Σελίδες
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ
Κυριακή 5 Αυγούστου 2012
Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012
Στο δρόμο για ένα καλύτερο αύριο, το εμπόδιο είναι ο κακός εαυτός μας

«Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις». Εκείνες τις προθέσεις που προβάλλουν οι όψιμοι διασώστες μας, οι οποίοι προφασιζόμενοι την διέξοδο της χώρας από την κρίση, εφαρμόζουν τα χείριστα και επωνείδιστα οικονομικά μέτρα στον λαό, τον οποίο χρησιμοποιούν ως μηχανή δημιουργίας χρήματος. Οι ίδιες καλές διαθέσεις καταστρέφουν την οικονομία, διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, παραλύουν το κράτος και εκμηδενίζουν οποιαδήποτε ελπίδα διάσωσης.
Αυτά τα βλέπουν όλοι, πλην των προθύμων διασωστών μας, οι οποίοι κυβερνούν την χώρα, ελέω ενός εκλογικού νόμου που φτιάχτηκε για να εξυπηρετήσει και να στηρίξει μία κυβέρνηση των ολίγων που θα λειτουργούσε και θα νομοθετούσε εις βάρος των πολλών. Οι ελληνόφωνοι ανθυποκυβερνώντες, αδυνατώντας να επικοινωνήσουν και να κατανοήσουν το μέγεθος της καταστροφής που επιβάλουν στην χώρα οι εντολείς τους, εμμένουν στην εφαρμογή μέτρων τα οποία έχουν ήδη χαρακτηρισθεί αποτυχημένα και καταστροφικά για την χώρα και τους πολίτες της. Έτσι, πολύ φυσιολογικά δημιουργείται η λογική ερώτηση: Προς τι λοιπόν αυτή η επιμονή τους;
Αποφασίζουν να κλείσουν νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια. Αποφασίζουν να μειώσουν συντάξεις, να μειώσουν μισθούς, να αυξήσουν φόρους, να απειλήσουν με απώλεια ιδιωτικής περιουσίας. Αποφασίζουν να επιβάλουν την εξαθλίωση, να δημιουργήσουν συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωση και μίας -ορατής πλέον- κοινωνικής έκρηξης, η οποία θα έχει άγνωστα αποτελέσματα για την ίδια την χώρα.
Άραγε, μπορούν αυτοί που σήμερα ισχυρίζονται ότι κυβερνούν την Ελλάδα, να ζήσουν οι ίδιοι με 350 ευρώ και να πληρώνουν τους φόρους (οι οποίοι αυξάνονται συνεχώς σε αριθμό), απειλούμενοι με απώλεια της ιδιωτικής τους περιουσίας; Θα μπορούσε, άραγε, η εντολέας Μέρκελ να επιβάλει ένα από τα 300 μέτρα που απαίτησε η τρόικα να επιβληθούν στην Ελλάδα; Θα άντεχε ο οποιοσδήποτε έντιμος πολιτικός την επιβολή μέτρων διάλυσης της χώρας που κυβερνά; Η απάντηση είναι πως όχι μόνο δεν θα εφάρμοζαν αυτά τα εγκληματικά οικονομικά μέτρα, αλλά θα έψαχναν να βρούνε άλλους τρόπους, άλλες λύσεις, που δεν θα έπλητταν τις κοινωνίες των χωρών τους. Και σε αυτό το σημείο δημιουργείται η δεύτερη λογική ερώτηση: Και γιατί η κυβέρνηση της Ελλάδας εφαρμόζει αδιέξοδα και καταστροφικά μέτρα;
Επί σειρά ετών, η χώρα ήταν έρμαιο πολιτικών που δεν εξυπηρετούσαν τίποτε άλλο πέρα από την κομματική νομενκλατούρα, τους κολλητούς, τους κουμπάρους, τους φίλους και φυσικά… τους έχοντες και κατέχοντες το χρήμα. Επί σειρά ετών υπήρξαν αισχρά νομοθετήματα (π.χ. νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο οποίος στην πραγματικότητα αθώωνε οποιονδήποτε υπουργό για οποιαδήποτε ενέργεια ή απόφασή του εις βάρος των συμφερόντων της χώρας), τα οποία λειτούργησαν ως βάσεις για την δημιουργία ενός πολιτεύματος που δεν συνάδει με όσα το Σύνταγμα της Ελλάδας σαφέστατα ορίζει. Η επί δεκαετίες προεργασία αλλοίωσης της νομοθετικής ομπρέλας προστασίας των πολιτών, η επί δεκαετίες προεργασία αλλοίωσης του ίδιου του πολιτεύματος, έκανε πραγματικότητα αυτό που σήμερα βιώνει το σύνολο –σχεδόν- των πολιτών της χώρας. Η πλήρης ανασφάλεια, η επιβολή κυβερνοτρομοκρατίας, η συστηματική μείωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η συστηματική αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, η επίθεση και ισοπέδωση κοινωνικών και επαγγελματικών στρωμάτων, είναι το αποτέλεσμα του έργου όλων εκείνων που σήμερα προφασίζονται την… διάσωσή μας, αποδεικνύοντας πως ο λύκος την τρίχα του την αλλάζει, αλλά το χούι του ποτέ. Άλλωστε, κυκλοφορεί ως «σλόγκαν» πως εάν σήμερα διαγραφεί ολόκληρο το χρέος της Ελλάδας, μετά από δέκα χρόνια η χώρα θα έχει πάλι το ίδιο πρόβλημα… Μήπως αυτό θα συμβεί επειδή θα έχουν παραμείνει οι ίδιοι πολιτικοί;
Και όλα αυτά αποτελούν διαπιστώσεις, οι οποίες επίσης στρώνουν τον δρόμο προς την κόλαση, εάν δεν υπάρξουν προτάσεις, εάν δεν υπάρξουν λύσεις ορθολογικές, και όχι «ισοδύναμες», με κέντρο τον άνθρωπο και όχι τις τράπεζες.
Κατ’ αρχήν θα πρέπει να επισημάνουμε πως η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κούβελη, δεν λειτουργεί σύμφωνα με όσα το Σύνταγμα ορίζει, δηλαδή δεν προστατεύει τους πολίτες και συνεχίζει να αφήνει έκθετη την χώρα στον κάθε σαλτιμπάγκο ή λαμόγιο που κυκλοφορεί στον πλανήτη. Οι αποφάσεις αυτής της συγκυβέρνησης δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της χώρας, αλλά υποτάσσονται στην ικανοποίηση των αιτημάτων των «δανειστών», των οικονομικών τρομοκρατών και των «μεγαλόσχημων» νεοταξιτών, οι οποίοι εκτελώντας ένα grande colpo χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πειραματόζωο σε ένα πείραμα πειθαναγκασμού των λαών σε τυφλή υπακοή «εκείνων που ξέρουν», αλλά που δυστυχώς αποφασίζουν πάντα λάθος. Κι εδώ προκύπτει η τρίτη ερώτηση: Γιατί αποφασίζουν λάθος, αφού είναι κοινώς αποδεκτό πως αυτό το λάθος μπορεί να δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα για περισσότερους λαούς, από όσα σήμερα υπάρχουν;
Είτε θέλουμε να το κατανοήσουμε είτε όχι, ως χώρα και ως λαός βρισκόμαστε μπροστά στον όλεθρο. Τον όλεθρο που σχεδίασε το πείραμα στο οποίο παίρνουμε μέρος. Ήδη, μας το λένε όλοι και από παντού (για να μας προετοιμάσουν άραγε;) πως η Ελλάδα δεν μπορεί να διασωθεί. Το λένε όλοι, εκτός από εκείνους που μας κυβερνούν και τα «παπαγαλοειδή» ΜΜΕ, τα οποία εμμένουν να παραμένουν στον κορμό της λειτουργίας τους, δηλαδή στην «διαμόρφωση της κοινής γνώμης». Και αυτή η διαμόρφωση χρησιμοποιεί την ελπίδα, αλλά και τον τρόμο, σφραγίζοντας την αποτυχία του πειράματος, την αποτυχία της διάσωσης της Ελλάδας, η οποία δεν πρέπει να διασωθεί, αλλά πρέπει να εμφανιστεί πως δεν μπορεί η ίδια να σώσει τον εαυτό της. Και φυσικά δεν μπορεί να διασωθεί, δεν επιτρέπεται να διασωθεί, αφού το πείραμα θέλει να εξοντώσει το πειραματόζωο, για να χρησιμοποιήσει την σωρό του ως φόβητρο για όλους τους άλλους λαούς. Το ίδιο πείραμα αρχίζει να εφαρμόζεται και αλλού, με «παραλλαγές» και λιγότερο «επώδυνα» μέτρα.
Κοινή πεποίθηση, πλέον, είναι πως έχουμε μπει σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Πως μπορούμε, πλέον, να ελπίζουμε μόνο σε θαύματα. Πως ίσως γίνει κάτι που θα αναστρέψει την ζοφερή πραγματικότητα που μας ετοίμασαν, μέρος της οποίας έχουμε δει μέχρι σήμερα. Ίσως να υπάρξει κάποιο θαύμα, ίσως να γίνει και πόλεμος (κάπου κοντά στην Ελλάδα) ή μία τέτοιου μεγέθους κοινωνική έκρηξη, ένα μείζονος σπουδαιότητας και όγκου γεγονός, το οποίο όμως απλώς θα επικαλύψει το πρόβλημα της Ελλάδας, χωρίς να το λύσει. Είτε ο τεράστιος αριθμός των εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών θα εξεγερθεί σε μία προσπάθεια επιβίωσης, είτε τα ελληνοτουρκικά θα γνωρίσουν περίοδο σοβαρής κρίσης, είτε γίνει ένας πόλεμος στη Μέση Ανατολή ο οποίος θα ισοπεδώσει τις -ήδη με πολλά προβλήματα- ευρωπαϊκές οικονομίες και χώρες.
