σε κατασπαράξουν, σαν αρχίσει ο πόλεμος που η ιστορία σε θέλησε πάλι να πολεμήσεις, εσύ θα παλεύεις για το σπίτι σου, για το βιός σου, για το χώμα που πατάς, για τα προστάγματα των προγόνων, για όλα όσα ο Θεός όρισε πως σου ανήκουν... Εκείνοι, τρέμοντας θα μετράνε τα βήματά τους, επειδή θα ξέρουν πως η ήττα τους θα είναι για μια ακόμη φορά και η συντριβή τους.
Σαν κάμεις την αρχή, σαν πέσουν όλοι οι δαίμονες να σε κατασπαράξουν, σαν αρχίσει ο πόλεμος που η ιστορία σε θέλησε πάλι να πολεμήσεις, εσύ θα παλεύεις για το σπίτι σου, για το βιός σου, για το χώμα που πατάς, για τα προστάγματα των προγόνων, για όλα όσα ο Θεός όρισε πως σου ανήκουν... Εκείνοι, τρέμοντας θα μετράνε τα βήματά τους, επειδή θα ξέρουν πως η ήττα τους θα είναι για μια ακόμη φορά και η συντριβή τους.
Το λοιπόν. Μπορείς να παλέψεις, μπορείς να νικήσεις. Αρκεί να θυμηθείς ποιος είσαι και τότε θα ανοίξει διάπλατα ο δρόμος -που σήμερα σου κρύβουν οι λακέδες- για να συνεχίσεις την περήφανη ιστορία σου. Δεν θα σου πω ότι στην μάχη δεν θα πονέσεις ή πως τάχα δεν θα πληγωθείς. Δεν θα σου πω ότι ο δρόμος αυτός είναι εύκολος. Τα ξέρεις…
Μα θα σου πω ένα: όσο δεν κάνεις τίποτε, αυτοί θα συνεχίσουν να σου παίρνουν, όσα μπορούν, όσο πιο γρήγορα μπορούν… Και ξέρεις γιατί; Επειδή και οι ίδιοι –σαν ληστές που είναι- ξέρουν πως ακόμη και κομμάτια αν σε κάνουν, εσύ στο τέλος θα σηκωθείς και θα τους στείλεις από εκεί που ήρθαν.
Μα θα σου πω ένα: όσο δεν κάνεις τίποτε, αυτοί θα συνεχίσουν να σου παίρνουν, όσα μπορούν, όσο πιο γρήγορα μπορούν… Και ξέρεις γιατί; Επειδή και οι ίδιοι –σαν ληστές που είναι- ξέρουν πως ακόμη και κομμάτια αν σε κάνουν, εσύ στο τέλος θα σηκωθείς και θα τους στείλεις από εκεί που ήρθαν.
Το μόνο που ελπίζουν οι κλέφτες και τα δουλικά τους είναι πως σε έχουν αλλοιώσει αρκετά και θα αργήσεις να σταθείς όρθιος απέναντί τους για να τους συνθλίψεις.
Και, να είσαι σίγουρος, πως θα τους συνθλίψεις… από τη στιγμή που εσύ κι εγώ θα γίνουμε ένα… και θα βαδίσουμε και πάλι περήφανα στο στενό και δύσκολο μονοπάτι που ακολούθησαν οι πρόγονοι, που χάραξε η ιστορία και ο Θεός για την φυλή και τη γενιά μας…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



