Σελίδες

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

fnous- ΕΑΜ β'- Τι συμβαίνει με τα γκάλοπ ?


Αν υπήρχαν τα γκάλοπ σε άλλες εποχές, τίποτε απ' όσα απολαμβάνουμε σήμερα δεν θα μπορούσαμε ν' απολαύσουμε.

Ακόμα στον Μεσαίωνα θα ήμασταν.

Θα είχαν "αναβληθεί" έπ' αόριστον οι μεγάλες λαϊκές αντιεξουσιαστικές επαναστάσεις, που οδήγησαν στη χειραφέτηση του ανθρώπου.

Θα είχε επιβιώσει καί η Μαρία Αντουανέτα καί ο Τσάρος.

Θα είχαν αποφύγει τα ολέθρια λάθη, που ο χρόνος απέδειξε ότι ήταν σωτήρια για την ανθρωπότητα.

Σάββατο 21 Απριλίου 2012

 "Στο φως" επιτέλους τα βρετανικά εγκλήματα στην μαρτυρική Κύπρο




Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τα εγκλήματα που τελέστηκαν κατά του κυπριακού λαού την εποχή του κυπριακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, έρχονται στη δημοσιότητα μέσα από τον
αποχαρακτηρισμό, μετά από δικαστική διαδικασία στο Λονδίνο, σχετικών εγγράφων.

Συνολικά, αποχαρακτηρίστηκαν και δόθηκαν στη δημοσιότητα 8.800 έγγραφα από 37 πρώην  αποικίες και αναμένονται πλέον αποκαλύψεις για τα βρετανικά εγκλήματα σε βάρος ενός λαού που έδωσε τη ζωή του και πολέμησε στο πλευρό των Βρετανών τον Άξονα με την υπόσχεση της Ένωσης με την μητέρα-Ελλάδα.
Τα έγγραφα περιέχουν λεπτομέρειες για τις φρικιαστικές ενέργειες – βασανιστήρια των Βρετανών, απαγχονισμούς των αγωνιστών ακόμα και κάψιμο των αντιστασιακών της ΕΟΚΑ μέσα στην στα κρυσφήγετά
τους στην Κύπρο.  

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «The GUARDIAN» όλα τα έγγραφα του κυπριακού αγώνα μεταφέρθηκαν μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας του νησιού όπου κρύφτηκαν από το Foreign Office (βρετανικό ΥΠΕΞ) μακριά από τους ιστορικούς και το κοινό.
Οι αποκαλύψεις αφορούν στα βασανιστήρια, την εκπαίδευση μελών των δυνάμεων ασφαλείας και τη μεταφορά αγωνιστών της ΕΟΚΑ σε φυλακές της Βρετανίας.
Η αγωνία και η προσμονή στην Κύπρο για να ριχθεί άπλετο φως στον αγώνα των Κυπρίων είναι μεγάλη... Γιατί εκεί βρίσκονται και οι ρίζες της σύγχρονης κυπριακής τραγωδίας...

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

fnous - ΕΑΜ β'- Δημοκρατία VS Democrasy.

Με δέκα "σκυλόσογα" ελέγχεις έναν ολόκληρο λαό.
Με δέκα οικογένειες χαφιέδων ελέγχεις ένα κράτος.
Τους ντύνεις, τους ταΐζεις και τους ποτίζεις και αυτοί κάνουν ό,τι σε συμφέρει.
Κάνουν εμφυλίους και τους προστατεύεις με τα όπλα σου.
Κάνουν "βίες και νοθείες" και τους στέλνεις στο Παρίσι, για να μάθουν γκολφ.
Κάνουν "αποστασίες" και τους προστατεύεις σε πολυτελείς "εξορίες".
Όταν θα "ησυχάσουν" τα πράγματα, θα τους επαναφέρεις.
Θα τους κηδέψεις σαν "γέρους της Δημοκρατίας", θα τους δώσεις ένα αεροπλάνο, για να γυρίσουν πίσω σαν θεόσταλτοι "εθνοσωτήρες" ή θα τους κάνεις σοφούς "επίτιμους" με μεγάλο παρεμβατικό ρόλο.