Μας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Σαφέστατα ναι, αλλά είτε γίνουν είτε όχι, κανένα από αυτά δεν φαίνεται να λύνει το πρόβλημα της χώρας. Κι αυτό επειδή το πρόβλημα που βιώνουμε είναι καθ’ ολοκληρίαν πολιτικό και όχι οικονομικό, όπως προσπαθούν να μας πείσουν. Οι ανίκανοι πολιτικοί, εκείνοι που επί δεκαετίες συναλλάσσονταν υπογείως με ξένες κυβερνήσεις και εγχώριες ή ξένες επιχειρήσεις και συμφέροντα, οι πολιτικοί που είτε ακούσια είτε εκούσια κατόρθωσαν να επιφέρουν την καταστροφή, είναι εκείνοι που συνιστούν την φύση του προβλήματος που ζούμε. Ελληνόφωνοι, στον κύριο όγκο τους, με διπλά και τριπλά διαβατήρια, έχοντας ελάχιστη επαφή με την Ελληνική πραγματικότητα, ακόμη και σήμερα συναγελάζονται σε κότερα παίζοντας μπιρίμπα και αδιαφορώντας παγερά για το… «έργο» τους. Για όσο διάστημα θα υπάρχουν αυτοί οι πολιτικοί, για όσο χρόνο επιτρέψουμε να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, άνθρωποι των οποίων ο πολιτικός βίος θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο έρευνας από την Δικαιοσύνη, για όσο καιρό θα νομοθετούν βιάζοντας το Σύνταγμα της χώρας και αλλάζοντας την υφή του πολιτεύματος διατηρώντας απλώς ένα εικονικό προσωπείο δημοκρατίας, η χώρα δεν θα μπορέσει να αντιστρέψει την μονόδρομη πορεία της προς την καταστροφή.
Απαντώντας στο πρώτο ερώτημα: Γιατί επιμένουν να εφαρμόζουν μέτρα που καταστρέφουν, η απάντηση είναι πως δεν τους ενδιαφέρει. Και δεν τους ενδιαφέρει, γιατί είναι πεπεισμένοι πως έχουν δημιουργήσει όλους τους μηχανισμούς που θα τους προστατεύσουν, αλλά και πως οι εντολείς των καταστροφικών αποφάσεων – μνημονίων, θα είναι ικανοποιημένοι από το «πολιτικό έργο» των εν Ελλάδι ανθυποκυβερνώντων και θα τους παράσχουν την μέγιστη προστασία και ασφάλεια.
Απαντώντας στο δεύτερο ερώτημα: Και γιατί οι ευρωπαίοι φίλοι, εταίροι και σύμμαχοι εμμένουν στην εφαρμογή ενός πειράματος που οδηγεί στην αποτυχία ολόκληρους λαούς, πρέπει να πούμε πως το πείραμα γίνεται προς παραδειγματισμό των υπολοίπων ευρωπαίων, προκειμένου να έχουν σαφή εικόνα τι θα τους συμβεί εάν δεν υπακούσουν στις εντολές. Εξάλλου, στο τέλος του πειράματος πρέπει να υπάρξει γενική ψυχολογική κάμψη και απόγνωση, για να δεχθούν όλοι την «λύση» που ετοίμασαν και η οποία θα ξαναδώσει στους λαούς μίας εικονική ευμάρεια, αλλά θα τους στερήσει από βασικά αγαθά, όπως η ελευθερία και η ανεξαρτησία.
Απαντώντας στο τρίτο ερώτημα, το οποίο αποτελεί συνέχεια του δεύτερου: Γιατί αποφασίζουν λάθος, αφού είναι κοινώς αποδεκτό πως αυτό το λάθος μπορεί να δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα για περισσότερους λαούς, από όσα σήμερα υπάρχουν; Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θέλει έθνη, δεν επιθυμεί λαούς, αλλά εργάζεται επίμονα στην δημιουργία ενός «εθνοτικού κοκτέιλ», το οποίο δεν θα έχει «συνδετικούς κρίκους», οι οποίοι θα μπορούν να λειτουργήσουν ως σύνδεσμοι των ανθρώπων απέναντι στην ισχύ της Νέας Τάξης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή, κάνει μία τεραστίων διαστάσεων εφαρμογή του δόγματος διαίρει και βασίλευε. Και αυτή η «διαίρεση», επιβάλλεται με πόνο. Με τον τεχνητό πόνο της καταρρέουσας οικονομίας, αφού ένας πόνος μέσω πολέμου είναι περισσότερο ορατός και δημιουργεί άσχημες εικόνες για εκείνους που ισχυρίζονται πως εργάζονται για το… καλό μας!
Και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς μπροστά σε όλα αυτά; Μπορούν οι Έλληνες να λειτουργήσουν με τέτοιο τρόπο, ο οποίος θα αναστείλει οριστικά την εξαθλίωσή τους και την ισοπέδωση της χώρας τους; Έχουμε εκείνα τα χαρακτηριστικά που μπορούν να ανατρέψουν ένα σχέδιο πολύ μεγαλύτερο από εμάς;
Η απάντηση είναι πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το τέρας, στο στόμα του οποίου μας έριξαν. Κάνοντας ένα πρώτο βήμα, μπορούμε να απαιτήσουμε την αποχώρηση όλων των υγιών πολιτικών που αυτή τη στιγμή υπάρχουν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης μέσα σε έναν χώρο, όπου σφραγίζονται προαποφασισμένοι νόμοι, όπου δημιουργείται το προσωπείο μίας ανύπαρκτης δημοκρατίας και ενός κατ’ εξακολούθηση βιασμένου Συντάγματος. Απαιτείται οι υγιείς πολιτικοί ή πολιτικές δυνάμεις να αποχωρήσουν από την αίθουσα εκείνη που λειτουργεί ως «φωτοτυπείο» εντολών εξολόθρευσης της χώρας μας. Στη συνέχεια, αφού χωρίσει η ήρα από το σιτάρι, αυτοί οι Έλληνες (και όχι Ελληνόφωνοι) πολιτικοί, μαζί με εξωκοινοβουλευτικές σημερινές πολιτικές δυνάμεις, θα πρέπει να λειτουργήσουν ως συνδετικοί κρίκοι της κοινωνίας, της οποίας τα συμφέροντα θα αναδείξουν ως πρώτιστο μέλημα της ύπαρξής τους απαιτώντας την δημιουργία ενός δημοψηφίσματος στο οποίο οι Έλληνες πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν εάν συμφωνούν με τα «μέτρα» που παίρνει η σημερινή συγκυβέρνηση, τα οποία αποτελούν φυσική συνέχεια της παράνομης κυβέρνησης Παπαδήμου και της επαίσχυντης και καταστροφικής για την χώρα (σύμφωνα με τηλεοπτική δήλωση Χρυσοχοΐδη) κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου.
Φοβόμαστε να βρεθούμε εκτός ευρώ; Μα, είναι αποδεδειγμένο πλέον πως οι διαχειριστές του ευρώ (που κερδίζουν δισεκατομμύρια από την ανόητη αποδοχή της ομηρίας της Ελλάδας) έχουν σχεδιάσει την αποπομπή μας, την οποία σκοπεύουν να συνδέσουν με την αποτυχία του ευρώ. Δηλαδή, θέλουν να μας φορτώσουν την αποτυχία που οι ίδιοι οργάνωσαν, αφού πρώτα εξασφάλισαν τα δικά τους κέρδη. Και όχι μόνο θα μας αποπέμψουν, αλλά σύμφωνα με όσα οι ελληνόφωνοι πολιτικοί της Ελλάδας αποδέχθηκαν, υπέγραψαν ή συνυπέγραψαν, θα απαιτήσουν την είσπραξη των «εγγυήσεων», δηλαδή την κατοχή συνολικά του πλούτου της Ελλάδας. Κι εμείς, που θεωρούμαστε έξυπνοι (σαν λαός τα τελευταία χρόνια καταρρίψαμε και αυτόν τον μύθο) θα μείνουμε και κλεμμένοι και δαρμένοι…
Και σε αυτό το σημείο, οι καλοπληρωμένοι παπαγάλοι του πολιτικού συστήματος μας βομβαρδίζουν με μία ερώτηση; Είναι λύση η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη; Εμείς αντιστρέφουμε την ερώτηση, λέγοντας: «Είναι λύση η παραμονή της χώρας σε μία «εταιρεία», η οποία καταστρέφει τους εταίρους της και στη συνέχεια τους χρησιμοποιεί για να βγάλει περισσότερα κέρδη;» Και προσθέτουμε: «Είναι νόμιμη μία κυβέρνηση που λειτουργεί εις βάρος των συμφερόντων της χώρας και των πολιτών, που υποτίθεται ότι προστατεύει;»
Λοιπόν, εάν δεν αποφασίσουμε όλοι μας να ξεφύγουμε από τις κομματικές αγκυλώσεις μας, εάν δεν αποφασίσουμε να λειτουργήσουμε μεσοπρόθεσμα και όχι βραχυπρόθεσμα, εάν δεν αποφασίσουμε να λειτουργήσουμε όλοι μαζί σαν λαός και όχι μεμονωμένα για την εξυπηρέτηση των προσωπικών ανόητων μικροσυμφερόντων, τότε θα βιώσουμε στον μέγιστο βαθμό όλα όσα σχεδίασαν για εμάς και εναντίον μας. Η απάντηση βρίσκεται στο να κατανοήσουμε πως η λύση βρίσκεται στους Έλληνες, σε εμάς και όχι σε εκείνους που εκτελούν εντολές τρίτων. Όταν θα αποφασίσουμε να ενωθούμε σαν λαός, να αντιμετωπίσουμε τους προσωπικούς αλλά και τους γενικότερους δαίμονές μας, να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και να πάψουμε να είμαστε πιόνια μιάς διεθνούς συμμορίας που αποφασίζει τον θάνατό μας στην διεθνή σκακιέρα συμφερόντων, τότε θα ανατρέψουμε όλα όσα σήμερα ζούμε.
Κλείνοντας, θα πρέπει να επισημανθεί πως το πρόβλημα είμαστε εμείς, επειδή το επιτρέψαμε, αλλά οι άρρωστοι στο μυαλό είναι εκείνοι τους οποίους επιτρέψαμε να σχεδιάσουν τον εξανδραποδισμό μας. Για όσο ένα σκυλί ενός πλουσίου θα ζει καλύτερα από το παιδί ενός άνεργου, δεν θα υπάρχει καμία ελπίδα για εμάς. Εάν αποφασίσουμε τα παιδιά μας να ζήσουνε καλύτερα από τα σκυλιά των πλουσίων, τότε θα μπορούμε να βλέπουμε στο αύριο και να ελπίζουμε κάνοντας όνειρα…
YΓ: Σύντομα θα επιχειρήσουν να μας διαιρέσουν, προκειμένου να κρύψουν την δική τους εγκληματική "συνεισφορά" στην "διάσωσή" μας. Κανένας δεν πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να βρεθεί απέναντι σε Έλληνα...
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους
Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012
Ο δρόμος για την προδοσία, έγινε λεωφόρος

Γράφει ο Κώστας Καββαθάς
Με 7% ύφεση, 1,2 εκατομμύρια ανέργους και την υποχρέωση να περικόψει τα επόμενα δύο χρόνια 10, 11 ή 11,5 δις (τα ποσά έχουν απολέσει το πραγματικό τους μέγεθος), προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των δανειστών ή χώρα βαδίζει πλησίστια προς την πλήρη απαξίωση ή, στη καλύτερη περίπτωση, σε κάποιας μορφής restart -με την επιστροφή στη δραχμή.
Για τον γράφοντα που, πέρασε την επαγγελματική του ζωή με τη «ρετσινιά» του απαισιόδοξου, του γκρινιάρη και του δημοσιογράφου-εκδότη ειδικών περιοδικών που δεν έβλεπε/βλέπει το μεγαλείο της «ισχυρής Ελλάδας», η εξέλιξη είναι άδικη και καταστροφική. Άδικη γιατί, όσο κι’ αν ακούγεται τρελό, η χώρα είχε όλες τις δυνατότητες, και διέθετε το ανθρώπινο δυναμικό και την τεχνογνωσία για να κατακτήσει μία από τις πρώτες 10 θέσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία. Καταστροφική γιατί, η τυχών επιστροφή στη δραχμή θα την γυρίσει ότι θα έχει απομείνει απ’ αυτή, στη δεκαετία του ’50 με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται για το επίπεδο διαβίωσης αλλά, και την ίδια τη συνέχεια της σαν ανεξάρτητου(;) κράτους.
Η εξέλιξη δεν είναι τυχαία αλλά, αποτέλεσμα των πολιτικών που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις απ’ το 1974 και μετά γιατί, αν επιχειρήσουμε να πάμε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσουμε ότι, το κράτος που γεννήθηκε με την (ή από) την Επανάσταση του 1821, ζούσε πάντα με δανεικά. Απλά, το 1974 και οτιδήποτε σήμαινε η πτώση της 7χρονης δικτατορίας (των cartoon), θα μπορούσε να αποτελέσει την αφετηρία για το πέρασμα της χώρας στον 21ο αιώνα.
Αντ’ αυτού επέστρεψε σε ένα μεταμοντέρνο …1897. Με τα οικονομικά και μορφωτικά σύνορα να φθάνουν μέχρι τη «Λαμία» λίγες, εκτυφλωτικές στο μεγαλείο τους περιπτώσεις, αποδείκνυαν πως, κάτω απ’ τη γλίτσα των «λαμπερών» μαγαζιών της παραλίας και το βλαχομπαρόκ lifestyle του χρήματος των Ευρωπαϊκών Πακέτων Στήριξης) και του ParasiteBeach κρυβόταν η χιλιόχρονη ιστορία των πολιτισμών της Μεσογείου.
Η κατρακύλα δεν ήταν τυχαία. Όλα, ή σχεδόν, προέκυψαν από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της κομματικής εξουσίας με την κομπραδόρικη ελληνική επιχειρηματικότητα. Οι επιχειρηματίες του Μεσοπολέμου, που έστησαν μεγάλα εργοστάσια χαλυβουργίας, επεξεργασίας χάρτου, κατασκευής μηχανών εσωτερικής καύσης για τη ναυτιλία, τους σιδηροδρόμους και, βέβαια, την ίδια την βαριά βιομηχανία είδαν τα εργοστάσια να μεταβάλλονται σε κουφάρια από ένα δηλητηριώδες μείγμα έλλειψης κεντρικού σχεδιασμού, τυφλής υποταγής στα ξένα συμφέροντα μια και, συνέφερε (χοντρά) να εισάγεις, ας πούμε, ποδήλατα, τρίκυκλα και αυτοκίνητα και να εξάγεις τα κέρδη σου στο Λιχτενστάιν, από το να τα σχεδιάζεις και κατασκευάζεις στην Ελλάδα.
Το έχω ξαναπεί και δεν διστάζω να το γράψω άλλες 1000 φορές μια και ξέρω πως, εγώ έχω δίκιο και, τα λαμέ κουστούμια της Ν.Δ, τα λουμπουτέν του metaΠΑΣΟΚ και οι κόθορνοι του Κόμματος του Γυμναστηρίου έχουν άδικο: κάθε δημιουργική προσπάθεια από την ΧΡΩΠΕΙ μέχρι τον Λαδόπουλο και από τα Pony, Farma, Amico, ΜΕΒΕΑ, μέχρι τα ναυπηγεία και την πολεμική και αμυντική βιομηχανία πουλήθηκαν από δοσίλογους και κουίσλινγκ στη Διοίκηση και, μετά το 74 από τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που συναρμολογούσαν φτηνά κινέζικα ή ταϊβανέζικα κυκλώματα και συσκευές, και τις πουλούσαν για ελληνικές.
Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Από τα αρχιλαμόγια, που έχτιζαν «βίλες» στη Μύκονο και, μεζονέτες κατά συρροή στην Αράχωβα μέχρι τους “αρμόδιους” στα υπουργεία που έκαναν τ’ όνειρο τους πραγματικότητα στα «δερμάτινα» καθίσματα μιας Mercedes, BMW ή Porsche Cayenne, για να μην αναφερθώ στις Ζ3, 4 και 5 και στα Audi A3, 4, 5, 6, 7 και το λουρί της Μέρκελ.
Όπως έγραψα την περασμένη Κυριακή τον ίδιο δρόμο (της προδοσίας) ακολούθησαν και οι επενδύσεις στην αιολική και ηλιακή ενέργεια. Αντί η χώρα να συναγωνίζεται την Ισπανία στη παραγωγή ηλεκτρισμού απ’ τις ΑΠΕ έπεται (σχεδόν) της… Γερμανίας!
Γιατί; Απλώς επειδή, καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να επιβάλει ένα Εθνικό Σχέδιο για τις επενδύσεις στις ΑΠΕ (πώς να το κάνει χωρίς Κτηματολόγιο), άφησε και εδώ τα μεγάλα και μικρά ψάρια να καταπίνουν σαν πιράνχας μαύρο χρήμα, δασικές εκτάσεις και κοινοτικές επιχορηγήσεις.
Ένας συνδυασμός χαρακτήρων -που θύμιζε πίνακα του Ιερώνυμου Μπος- gay προβάτων, στείρων κατσικιών, λαβωμένων (απ’ τους ηλιακούς συλλέκτες) πουλιών και «οικολόγων-πράσινων» που, (sniff) η αισθητική τους θίγονταν απ’ την παρουσία των Α/Γ αλλά, και «αρχόντων» της Τ.Α που «ανησυχούσαν» για την πολιτιστική κληρονομιά” (των «μερσεντέ» τους;) οδήγησε και στον θάνατο της κατασκευαστικής δραστηριότητας (ανεμογεννήτριες, πτέρυγες, συντήρηση μηχανών, έρευνα στα Φ/Β κλπ).
Θα ήθελα πολύ να παρουσιάσω από την Δημόσια τηλεόραση τα έργα των Ελλήνων που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους (οι περισσότεροι πέθαναν από καρδιά ανήμποροι να τα βγάλουν πέρα με το κράτος-άρπαγα και τις «κινητοποιήσεις» κομπλεξικών, δήθεν αριστερών συντεχνιών) αλλά, για όνομα! Ποιος είμαι εγώ και τι έχω κάνει για την πατρίδα μου για να δικαιούμαι, ας πούμε, μία εκπομπή όπως η Κα Καθηγήτρια ή ο Καθηγητής Παπαρολογίας του Αμέρικαν Κόλετζ οφ Γιουνανιστάν; Ούτε μία θεατρική παράσταση δεν είμαι ικανός να στήσω ο άχρηστος…
Με αυτά και με άλλα φτάσαμε στη χρονιά που, το ημερολόγιο των Μάγια προβλέπει το τέλος όχι του κόσμου αλλά, ενός κύκλου της ανθρώπινης ιστορίας. Να σας πω τη κρυφή μου αλήθεια μέσα μου πιστεύω ότι, η Ελλάδα θα τα καταφέρει κι’ αυτό το λέω φέρνοντας στο νου την εικόνα του Gollum de Bidet να κρατάει στο χέρι (με τον PuppetDaimos), χαρτονομίσματα του ευρώ και την Ισχυρή Ελλάδα των Ολυμπιακών.
Μετά είχαμε εκείνη της Επανίδρυσης του Κράτους, του 4ου Δρόμου προς τον Σοσιαλισμό, της κυβέρνησης Εδικών Αναγκών και, τώρα, της κυβέρνησης Εθνικής Ευθύνης των τριών καμπαλέρο.