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Πώς Nestle και Coca Cola κερδοσκοπούν και εγκληματούν σε βάρος των εξαθλιωμένων λαών, χρησιμοποιώντας το νερό


Φραγκίσκα Μεγαλούδη


Το 1974 ο Χένρυ Κίσινγκερ έλεγε πως αν ελέγχεις το πετρέλαιο ελέγχεις τα έθνη, αν όμως ελέγχεις το φαγητό ελέγχεις τους ανθρώπους. Αν σε αυτό το τελευταίο προσθέσουμε και το νερό, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί γιγαντώνονται και πλουτίζουν οι μεγάλες εταιρίες εμφιαλωμένου νερού.

Το να αρνείσαι σε ένα μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας –που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ φτάνει τα 817 εκατομμύρια- το δικαίωμα στο καθαρό νερό μέσω της ιδιωτικοποίησης ή της καταστροφής των φυσικών πηγών, είναι εγκληματική ενέργεια που θα μπορούσε να ταυτιστεί με τρομοκρατική πράξη. Μόνο που οι ένοχοι των εγκλημάτων αυτών δεν κρύβονται σε σπηλιές αλλά μέσα σε πολυτελή γραφεία τεράστιων πολυεθνικών και σχεδόν ποτέ δεν λογοδοτούν για τις πράξεις τους.
Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά την αξία της Αγοράς Νερού στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια ενώ το περιοδικό Fortune το 2002 ανακοίνωσε πως η επιχείρηση του νερού είναι η πιο προσοδοφόρα αγορά για τους επενδυτές. Πολυεθνικοί κολοσσοί, όπως η Coca Cola και η Nestle μονοπωλούν την αγορά εμφιαλωμένου νερού, η οποία τους αποφέρει τεράστια κέρδη.


Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως από τα 110 δισεκατομμύρια ελβετικά φράγκα, που είναι και ο ετήσιος τζίρος της Nestle, το 10% προέρχεται από την αγορά νερού. Ή εταιρεία έχει αγοράσει τα γαλλικά Perrier και Vittel καθώς και το ιταλικό St Pelegrino, ενώ στόχος της είναι να καταστήσει το προϊόν της Pure Life ως το μοναδικό εμφιαλωμένο νερό στην παγκόσμια αγορά. Παρόμοια στρατηγική ακολουθεί και η Coca Cola που με επιθετική διαφήμιση προσπαθεί να επιβάλλει το εμφιαλωμένο νερό της και παράλληλα να πείσει όσους δεν το καταναλώνουν, να αντικαταστήσουν το νερό με τα προϊόντα της.
Μπορεί η επιθετική διαφήμιση και τα πλάνα για μονοπώλιο να μην αποτελούν εγκλήματα, ο τρόπος όμως που οι εταιρείες αποκτούν τον έλεγχο σε πηγές νερού και το πώς τις διαχειρίζονται θα μπορούσαν να θεωρηθούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η Nestle έχοντας δημιουργήσει μια τεράστια και κερδοφόρα αγορά εμφιαλωμένου νερού, αγοράζει και εκμεταλλεύεται φυσικές πηγές πόσιμου νερού σε χώρες του τρίτου κόσμου. Τις πηγές αυτές τις εκμεταλλεύεται αποκλειστικά για την παραγωγή του νερού που εμφιαλώνει και πουλάει στερώντας έτσι πολύτιμο νερό από τους κατοίκους των περιοχών που δραστηριοποιείται.
Στο Πακιστάν στη μικρή αγροτική κοινότητα του Bhati Dilwan, περιοχή όπου η εταιρεία έχει αγοράσει τις πηγές νερού για την παραγωγή του Pure Life οι κάτοικοι καταγγέλλουν πως τα παιδιά τους πεθαίνουν από το μολυσμένο νερό. Τα αποθέματα καθαρού νερού έχουν εξαντληθεί και η εταιρεία αρνείται να αναλάβει την άντληση νερού για τους αγρότες της περιοχής.
Αντιθέτως συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τα αποθέματα και πουλάει έπειτα το καθαρό νερό της περιοχής με τη μορφή του εμφιαλωμένου Pure Life σε όποιον μπορεί να το αγοράσει (oι επιχειρηματικές δραστηριότητες της Nestle στο Πακιστάν-και όχι μόνο- παρουσιάζονται στο πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ "Bottled Life" των Ελβετών Urs Schnell και Res Gehriger).