Βέβαια, όπως έχω γράψει σε βαθμό υπερβολής, καλό θα ήταν αν αύριο Δευτέρα, την Πρωθυπουργία της χώρας αναλάμβανε η Ιησούς Χριστός, με υπουργικό συμβούλιο τους 12 Απόστολους και με 700.000 Χερουβείμ και Σεραφείμ στις δημόσιες υπηρεσίες.
Επειδή όμως θεωρώ μάλλον απίθανο ο υιός του θεού να αναλάβει το τιτάνιο έργο προτείνω την ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης στον κ. Πετσάλνικο –αλλά, πάλι, σκέπτομαι τι θα πάθει η Κα Ρόπα και δεν το τολμώ._
Υ.Γ. Μία δήλωση που δε λέει να ξεκολλήσει απ’ το μυαλό μου είναι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ που ζητάει «πρωτοβουλίες για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών με διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου και του αμοιβαίου σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας και του απαραβίαστου των συνόρων». Κάθε φορά που την διαβάζω σκάπτομαι πως, η Νέα Ζηλανδία ίσως είναι ένας καλός τόπος να πεθάνω
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “1ο ΘΕΜΑ”
πηγη
Το "βιολί" της η Ρεπούση...Μετά τους "συνωστισμούς" τώρα προωθεί πρόταση για κατάργηση του εκκλησιασμού των μαθητών!!!
Ο υποχρεωτικός
εκκλησιασμός δεν έχει καμία θέση στο σύγχρονο ελληνικό- ευρωπαϊκό
σχολείο, έλεγε σε συνεργάτες της στη Βουλή η υπεύθυνη για θέματα
Παιδείας της ΔΗΜΑΡ κυρία Μαρία Ρεπούση, η οποία προωθεί, όπως αποκάλυψε,
πρόταση, για την κατάργησή του. Με δεδομένο ότι η ΔΗΜΑΡ συγκυβερνά, η
πρόταση της κυρίας Ρεπούση φαίνεται ότι συζητήθηκε και εγκρίθηκε και
μόλις διατυπωθεί πλήρως, πρόκειται, εάν δεν φέρει αντίρρηση η ΝΔ ή το
ΠαΣοΚ, και να κατατεθεί στη Βουλή...
Το θέμα είναι ποιες
άλλες προτάσεις έχει ετοιμάσει η κυρία Ρεπούση για τα θέματα Παιδείας
και ποιες απ΄ αυτές έχουν την έγκριση και της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ, αλλά
και του αρμόδιου υπουργού κ. Κ. Αρβανιτόπουλου. Ε, λοιπόν εκείνο που
πρωτίστως ενδιαφέρει την κυρία Ρεπούση (πέραν της κατάργησης του
υποχρεωτικού εκκλησιασμού των μαθητών) είναι η αναμόρφωσή του νόμου -
πλαίσιου περί Παιδείας (τον νόμο που έφερε στη Βουλή η κυρία Άννα
Διαμαντοπούλου), ώστε, όπως λέει, «με κάποιες αλλαγές να μπορεί να
εφαρμοστεί», αφού έως σήμερα παραμένει απλώς νόμος.
Μία άλλη
πρόταση που ετοιμάζει η υπεύθυνη Παιδείας της ΔΗΜΑΡ είναι να μην υπάρχει
πλέον μόνον ένα βιβλίο για κάθε τάξη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι με έγκριση
του υπουργείου Παιδείας θα μπορούν οι μαθητές να διαβάζουν και άλλα
βιβλία σχετικά με το μάθημά τους και όχι μόνον αυτά που τους δίνουν στο
σχολείο. Το θέμα της Ιστορίας, με το οποίο η κυρία Ρεπούση είχε γίνει
γνωστή ανά το πανελλήνιον το άφησα τελευταίο, αφού όπως η ίδια λέει με
νόημα «είναι μία καυτή πατάτα και ουδείς έως τώρα την αγγίζει».
πηγή: Το ΒΗΜΑ
Τρίτη 24 Ιουλίου 2012
ΟΗΕ: "Η Ελλάδα κάθεται πάνω σε μια μοναδική πλάκα "χρυσού", και όμως δεν ασχολούνται!"
Τίποτα
τελικά δεν είναι τυχαίο και κανείς δεν πρέπει να απορεί γιατί
προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποκτήσουν τον έλεγχο της χώρας οι ξένοι
δανειστές με βοήθεια εκ των έσω.
Σε έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε πρόσφατα...
στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro η Ελλάδα εκτός από τους υδρογονάνθρακες φαίνεται ότι αποτελεί γενικά "Ελ Ντοράντο" σπάνιων στρατηγικών ορυκτών και αυτό ίσως είναι και μία από τις αιτίες της κακοδαιμονίας της:
Έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αποκαλύπτει ότι "βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στην βαριά βιομηχανία, αεροναυπηγική κλπ. τα οποία τα διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες".
Στην έκθεση αποκαλύπτεται η ύπαρξη χουντίτη (μοναδική παγκοσμίως η ύπαρξη του εν λόγω υλικού που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση πυρκαγιών και ως αντιπυρικό υλικό στις οικοδομές), πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, νικελίου, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου στην Ευρώπη και παράλληλα δεύτερη στην Ευρώπη και πέμπτη σε όλο τον κόσμο στην παραγωγή λιγνίτη.
"Αυτός είναι μόνο ένας από τους άσσους που κρύβει η Ελλάδα στο… μανίκι της και που μπορεί να είναι η λύση εξόδου από την οικονομική κρίση", σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα που σοχλιάζει την έκθεση του ΟΗΕ. Ωστόσο επισημαίνει ότι ακριβώς αυτή η αφθονία σπάνιων ορικτών εχει δημιουργήσει μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό για τον έλεγχο των κοιτασμάτων αυτών από ξένους διεθνείς παράγοντες.
Όπως αναφέρεται στην έκθεση του ΟΗΕ, ο τομέας των εξορύξεων στην Ελλάδα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας καθώς αντιπροσωπεύει το 3% – 5% του ΑΕΠ, ενώ απασχολεί επισήμως 20.000 άτομα και ανεπισήμως 60.000 εργαζομένους. Ειδικότερα, ο λιγνίτης προμηθεύει 21 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ελλάδα.
Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ότι το 2009 η συνολική παραγωγή του ορυκτού πλούτου ήταν περίπου 63 εκατομμύρια τόνοι, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι συνολικά οι πωλήσεις σε ορυκτά και μέταλλα ανέρχονται ετησίως στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Βέβαια, η παραγωγή το 2009 σημείωσε σημαντική πτώση, που αποδίδεται στην ύφεση. Τη στιγμή που η παραγωγή βωξίτη, για παράδειγμα, το 2008 ανήλθε στους 2,1 εκατομμύρια τόνους, το 2009 έπεσε στους 1,9.
Από την έκθεση του ΟΗΕ προκύπτει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σημαντικά αποθέματα σε ορυκτά, τα οποία η χώρα έχει πάψει να εκμεταλλεύεται ή δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με αυτά. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον πηλό, τον ασβεστόλιθο, το σχιστόλιθο, την καολίνη και το γύψο.
Στη «Figaro» αναφέρεται ότι οι προοπτικές στον τομέα των ορυκτών και των μετάλλων διαφαίνονται καλές. Επικαλούμενη Αμερικανούς αναλυτές, αναφέρει ότι η μεταλλευτική βιομηχανία θα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμή της κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2013, ενώ σύμφωνα με άλλη εκτίμηση η ελληνική βιομηχανία έχει ήδη αρχίσει να «ανεβαίνει» εξαιτίας της μεγάλης διεθνούς ζήτησης των ελληνικών μετάλλων και ορυκτών και εν όψει των αποκρατικοποιήσεων που επίκειτναι.
Αναφέρονται οι περιπτώσεις της ΛΑΡΚΟ που παρά το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νικελίου στην Ευρώπη, η εταιρεία οδεύει προς κλείσιμο ενώ η απαίτηση των αεροναυπηγικών βιομηχανιών για το υλικό είναι τεράστια, όπως επίσης και η περίπτωση της ΔΕΗ που εκμεταλλεύεται τεράστια ορυχεία λιγνίτη και παρ'όλα αυτά είναι ζημιογόνος!
πηγη
Σε έκθεση του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε πρόσφατα...
στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro η Ελλάδα εκτός από τους υδρογονάνθρακες φαίνεται ότι αποτελεί γενικά "Ελ Ντοράντο" σπάνιων στρατηγικών ορυκτών και αυτό ίσως είναι και μία από τις αιτίες της κακοδαιμονίας της:
Έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αποκαλύπτει ότι "βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στην βαριά βιομηχανία, αεροναυπηγική κλπ. τα οποία τα διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες".
Στην έκθεση αποκαλύπτεται η ύπαρξη χουντίτη (μοναδική παγκοσμίως η ύπαρξη του εν λόγω υλικού που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση πυρκαγιών και ως αντιπυρικό υλικό στις οικοδομές), πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, νικελίου, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου στην Ευρώπη και παράλληλα δεύτερη στην Ευρώπη και πέμπτη σε όλο τον κόσμο στην παραγωγή λιγνίτη.
"Αυτός είναι μόνο ένας από τους άσσους που κρύβει η Ελλάδα στο… μανίκι της και που μπορεί να είναι η λύση εξόδου από την οικονομική κρίση", σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα που σοχλιάζει την έκθεση του ΟΗΕ. Ωστόσο επισημαίνει ότι ακριβώς αυτή η αφθονία σπάνιων ορικτών εχει δημιουργήσει μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό για τον έλεγχο των κοιτασμάτων αυτών από ξένους διεθνείς παράγοντες.
Όπως αναφέρεται στην έκθεση του ΟΗΕ, ο τομέας των εξορύξεων στην Ελλάδα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας καθώς αντιπροσωπεύει το 3% – 5% του ΑΕΠ, ενώ απασχολεί επισήμως 20.000 άτομα και ανεπισήμως 60.000 εργαζομένους. Ειδικότερα, ο λιγνίτης προμηθεύει 21 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ελλάδα.
Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ότι το 2009 η συνολική παραγωγή του ορυκτού πλούτου ήταν περίπου 63 εκατομμύρια τόνοι, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι συνολικά οι πωλήσεις σε ορυκτά και μέταλλα ανέρχονται ετησίως στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Βέβαια, η παραγωγή το 2009 σημείωσε σημαντική πτώση, που αποδίδεται στην ύφεση. Τη στιγμή που η παραγωγή βωξίτη, για παράδειγμα, το 2008 ανήλθε στους 2,1 εκατομμύρια τόνους, το 2009 έπεσε στους 1,9.
Από την έκθεση του ΟΗΕ προκύπτει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σημαντικά αποθέματα σε ορυκτά, τα οποία η χώρα έχει πάψει να εκμεταλλεύεται ή δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με αυτά. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον πηλό, τον ασβεστόλιθο, το σχιστόλιθο, την καολίνη και το γύψο.
Στη «Figaro» αναφέρεται ότι οι προοπτικές στον τομέα των ορυκτών και των μετάλλων διαφαίνονται καλές. Επικαλούμενη Αμερικανούς αναλυτές, αναφέρει ότι η μεταλλευτική βιομηχανία θα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμή της κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2013, ενώ σύμφωνα με άλλη εκτίμηση η ελληνική βιομηχανία έχει ήδη αρχίσει να «ανεβαίνει» εξαιτίας της μεγάλης διεθνούς ζήτησης των ελληνικών μετάλλων και ορυκτών και εν όψει των αποκρατικοποιήσεων που επίκειτναι.
Αναφέρονται οι περιπτώσεις της ΛΑΡΚΟ που παρά το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νικελίου στην Ευρώπη, η εταιρεία οδεύει προς κλείσιμο ενώ η απαίτηση των αεροναυπηγικών βιομηχανιών για το υλικό είναι τεράστια, όπως επίσης και η περίπτωση της ΔΕΗ που εκμεταλλεύεται τεράστια ορυχεία λιγνίτη και παρ'όλα αυτά είναι ζημιογόνος!
πηγη
Λύσεις υπάρχουν και τις γνωρίζουν όλοι, άνθρωποι που θα τις εφαρμόσουν όμως…;

Συνέντευξη Ιωάννη Κοραντή:
Να σταματήσει η τουρκοφοβία και να γίνουν δημοψηφίσματα για τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν την χώραΠηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους
Αν δεν χτυπήσουμε γροθιά στο «μαχαίρι», να μην περιμένουμε να το κάνει κάποιος άλλος για εμάς
Έρχεται κοινωνική έκρηξη, που δεν θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει αυτή η κυβέρνηση
Το πολιτικό σκηνικό της χώρας στερείται πλέον των υπηρεσιών ενός λαμπρού διπλωμάτη, ο οποίος σήμερα βρίσκεται (με προσωπική του απόφαση) εκτός του Κοινοβουλίου και είναι άριστος γνώστης των εθνικών θεμάτων της χώρας μας, αφού διετέλεσε και εκπρόσωπος του ΛΑ.Ο.Σ. στην αρμόδια επί εθνικών θεμάτων επιτροπή της Βουλής.
Ο κ. Ιωάννης Κοραντής, ένας από τους επαρκέστατους στην γνώση επί των Ελληνοτουρκικών θεμάτων, μας παρεχώρησε μία διαδικτυακή συνέντευξη, στην οποία δεν διστάζει να μιλήσει για εκείνα που άλλοι σιωπούν ή και αποφεύγουν. Αξιοσημείωτο, μάλιστα, είναι το γεγονός πως απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του θέσαμε, ενώ κατέθεσε και την πικρία του για το ότι ο Έλληνας πολίτης δεν κατόρθωσε να βρει μέχρι σήμερα τον καλό του εαυτό, εκείνον που απαιτεί η παρούΣΑ χρονική συγκυρία.
Κυβέρνηση Σαμαρά. Τι περιμένετε από το νέο πρωθυπουργό; Τι θα τον συμβουλεύατε και τι θα του ευχόσασταν τη στιγμή που η χώρα δείχνει να είναι απροετοίμαστη για το χειρότερο. Πολλοί μιλάνε ακόμη και για πείνα. Πιστεύετε πως μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο; Έχετε διαπιστώσει κρατική αμεριμνησία για την προετοιμασία του κράτους απέναντι στο χειρότερο σενάριο;
Η νέα Κυβέρνηση οφείλει, κατά πρώτο λόγο, να ξεκαθαρίσει την ατμόσφαιρα. Πρέπει να εξηγήσει –και να πείσει επ’ αυτού- στον ελληνικό λαό ότι τα σημερινά δεινά και αδιέξοδα οφείλονται στις τραγικές πολιτικές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και σειρά κοντόφθαλμων, ρηχών και αλλοπρόσαλλων αποφάσεων και μέτρων. Οφείλει, με άλλα λόγια, να κάνει την αυτοκριτική για όσα έγιναν μέχρι τον Ιούνιο. Τέτοια πραγματική αυτοκριτική δεν άκουσα.
Κατά δεύτερο λόγο, αναμένω η νέα Κυβέρνηση να βάλει επί τέλους βαθειά το μαχαίρι στη πληγή που αποτελούν οι συντεχνίες και τα συνδικάτα που θεωρούν ότι μπορούν να παραβιάζουν ασύστολα το Νόμο, με την κάλυψη των κομματικών τους ταγών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Διερωτώμαι πως περιμένουμε να έλθουν επενδύσεις σ’ αυτόν τον τόπο όταν μερικές δεκάδες μαγκουροφόροι κομματικοί εγκάθετοι έχουν αποκλείσει εδώ και μήνες τη πρόσβαση στη Χαλυβουργική, στέλνοντας στην ανεργία εκατοντάδες εργαζομένους, οδηγώντας την επιχείρηση σε κλείσιμο και γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις σχετικές δικαστικές αποφάσεις, ενώ το Κράτος παρακολουθεί αδιάφορο και απαθές.
Τέλος, η νέα Κυβέρνηση οφείλει να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό, όσο σκληρή και αν είναι αυτή. Μισόλογα, ένα βήμα μπρός-δύο βήματα πίσω, υπεκφυγές και αοριστίες εξαερώνουν την όποια εμπιστοσύνη έχει ακόμη ο λαός μας για τη Διοίκηση του και προδιαγράφουν αρνητικά το μέλλον.
Ανατολική Μεσόγειος. Καζάνι που βράζει. Ποια πρέπει να είναι η θέση της Ελλάδας;
Έχουμε δει κατ’ επανάληψη στόλους να συγκεντρώνονται στην Ανατολική Μεσόγειο κάθε φορά που εκδηλώνεται μία κρίση. Αυτή την φορά όμως, ως φαίνεται, με αφορμή την κρίση στη Συρία η συγκέντρωση είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ.
Η ουσία είναι ότι μεταβάλλονται οι συσχετισμοί δυνάμεων στη περιοχή και αλληλοσυγκρούονται τα συμφέροντα –γεωστρατηγικά, πολιτικά, οικονομικά- πολλών χωρών. Αμερικανοί, Ρώσοι, Γάλλοι, Βρεταννοί, Τούρκοι, Ισραηλινοί, αναπτύσσουν ναυτικές δυνάμεις και πραγματοποιούν ασκήσεις σε μια «επίδειξη σημαίας» και όχι μόνο. Είναι πρόδηλο π.χ. ότι για τη Ρωσία ενδεχόμενη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ και μη εξασφάλιση φιλικής προς τη Μόσχα διαδόχου κατάστασης θα οδηγήσει σε απώλεια της ναυτικής βάσης στην Ταρσό και θα στερήσει από τη Ρωσία ένα στρατηγικό στήριγμα στη Μεσόγειο.
Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις. Ως μέλος του ΝΑΤΟ, πιθανώς θα κληθεί να διαθέσει, όπως έκανε και στο παρελθόν, τη βάση της Σούδας –μεταξύ άλλων- για «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις», ουσιαστικά παρέχοντας στήριξη στη πολιτική και τους στόχους των ΗΠΑ στη περιοχή. Παράλληλα όμως είναι υποχρεωμένη να λάβει σοβαρά υπόψη τα ρωσικά συμφέροντα –που παραμένουν αναλλοίωτα- για έξοδο και παρουσία στη «θερμή θάλασσα», συμφέροντα που σε πολλά σημεία ταυτίζονται με τα δικά μας.
Δεύτερο ζήτημα που απαιτεί την ελληνική εγρήγορση είναι η ΑΟΖ και η μελλοντική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων ειδικότερα στο Νότιο Αιγαίο. Σε κάθε περίπτωση, κοινός παρονομαστής παραμένει η τουρκική απειλή. Η ελληνική εξωτερική πολιτική θα πρέπει να επιδείξει ευστροφία, ευελιξία αλλά και σταθερότητα για να προασπίσει τα εθνικά μας συμφέροντα, φροντίζοντας πάντοτε να σκέπτεται ποιό θα είναι το δεύτερο βήμα πριν κάνει το πρώτο προς οιανδήποτε κατεύθυνση.
ΑΟΖ. Ακούσαμε από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να αναφέρεται σε αυτήν στις κυβερνητικές του εξαγγελίες. Τι περιμένετε να γίνει;
Πολλές εξαγγελίες περί ΑΟΖ έχουμε ακούσει, τον τελευταίο καιρό, κατά κανόνα όμως συνοδευόμενες από τη ρήτρα υλοποίησης «στον κατάλληλο χρόνο». Πολιτικά, το μήνυμα που μεταδίδεται έτσι είναι πως ό,τι παίρνουμε με το ένα χέρι το δίνουμε με το άλλο. Χάσαμε, δεκαετίες τώρα, πολύτιμο χρόνο.