Αν και η εταιρεία αρνείται τις κατηγορίες και υποστηρίζει πως ξοδεύει τεράστια ποσά σε προγράμματα νερού και εκπαίδευσης στις κοινότητες, τα ίδια στοιχεία φαίνεται να την διαψεύδουν. Προσπαθώντας να διατηρήσει το «ανθρωπιστικό» της προφίλ, η Nestle έκτισε το 2003 στην Αιθιοπία ένα σύστημα καθαρισμού νερού αξίας 750.000 δολαρίων. Μέσα στα επόμενα 2 χρόνια η εταιρία εγκατέλειψε το πρόγραμμα, απέσυρε την χρηματοδότηση και χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν ακόμα χωρίς πρόσβαση σε νερό.
Στη Νιγηρία, η Nestle έχει αγοράσει πηγές νερού στις αγροτικές κοινότητες έξω από το Λάγκος , το οποίο μεταπουλάει ως Pure Life. Όποιος δεν έχει χρήματα να το αγοράσει, απλά πίνει το βρώμικο νερό του δικτύου.
Παρόμοια πολιτική ακολουθεί και η Coca Cola, η οποία κατηγορείται για την δηλητηρίαση των πηγών του νερού στις αγροτικές κοινότητες της Kerala και της Sivangaga στην Ινδία, από τα υπολείμματα των εργοστασίων εμφιάλωσης των προϊόντων της που λειτουργούν στην περιοχή.
Η ιδιωτικοποίηση και η αποκλειστική εκμετάλλευση των πηγών νερού από πολυεθνικές εταιρείες παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και καθιστά ένα κοινό αγαθό-απαραίτητο για την επιβίωση- εταιρικό εκμεταλλεύσιμο προϊόν. Το νερό όμως είναι φυσικό δικαίωμα των ανθρώπων και ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα, δεν ανήκει σε κανένα, είτε είναι κυβερνήσεις είτε είναι εταιρείες.
Οι πολυεθνικές χρησιμοποιούν τις κυβερνήσεις για να λεηλατήσουν το νερό από τους πραγματικούς δικαιούχους και να κερδίσουν δισεκατομμύρια. Ελέγχουν το νερό και μαζί ελέγχουν το μέλλον μιας χώρας. Οι εταιρείες πουλάνε το απλό νερό της βρύσης ως εμφιαλωμένο στην δεκαπλάσια τιμή του ενώ παράλληλα με τις πολιτικές τους καταδικάζουν εκατομμύρια συνανθρώπους μας σε ένα αργό θάνατο. Κάποτε πρέπει να μπει ένα τέλος σε όλα αυτά.

www.theinsider.gr 
filoumenos

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

ΨΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ

 

 Σαράντος Καργάκος: συγκλονιστικός!


Του Σαράντου Καργάκου Ιστορικού – Συγγραφέως
Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.


Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ...
ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!


Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε…»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’ αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα ‘ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας… σκοτώσουν.

Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε• και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:

- Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!…

Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος• τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες• έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.

- Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω…

Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:

- Να ‘σαι συγχωρεμένος…

Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’ έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’ αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.

Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.

Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό

Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη

www.antibaro.gr

Ιδού η σκανδαλώδης συμφωνία για τα Type 214 με την υπογραφή Ε.Βενιζέλου

Mία σύμβαση σαφώς κατά των συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου, η οποία υπογράφηκε από τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ε.Βενιζέλο και ψηφίστηκε στη Βουλή από το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ, αποδεικνύει ότι το σκάνδαλο των υποβρυχίων Type 214 δεν ήταν "σκάνδαλο του 'Ακη", αλλά σκάνδαλο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ (για το οποίο "έβαλε και η ΝΔ το δαχτυλάκι της", δια του υπεύθυνου του προεκλογικού αγώνα του κόμματος και πρώην υπουργού Εθνικής Άμυνας Ε.Μεϊμαράκη).


Η περίφημη «συμφωνία-πλαίσιο» του 2010, μεταξύ των ελληνικών υπουργείων Οικονομικών και Εθνικής Άμυνας από την μία πλευρά και της Αbu Dhabi Mar (η οποία εν συνεχεία στην κύρια σύμβαση ... εξαφανίζεται και την θέση της παίρνει η μυστηριώδης λιβανέζικη Privinvest του Ι.Σάφα), της ThyssenKrupp Marine Systems AG/HDW και ΕΝΑΕ (ιδιοκτησίας των δύο προηγούμενων) από την άλλη, είναι επιεικώς σκανδαλώδης (το είχε καταγγείλει ήδη το defencenet.gr, το μοναδικό μέσο ενημέρωσης που είχε αγωνιστεί για να αποδείξει την απάτη) και οδήγησε το πρόγραμμα για άλλη μια φορά στο τέλμα.

Κάτι που αποδεικνύεται από την απόρρητη κατάθεση του υπουργού Εθνικής Άμυνας στην Επιτροπή Εξοπλισμών της Βουλής στις 17 Ιανουαρίου 2012 που φέρνει στην δημοσιότητα η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ στο τεύχος που έχει κυκλοφορήσει.

Ένα τέλμα με την γνωστή, βέβαια, κατάληξη: Το δημόσιο να πληρώνει και τους Γερμανούς να μην παραδίδουν υποβρύχια!

Στη νέα σύμβαση που αναθεωρούσε τη Neptune II, δεν προσφέρονται εγγυήσεις καλής εκτέλεσης από πλευράς Γερμανών, υπήρχε παραίτηση δημοσίου από απαιτήσεις για ρήτρες, δεν εξαρτώντο οι πληρωμές από την πρόοδο του έργου και βέβαια είχαμε εξωφρενικά υψηλό κόστος: 3,353 δισ. ευρώ για τα έξι υποβρύχια Τype 214 και τον εκσυγχρονισμό του ενός Type 209/1200, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο κείμενο της εν λόγω συμφωνίας το οποίο φέρνει σήμερα ολόκληρο στην δημοσιότητα το defencenet.gr.

Το γεγονός ότι υποτίθεται ότι η Abu Dhabi Mar αγόρασε τα ΕΝΑΕ, αλλά μέσα στο έγγραφο αναφέρεται ως αγοραστής η Privinvest, του Ι.Σάφα, η οποία έχει οαδηγήσει το ναυπηγείο σε απύση εργασιών, θεωρείται φυσιολογικό, προφανώς, από τους αυτούργούς του νέου εγκλήματος...

Μικρή λεπτομέρεια: Οι συλλήψεις των στελεχών της Ferrostaal ξεκίνησαν στην Γερμανία λίγες ημέρες πριν την υπογραφή του framework agreement μεταξύ των ελληνικών υπουργείων Οικονομικών και Εθνικής Άμυνας από την μία πλευρά και της Abu Dhabi Mar LLC της ThyssenKrupp Marine Systems AG, HDW και ΕΝΑΕ από την άλλη.