Μέσα από μια απαράδεκτη τουρκοφοβία, καταστήσαμε το ζήτημα της ΑΟΖ μας –και αυτό- έρμαιο της πορείας και της προοπτικής των ελληνο-τουρκικών σχέσεων. Δεν θα αναλύσω εδώ την ανάγκη και σκοπιμότητα ανακήρυξης ΑΟΖ το συντομότερο δυνατό και την επακόλουθη οριοθέτηση με κράτη όπου υπάρχει θέμα επικάλυψης. Παράλληλα όμως, χωρίς να αμφισβητώ το μέγεθος των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που φιλοδοξούμε να αξιοποιήσουμε, θεωρώ άκαιρο και επικίνδυνο να αφήνεται να δημιουργηθεί, ακόμη δε χειρότερα να καλλιεργείται, η προσδοκία ότι σε βραχύ χρονικό διάστημα θα εισρεύσουν στα κρατικά ταμεία δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων που θα λύσουν δια παντός το οικονομικό μας πρόβλημα.
Θα περάσουν χρόνια για να δούμε φώς από τη πλευρά αυτή.
ΕΟΖ. Ποια είναι η γνώμη σας; Τι έχετε να πείτε για την περίπτωση της ΕΟΖ στην Θράκη;
Η ΕΟΖ στη Θράκη είναι μία λύση, μία κάποια λύση, αλλά όχι η πανάκεια. Ας μη λησμονούμε ότι, ακόμη και εάν εξασφαλισθεί η σύμφωνη γνώμη της ΕΕ, η ΕΟΖ θα έχει εξ ορισμού περιορισμένο βίο. Ως εκ τούτου, οι μελλοντικοί επενδυτές εύλογα θα επιδιώξουν την απόσβεση της επένδυσης τους και την μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βραχύ, κατ’ ανάγκη, διάστημα, προβάλλοντας ενδεχομένως απαιτήσεις, και δη εκβιαστικά, που θα είναι δύσκολο τότε να αποκρουσθούν.
Από την άλλη πλευρά η εκ προοιμίου απόκρουση της ΕΟΖ θα έστελνε αρνητικά μηνύματα προς πολλές κατευθύνσεις και πάντως δεν θα βοηθούσε στην ανάπτυξη της περιοχής.
Επιβάλλεται συνεπώς, και στον τομέα αυτό, η Πολιτεία να προχωρήσει με σύνεση αλλά και αποφασιστικότητα, ειδικά προκειμένου περί του εθνικά ευαίσθητου χώρου της Θράκης.
Η προκλητικότητα των Σκοπίων συνεχίζεται δια στόματος του προέδρου τους κ. Ιβάνοφ. Τι θα προτείνατε -ως διπλωμάτης- να γίνει από την Ελληνική πλευρά;
Δεν είμαι αισιόδοξος. Δια των πράξεων ή παραλείψεων τους, οι Κυβερνήσεις μας των τελευταίων ετών άφησαν το Σκοπιανό να περιέλθει σε στασιμότητα. Μια στασιμότητα που –ας μην βαυκαλιζόμαστε- εξυπηρετεί τους Σκοπιανούς και όχι την Ελλάδα. Και ναι μεν η εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα θέλει να μας πείσει ότι «όλα πάνε καλά, κανένας δεν μας ασκεί πιέσεις, οι Σκοπιανοί είναι αυτοί που είναι στριμωγμένοι» κ.λ.π. κ.λ.π., πλην όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Αλλά ως εδώ, ας μην ξύνω πληγές (πχ απόφαση ΔΔ Χάγης).
Τι προτείνω; Απλά, να ξυπνήσει η Πολιτεία από τον βαθύ ύπνο της, να καταγγείλει την Ενδιάμεση Συμφωνία και να επανέλθει στη συμφωνία του Συμβουλίου Αρχηγών του 1992 που απέκλειε τη χρήση του όρου «Μακεδονία» ή παρελκόμενου για το όνομα της γείτονος.
Σε κάθε δε περίπτωση να δεσμευθεί ότι οιαδήποτε συμφωνία ως προς το όνομα της πΓΔΜ, εάν και όταν καταλήξουμε σε συμφωνία, θα τεθεί υπό τη κρίση του ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος ώστε ο καθένας από εμάς να αναλάβει τις ευθύνες του.
Τσάμηδες. Τους είδαμε να «παρελαύνουν» κοντά στα Ελληνικά σύνορα, να απαιτούν επιστροφή των περιουσιών τους και να απειλούν την Ελλάδα. Είναι ένα απλό φαινόμενο ή κάτι στο οποίο θα πρέπει να σταθούμε και να το αντιμετωπίσουμε. Γιατί, κατά την γνώμη σας δεν έχει γίνει τίποτε μέχρι σήμερα από τις Ελληνικές κυβερνήσεις;
Δεν είναι ασφαλώς ένα απλό φαινόμενο. Και εδώ, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, η Ελλάδα παρέμεινε στην ουσία απαθής, περιοριζόμενη σε κάποια διπλωματικά διαβήματα προς τα Τίρανα χωρίς να θελήσει να εξηγήσει στην εκάστοτε Αλβανική κυβέρνηση –διότι τραβάει χρόνια αυτή η ιστορία- ότι εάν τα ίδια τα Τίρανα, παραμερίζοντας τους όποιους μικροπολιτικούς υπολογισμούς και μικροσυμφέροντα τους, δεν φροντίσουν να εξαλείψουν το φαινόμενο «Τσάμηδες», οι συνέπειες θα είναι βαρύτατες για την ευρωατλαντική πορεία της χώρας τους, και όχι μόνο.
Η Αλβανία μπήκε στο ΝΑΤΟ και η Ελλάδα όχι απλώς δεν αντέδρασε αλλά υποστήριξε ενθουσιωδώς. Η Αλβανία τώρα χτυπάει την πόρτα της ΕΕ ενώ οι Τσάμηδες οργιάζουν. Η Ελλάδα τι θα κάνει;
Λαθρομετανάστευση. Τεράστιο κεφάλαιο. Αρκεί η μείωση του αριθμού εισαχθέντων ή πρέπει να δούμε και τι θα γίνει με τους ήδη υπάρχοντες στην χώρα; Πολλοί καταλήγουν στο έγκλημα, ενώ άλλοι εμπλέκονται με «περίεργες» ομάδες, με ΜΚΟ ή με τόπους συναντήσεων –που είναι εκτός ελέγχου- όπου πληροφορίες αναφέρουν την συνεργασία τους με μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών. Εσείς τι θα προτείνατε, πως θα αντιμετωπίζατε το σύνθετο αλλά και απειλητικό για την εσωτερική ειρήνη και την ασφάλεια των πολιτών «φαινόμενο»;
Λαθρομετανάστευση. Πράγματι ένα τεράστιο ζήτημα για το οποίο τα πάντα - ή σχεδόν τα πάντα- έχουν λεχθεί και γραφεί. Περιορίζομαι συνεπώς στις προτάσεις μου:
- Πληρωμένες καταχωρήσεις, σε τακτικά διαστήματα, στα ΜΜΕ των κυριοτέρων χωρών προέλευσης των λαθρομεταναστών, σχετικά με τις βαριές συνέπειες για όσους επιχειρήσουν να εισέλθουν λαθραία στην Ελλάδα.
- Δραστηριοποίηση μας στα πλαίσια της ΕΕ προς την κατεύθυνση αύξησης της αναπτυξιακής βοήθειας για τις χώρες εκείνες που λαμβάνουν δραστικά μέτρα για την απαγόρευση παράνομης εξόδου των υπηκόων τους από το έδαφος τους. Εντελώς αντίστροφη πορεία, δηλαδή παρεμπόδιση ή και μπλοκάρισμα –όπου τούτο είναι εφικτό- της αναπτυξιακής και γενικότερα οικονομικής βοήθειας προς τους δυστροπούντες.
- Σκλήρυνση της στάσης της ΕΕ έναντι της Τουρκίας όσον αφορά τη συμφωνία επανεισδοχής.
- Περαιτέρω αυστηροποίηση της νομοθεσίας για τις επιβαλλόμενες ποινές στους διακινητές λαθρομεταναστών.
- Αυξημένες προσπάθειες, σε κάθε επίπεδο, για τη κατάργηση του διαβόητου κανονισμού «Δουβλίνο 2». Επιδίωξη επίτευξης συμφωνίας με τους εταίρους μας για ένα δίκαιο επιμερισμό βαρών.
- Αυξημένη φρούρηση στα σύνορα μας με τη Τουρκία με αλλαγή των κανόνων εμπλοκής των ΕΔ. Πρέπει να καταστεί σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μία πραγματική εισβολή που χρειάζεται μια δυναμική, και όχι στατική, αντιμετώπιση. Η εικόνα που προβλήθηκε προς ημερών στα τηλεοπτικά κανάλια δεκάδων λαθρομεταναστών που είχαν εισέλθει παράνομα και περίμεναν υπομονετικά, μερικές εκατοντάδες μέτρα εντός ελληνικού εδάφους, να τους περιμαζέψει κάποια περίπολος, είναι ντροπιαστική.
- Συστηματική, επί καθημερινής βάσης, απέλαση λαθρομεταναστών με πλήρη απορρόφηση των διατιθεμένων για το σκοπό αυτό κοινοτικών κονδυλίων.