H, 15 σελίδων, συμφωνία, έχει στην τελευταία της σελίδα και κάτι άκρως ενδιαφέρον: Μέσα σε αυτά τα 3,353 δισ. ευρώ, περιλαμβάνονται και απάρτια συνολικής αξίας 117 εκατ. ευρώ τα οποία προορίζονταν για τον εκσυγχρονισμό των δύο υποβρυχίων 209/1200 (ο εκσυγχρονισμός του S118 ΩΚΕΑΝΟΣ έχει ουσιαστικά είναι ομολογημένο ότι έχει αποτύχει ως project). Θα τα πληρώσει το ελληνικό δημόσιο μέχρι τελευταίου σεντ-λεπτού, χωρίς να τα χρειάζεται! Σαβούρα αξίας 117 εκατ. ευρώ!

Τι θα τα κάνουμε αυτά τα εξαρτήματα; Κάποια, λίγα, πιθανόν να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ανταλλακτικά. Εξαρτήματα κάπου 100 εκατ. είναι παντελώς άχρηστα! Απλώς σημειώνουμε ότι τα 117 εκατ. ευρώ ισοδυναμούν με την προμήθεια εκατοντάδων μεταχειρισμένων αρμάτων μάχης, με την προκαταβολή για τα 450 BMP-3HEL, με την εξόφληση των TΠΚ Super Vita και με την προμήθεια ανταλλακτικών για ολόκληρη την Π.Α.!

Συμφωνία - πλαίσιο σε pdf


ΠΗΓΗ

Τρίτη 17 Απριλίου 2012

Οἱ λαθρομετανάστες ἀπαιτοῦν μισθό!!!



Μᾶς ἐκβιάζουν κιόλας οἱ λαθρομετανάστες. Γιά νά φύγουν ἀπό τό κέντρο τῆς Ἀθήνας καί νά πᾶνε στά «κέντρα ὑποδοχῆς» θέλουν νά τούς δίνουμε «300 εύρώ, 400 εὐρώ, 500 εὐρώ». Ἀνέβαινε ἡ ταρίφα……Ἄρχισε ἀπό τό 300 καί τοῦ φάνηκε λίγο. Ἔτσι κάνουν, λέει, στή Γερμανία, στή Γαλλία…..
Ἐκεῖ φτάσαμε. Ἔμεῖς νά πεινᾶμε (στήν κυριολεξία) καί νά βγαίνουμε καί χρεωμένοι. Μᾶς τά παίρνουν οἱ Ἕλληνες δωσίλογοι καί τά «ἀκουμπᾶνε» στά ξένα κοράκια. Σέ λίγο ἀπό τόν κόπο καί τό ὑστέρημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ θά ταΐζουμε καί τούς πειναλέους ὅλου τοῦ πλανήτου.
Δέν φτάνει πού εἶναι παράνομοι, διαπραγματεύονται, κιόλας. Πιθανότατα τούς ἔχουν δασκαλέψει οἱ γνωστοί ἀναρχοαριστερούληδες, οἱ ὁποῖοι τούς παρέχουν ὡρισμένες διευκολύνσεις, μέ τό ἀζημίωτο, βεβαίως. Τό αἴτημά τους, πάντως, ἔγινε γνωστό. Σέ λίγο ἡ «ἀνθρωπιστική κυβέρνησις» θά ἀρχίσῃ νά τό ὑλοποιῇ.
Ὅταν ὑποκύψῃς μία φορά, θά ὑποκύπτῃς συνέχεια….Μόνο στίς ὑποδείξεις καί τίς διαμαρτυρίες τῶν κατοίκων αὐτῆς τῆς χώρας δέν ὑποκύπτουν οἱ σύγχρονοι Ἐφιάλτες πού εὑρἰσκονται στήν «ἐξουσία».
Ε, ὄχι. Πάνω ἀπό τό πτῶμα μας. Ἡ κατάστασις ἔχει φτάσει στό ἀπροχὠρητο! Ἡ μόνη λύσις εἶναι ἡ ἀπέλασις καί ἡ παραδειγματική τιμωρία ὡρισμένων ἀπό αὐτούς οὕτως ὥστε νά άποθαρρυνθῇ ἡ προτίμησις τῆς Ἑλλάδος ὡς χῶρος εἰσόδου, τουλάχιστον, καινούργιων λαθρομεταναστῶν.


ΠΗΓΗ