Όχι, δεν βλέπω ουσιαστική βελτίωση. Σε τούτο συντελούν δυστυχώς και τα ΜΜΕ, που σφιγμένα μέσα στη μέγγενη της οικονομικής καθημερινότητας, ελάχιστα ασχολούνται με την προκλητική στάση της γείτονος. Όταν π.χ. ο κ. Μπαγίς λέγει ξεκάθαρα ότι η Τουρκία δεν εγκρίνει τη Διεθνή Σύμβαση Δικαίου Θαλάσσης του 1982 «διότι έχει προβλήματα με την Ελλάδα στο Αιγαίο» χρειάζονται άλλα σχόλια;
Σήμερα η δράση δείχνει αυξάνεται ποσοτικά και ποιοτικά, αφού ο νέος τούρκος πρόξενος στην Θράκη έχει αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά και έτοιμο έδαφος από τον προηγούμενο στην θέση του προξένου στο Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής. Η Θράκη είναι «αχίλλειος πτέρνα» και πως οφείλει η Ελληνική Πολιτεία να σταθεί στην τουρκική δραστηριότητα στην ακριτική αυτή περιοχή;
Η εξέλιξη των πρόσφατων εκλογών πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά διότι απέδειξε την πλήρη χειραγώγηση της ψήφου των Ελλήνων μουσουλμάνων από το Τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτηνής.
Οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι ήσαν υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε τουρκικές εθνικιστικές εκδηλώσεις, να συνεργάζονται στενά με το Προξενείο και με τους δύο ψευτομουφτήδες –αλήθεια, τι περιμένει η Κυβέρνηση για να τους στείλει στη Δικαιοσύνη με την κατηγορία αντιποίησης Αρχής;- και να συναντώνται με διακεκριμένα στελέχη του τουρκικού βαθέως κράτους. Κατά τα λοιπά, οι τοπικοί αιρετοί άρχοντες υπακούουν πειθήνια στα κελεύσματα του Γεν. Προξενείου προσδοκώντας μικροκομματικά οφέλη. Τι θα έπρεπε να γίνει;
Πρωτίστως να καταστήσει σαφές η ελληνική κυβέρνηση στην τουρκική ότι η έκνομη δραστηριότητα του Γενικού Προξένου Κομοτηνής και των συν αυτώ θα αντιμετωπισθεί όπως προβλέπουν οι Διεθνείς Συμβάσεις, αντί να αποστρέφει το βλέμμα ή να αρκείται στην ξύλινη γλώσσα των κοινοβουλευτικών απαντήσεων.
Δεύτερον, να φροντίσουν όλα τα κόμματα –διότι το θέμα δεν αφορά μόνο τη Κυβέρνηση- να βάλουν τη Πατρίδα και το Έθνος πάνω από τα μικροκομματικά τους συμφέροντα.
Ελληνική κοινωνία. Βάλλεται από παντού και οδηγείται στην εξαθλίωση. Είστε μέρος και μέλος αυτής της κοινωνίας. Τι βλέπετε πως μπορεί να γίνει; Υπάρχει περίπτωση μιάς έκρηξης και αν ναι, ποιοι λόγοι (πέρα από τους οικονομικούς) μπορούν να δημιουργήσουν την έκρηξη αυτή;
Πολύ φοβάμαι ότι οδηγούμεθα μαθηματικά προς μια κοινωνική έκρηξη, εάν η κατάσταση δεν μεταβληθεί ριζικά. Το κύμα αυτοκτονιών που εκδηλώνεται τον τελευταίο καιρό φέρνει κακά μαντάτα. Η αυτοκτονία είναι μια εκδήλωση απόγνωσης από κάποιον που έχει χάσει τα πάντα. Εάν όμως δεκάδες, εκατοντάδες «κάποιοι» που και αυτοί δεν έχουν τίποτε να χάσουν, αποφασίσουν αντί να αφαιρέσουν τη ζωή τους να δώσουν αλλού διέξοδο στην οργή τους, τι θα κάνει το Κράτος;
Ελληνικός στρατός και Σώματα Ασφαλείας. Μετά τις μειώσεις του υλικού, έρχονται και οι μειώσεις των μισθών στους υπηρετούντες το στράτευμα. Ποια η γνώμη σας; Τι θα περιμένατε να γίνει ώστε να σταματήσει αυτός ο ψυχολογικός πόλεμος;
Γίνεται το χειρότερο που θα μπορούσε να γίνει. Και θα συνεχίσει να γίνεται έως ότου τεθεί σε ευρύτατη συζήτηση, στη Βουλή αλλά κυρίως στη κοινωνία μας, το ερώτημα τι είδους Εθνική Άμυνα και Ασφάλεια θέλουμε;
Μέχρι ποίου σημείου είμαστε διατεθειμένοι, ως Έλληνες, να υποβληθούμε σε στερήσεις χάριν της διαφύλαξης της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας ως και της έννομης τάξης;
Μέχρι τότε πολύ φοβάμαι ότι θα δίνεται μια συνεχής μάχη οπισθοφυλακής αλλά με απώλειες κάθε φορά.
Κύπρος. Μία θλιβερή επέτειος που λειτούργησε ως καταλύτης για όσα συνέβησαν. Μία συνεχής ανοιχτή πληγή. Μπορείτε να μας πείτε ως πολίτης πως νιώθετε, ως διπλωμάτης τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε, αλλά και ως Έλληνας τι περιμένετε πλέον να συμβεί στην Κύπρο που απειλείται από το μνημόνιο, από την Άγκυρα και από μία Μέση Ανατολή που βράζει;
Ο περιορισμένος χώρος αυτής της συνέντευξης δεν προσφέρεται για μια ανάλυση του τι έγινε και δεν έγινε στη Κύπρο. Αυτή τη στιγμή η Κύπρος, που υπέστη τον αντίκτυπο της ελληνικής οικονομικής κρίσης, έχει ζητήσει –αλλά δεν έχει λάβει ακόμη απάντηση- δάνειο από τη Μόσχα, ενώ παράλληλα εισήλθε στη τροχιά του μνημονίου. Παράλληλα, ως λέγεται, η Ρωσία αναζητά διευκολύνσεις και στήριγμα στη Μεγαλόνησο για τη ναυτική και στρατιωτική παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικότερα υπό το φώς των εξελίξεων στη Συρία. Τυχόν ικανοποίηση των αιτημάτων της θα προκαλέσει όμως την αντίδραση των Ευρωπαίων –και όχι μόνο- που είναι και οι δανειστές της Κύπρου. Η Λευκωσία θα κληθεί να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις. Σε κάθε περίπτωση η Αθήνα θα πρέπει να είναι στο πλευρό της.
Κλείνοντας, θα είχατε να πείτε κάτι προς τους Έλληνες πολίτες;
Ναι. Θα ήθελα να τους θυμίσω πως η πατρίδα μας, η Ελλάδα, ήταν πάντα μόνη στα μεγάλα και δύσκολα που συνάντησε στην ιστορία της. Όμως, είχε και έχει έναν λαό που μπορεί να ανατρέψει τους πάντες και τα πάντα. Ευελπιστώ πως οι δύσκολες εξελίξεις θα λειτουργήσουν ως καταλύτης για την ανάκαμψη των Ελλήνων και την επάνοδο του Ελληνισμού και της Ελλάδας στην θέση που αρμόζει σε αυτή τη μικρή και ταυτόχρονα τόσο μεγάλη χώρα.
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους
Η Ρωσία και η επιβίωση των Ελλήνων και της Ελλάδος
Του Σάββα Καλεντερίδη
Ο γεωγραφικός χώρος που κατέχει ο Ελληνισμός, η Ελλάδα και η Κύπρος, είναι ευλογία και κατάρα. Για την ευλογία δεν θα μιλήσουμε, γιατί μιλούν από μόνα τους τα μνημεία του πολιτισμού που αναπτύχθηκε διαχρονικά σ’ αυτόν τον τόπο...
Θα μιλήσουμε όμως για την κατάρα, η οποία σημάδεψε -ελπίζουμε όχι ανεξίτηλα- με μια σπαθιά στη μέση το σώμα της Κύπρου.
Κατάρα είναι η γεωγραφική και γεωπολιτική θέση της περιοχής αυτής, όπου διασταυρώνονται γεωπολιτικά συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων σε κάθε περίοδο της Ιστορίας.
Και όταν διασταυρώνονται τα συμφέροντα των μεγάλων, συνήθως –αν όχι πάντα- την πληρώνουν οι μικροί. Είναι αυτό που λέμε στα ποντιακά «Τ’ άλογα ταλασεύνε και τα γαϊδούρια τρών’ τα λάχτας»*.
Εξ αιτίας της σύγκρουσης συμφερόντων μεγάλων δυνάμεων στον ελληνικό χώρο, η Ελλάδα βίωσε τον Εθνικό Διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον ξενοκίνητο εσωτερικό πόλεμο 1944-1949, το διχασμό της ελληνικής κοινωνίας. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης αυτής και του “ειδικού” ενδιαφέροντος μεγάλων δυνάμεων για τα τεκταινόμενα στην πατρίδα μας, είναι η ποιότητα του ελληνικού κράτους και του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που έχουν τις σοβαρότερες ευθύνες για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας.
Επίσης, ένα από τα αποτελέσματα του γεωπολιτικού ανταγωνισμού που γίνεται στο ελληνικό “γήπεδο”, είναι η δαιμονοποίηση των ελληνορωσικών σχέσεων, ακόμα και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Δεν θα αναφερθούμε σε θέματα στρατηγικής φύσεως, όπως για παράδειγμα η απόπειρα συμφωνίας Καραμανλή-Πούτιν σε ζητήματα ενεργειακής συνεργασίας. Θα αναφερθούμε σε ζητήματα χαμηλότερης πολιτικής, όπως για παράδειγμα η ανάπτυξη του εμπορίου και των οικονομικών σχέσεων και ο τουρισμός.
Έναυσμα για το σημερινό μας άρθρο αποτελεί ο οργασμός που παρατηρείται στους οπωρώνες της Ημαθίας και της Πέλλας τις τελευταίες εβδομάδες, όπου εταιρείες ρωσικών συμφερόντων μαζεύουν κυριολεκτικά μέσα απ’ τα χωράφια τη σοδειά των Ελλήνων γεωργών, οι οποίοι από τη μια πλευρά έχασαν το τραίνο των διεθνών αγορών κυρίως λόγω του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και της κομματικοποίησης των συνεταιρισμών, και από την άλλη αποκοιμήθηκαν επί δεκαετίες από τις επιδοτήσεις και το εύκολο χρήμα της Ε.Ε.
Επίσης έναυσμα αποτελεί η αυξημένη είσοδος τουριστών από τη Ρωσία και την Ουκρανία, σε μια περίοδο που η ελληνική τουριστική αγορά στενάζει, λόγω του κακού κλίματος που δημιουργήθηκε στο εξωτερικό για την Ελλάδα με τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.
Στην περίπτωση της αναμενόμενης αύξησης των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων προς τη ρωσική αγορά, ρόλο έπαιξαν ορισμένοι πραγματικοί Έλληνες πατριώτες της Ρωσίας, αυτούς που υποτιμητικά χαρακτηρίζουν ως “ρωσοπόντιους” διάφοροι κύκλοι στην Ελλάδα καισυμπεριφέρονται με ανοίκειο τρόπο ορισμένοι υπάλληλοι των εκεί ελληνικών διπλωματικών αρχών. Αυτοί οι Τραντέλλενες άνοιξαν την πόρτα της ρωσικής αγοράς, που είναι δύσκολη και χρειάζεται πολιτική βούληση για να ανοίξει.
Όσο για τον τουριστικό τομέα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έγιναν κάποια βήματα από την ελληνική πολιτεία, η οποία εδέησε να απαντήσει στις κραυγές αγωνίας αυτών των Τραντέλλενων, που επί χρόνια ζητούσαν ανθρώπινη και αξιοπρεπή συμπεριφορά στους Ρώσους μεγιστάνες, οι οποίοι, για να έλθουν στην Ελλάδα και να ξοδέψουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, έπρεπε να πληρώσουν “γρηγορόσημο” για να μην περιμένουν εβδομάδες για να πάρουν τη θεώρηση εισόδου, αν την έπαιρναν ποτέ.
Τα παραδείγματα που αναφέραμε είναι ενδεικτικά και δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας σε θέματα χαμηλής πολιτικής και χωρίς απαραίτητα να θιγούν ζητήματα στρατηγικού χαρακτήρα. Η Ρωσία, η Λευκορωσία και η Ουκρανία ξεπερνούν σε πληθυσμό τα 200 εκατομμύρια και τουλάχιστον το ένα τέταρτο από αυτά έχει αξιόλογη αγοραστική δύναμη σε προϊόντα ελληνικού ενδιαφέροντος και ταυτόχρονα μπορεί και επιθυμεί να ταξιδέψει στη χώρα μας.
Αυτό που μένει είναι σωστός πολιτικός σχεδιασμός και πολιτική βούληση.
Ελπίζουμε να υπάρξουν και τα δυο, γιατί κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν στην Ε.Ε. και σε άλλους στρατηγικούς μας εταίρους, ίσως μόνο η ρωσική αγορά να μπορεί να δώσει ανάσα ζωής στην ελληνική οικονομία.
Αρκεί αν ξεπεράσουμε τις φοβίες και τις προκαταλήψεις του παρελθόντος.
*Τα άλογα μαλώνουν και τα γαϊδούρια τρων τις κλωτσιές
filologos10
Ο γεωγραφικός χώρος που κατέχει ο Ελληνισμός, η Ελλάδα και η Κύπρος, είναι ευλογία και κατάρα. Για την ευλογία δεν θα μιλήσουμε, γιατί μιλούν από μόνα τους τα μνημεία του πολιτισμού που αναπτύχθηκε διαχρονικά σ’ αυτόν τον τόπο...
Θα μιλήσουμε όμως για την κατάρα, η οποία σημάδεψε -ελπίζουμε όχι ανεξίτηλα- με μια σπαθιά στη μέση το σώμα της Κύπρου.
Κατάρα είναι η γεωγραφική και γεωπολιτική θέση της περιοχής αυτής, όπου διασταυρώνονται γεωπολιτικά συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων σε κάθε περίοδο της Ιστορίας.
Και όταν διασταυρώνονται τα συμφέροντα των μεγάλων, συνήθως –αν όχι πάντα- την πληρώνουν οι μικροί. Είναι αυτό που λέμε στα ποντιακά «Τ’ άλογα ταλασεύνε και τα γαϊδούρια τρών’ τα λάχτας»*.
Εξ αιτίας της σύγκρουσης συμφερόντων μεγάλων δυνάμεων στον ελληνικό χώρο, η Ελλάδα βίωσε τον Εθνικό Διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον ξενοκίνητο εσωτερικό πόλεμο 1944-1949, το διχασμό της ελληνικής κοινωνίας. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης αυτής και του “ειδικού” ενδιαφέροντος μεγάλων δυνάμεων για τα τεκταινόμενα στην πατρίδα μας, είναι η ποιότητα του ελληνικού κράτους και του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που έχουν τις σοβαρότερες ευθύνες για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας.
Επίσης, ένα από τα αποτελέσματα του γεωπολιτικού ανταγωνισμού που γίνεται στο ελληνικό “γήπεδο”, είναι η δαιμονοποίηση των ελληνορωσικών σχέσεων, ακόμα και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Δεν θα αναφερθούμε σε θέματα στρατηγικής φύσεως, όπως για παράδειγμα η απόπειρα συμφωνίας Καραμανλή-Πούτιν σε ζητήματα ενεργειακής συνεργασίας. Θα αναφερθούμε σε ζητήματα χαμηλότερης πολιτικής, όπως για παράδειγμα η ανάπτυξη του εμπορίου και των οικονομικών σχέσεων και ο τουρισμός.
Έναυσμα για το σημερινό μας άρθρο αποτελεί ο οργασμός που παρατηρείται στους οπωρώνες της Ημαθίας και της Πέλλας τις τελευταίες εβδομάδες, όπου εταιρείες ρωσικών συμφερόντων μαζεύουν κυριολεκτικά μέσα απ’ τα χωράφια τη σοδειά των Ελλήνων γεωργών, οι οποίοι από τη μια πλευρά έχασαν το τραίνο των διεθνών αγορών κυρίως λόγω του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και της κομματικοποίησης των συνεταιρισμών, και από την άλλη αποκοιμήθηκαν επί δεκαετίες από τις επιδοτήσεις και το εύκολο χρήμα της Ε.Ε.
Επίσης έναυσμα αποτελεί η αυξημένη είσοδος τουριστών από τη Ρωσία και την Ουκρανία, σε μια περίοδο που η ελληνική τουριστική αγορά στενάζει, λόγω του κακού κλίματος που δημιουργήθηκε στο εξωτερικό για την Ελλάδα με τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.
Στην περίπτωση της αναμενόμενης αύξησης των εξαγωγών γεωργικών προϊόντων προς τη ρωσική αγορά, ρόλο έπαιξαν ορισμένοι πραγματικοί Έλληνες πατριώτες της Ρωσίας, αυτούς που υποτιμητικά χαρακτηρίζουν ως “ρωσοπόντιους” διάφοροι κύκλοι στην Ελλάδα καισυμπεριφέρονται με ανοίκειο τρόπο ορισμένοι υπάλληλοι των εκεί ελληνικών διπλωματικών αρχών. Αυτοί οι Τραντέλλενες άνοιξαν την πόρτα της ρωσικής αγοράς, που είναι δύσκολη και χρειάζεται πολιτική βούληση για να ανοίξει.
Όσο για τον τουριστικό τομέα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έγιναν κάποια βήματα από την ελληνική πολιτεία, η οποία εδέησε να απαντήσει στις κραυγές αγωνίας αυτών των Τραντέλλενων, που επί χρόνια ζητούσαν ανθρώπινη και αξιοπρεπή συμπεριφορά στους Ρώσους μεγιστάνες, οι οποίοι, για να έλθουν στην Ελλάδα και να ξοδέψουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, έπρεπε να πληρώσουν “γρηγορόσημο” για να μην περιμένουν εβδομάδες για να πάρουν τη θεώρηση εισόδου, αν την έπαιρναν ποτέ.
Τα παραδείγματα που αναφέραμε είναι ενδεικτικά και δείχνουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας σε θέματα χαμηλής πολιτικής και χωρίς απαραίτητα να θιγούν ζητήματα στρατηγικού χαρακτήρα. Η Ρωσία, η Λευκορωσία και η Ουκρανία ξεπερνούν σε πληθυσμό τα 200 εκατομμύρια και τουλάχιστον το ένα τέταρτο από αυτά έχει αξιόλογη αγοραστική δύναμη σε προϊόντα ελληνικού ενδιαφέροντος και ταυτόχρονα μπορεί και επιθυμεί να ταξιδέψει στη χώρα μας.
Αυτό που μένει είναι σωστός πολιτικός σχεδιασμός και πολιτική βούληση.
Ελπίζουμε να υπάρξουν και τα δυο, γιατί κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν στην Ε.Ε. και σε άλλους στρατηγικούς μας εταίρους, ίσως μόνο η ρωσική αγορά να μπορεί να δώσει ανάσα ζωής στην ελληνική οικονομία.
Αρκεί αν ξεπεράσουμε τις φοβίες και τις προκαταλήψεις του παρελθόντος.
*Τα άλογα μαλώνουν και τα γαϊδούρια τρων τις κλωτσιές
filologos10
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Το
Παραπάνω κείμενο θα αποτελεί...υπόδειγμα έκθεσης για τα ελληνόπουλα της
πέμπτης και της έκτης δημοτικού αν περάσει το νέο συστημα με τα...

